บทที่ 828 วันสิ้นพระชนม์ของฝ่าบาท

“พะยะค่ะ!” ว่านฝู๋ไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป และบอกจักรพรรดิเหยาเกี่ยวกับข่าวลือล่าสุด

“ข้างนอกมีข่าวลือว่า ลูกชายทั้งสี่คนของพระนางสนมไป๋นั้นถือว่าเป็นโชคร้าย และไทเฮาสิ้นพระชนม์ก็เพราะลูกชายทั้งสี่คนของนาง”

“หากลูกคนทั้งสี่คลอดออกมา เขาว่าจะเป็น...เป็นวัน...”

ว่านฝู๋รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะกระโดดออกมาจากลำคอ

จักรพรรดิเหยาจ้องมองอย่างเย็นชา

ว่านฝู๋คุกเข่าลงบนพื้นแล้วพูดว่า "จะเป็นวันสิ้นพระชนม์ของฝ่าบาทพะยะค่ะ"

“เหลวไหล!” จักรพรรดิเหยาเตะว่านฝู๋

หลังจากที่ว่านฝู๋ถูกเตะ เขาก็คลานกลับสู่ตำแหน่งเดิม: “ฝ่าบาท พระองค์ทรงปรีชาญ์ที่สุด จะไปฟังข่าวลือเหล่านี้ได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นกำลังมุ่งเป้าไปหาองค์รัชทายาท พวกเขาแค่ไม่อยากให้…”

“ไสหัวออกไป!” จักรพรรดิเหยายังคงถูกกระตุ้นจิตใจด้วยข่าวลือเหล่านั้น

เมื่อเขาบอกให้ว่านฝู๋ออกไป จักรพรรดิเหยาก็ไออย่างรุนแรงแล้วก็หมดสติไป

ณ ตำหนักเจาหยาง

ฝูฮวาบอกหลานวานเอ๋อร์ถึงข่าวที่เขารู้มา

“พระชายาองค์รัชทายาท ข้าได้ยินมาว่าจักรพรรดิ์เป็นลมไปแล้ว”

หลานวานเอ๋อร์คุกเข่าลงหน้ากระจกแต่งหน้า หวีผมของเธอช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มอันภาคภูมิใจบนริมฝีปากของเธอ: “ไป๋เจาเสวี่ย เจ้าไม่ได้เรียกตัวเองว่าเป็นหมอปีศาจเหรอ? เธอไปช่วยเหลือไทเฮาซึ่งนอนอยู่ในโลงศพขึ้นมาให้ได้สิ”

ฝูฮวาหัวเราะไปพร้อมกับเขาแล้วพูดว่า "ใช่เพคะ ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิดกับฝ่าบาทอีกล่ะก็..."

“องค์หญิงล่ะ?”

“อยู่เคียงข้างฝ่าบาททุกวัน แต่...”

"แต่อะไร?"

“ยาหมดแล้วเพคะ!”

หลานวานเอ๋อร์วางหวีของเธอลง และมีแสงเย็นส่องสว่างในดวงตาของเธอ!

ณ ริมฝั่งแม่น้ำชุนเจียงในเมืองหลวง

มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินลอดใต้ต้นไม้ ยัดห่อยาเข้าไปในรูต้นไม้ แล้วรีบเอาเงินที่ห้อยอยู่ในรูต้นไม้อีกอันออกไป

เมื่อหญิงสาวกำลังจะจากไป ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและมัดเชือกไว้รอบร่างกายของผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นตกใจและกำลังจะใช้คาถาเพื่อหลบหนี แต่เธอพบว่ามีเชือกมัดเธอแน่นขึ้น

หวู่โป๋หย่วนถือเชือกไว้ในมือแล้วเยาะเย้ย: "หยุดดิ้นรนได้แล้ว เชือกในมือของข้าสามารถเอาชนะคาถาชั่วร้ายของเจ้าได้ มากับข้าซะดีๆ"

หลังจากนั้นไม่นาน หวู่โป๋หย่วนก็พาหญิงสาวไปหาองค์รัชทายาท

หวู่โป๋หย่วนกล่าวว่า: "องค์รัชทายาท เราจับนางมาแล้วพะยะคะ"

หรงเยี่ยแต่งกายด้วยชุดสีดำ มีผ้าพันแผลสีขาวผูกอยู่บนหัวของเขา จ้องมองไปที่ผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นชา

ผู้หญิงคนนี้เป็นหลานสาวข้างหญิงชรา

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่หรงเยี่ยและหัวเราะออกมาดัง ๆ: "ที่แท้... ยังไงเสียข้าก็ไม่สามารถหนีจากเงื้อมมือของฝ่าบาทได้"

เสียงนี้...

หวู่โป๋หย่วนตกใจ!

หร่งเยี่ยเดินไปหาผู้หญิงคนนั้นอย่างรวดเร็ว วางมือไว้หลังหูของผู้หญิงคนนั้น และฉีกหน้ากากผิวหนังมนุษย์ออกจากใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น

ทันใดนั้นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหรงเยี่ย

หวู่โป๋หย่วนอุทาน: "เนี่ยเสี่ยวชิง!"

ใช่แล้ว นี่คือเนี่ยเสี่ยวชิง ที่หรงเยี่ยตามหามานานกว่าครึ่งปี

เขาเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและทันใดนั้นก็คว้าคอของเนี่ยเสี่ยวชิงอย่างแรง

ใบหน้าของเนี่ยเสี่ยวชิงเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที: "ฝ่าบาทตามหาหม่อมฉัน...ไม่ต้องการ...รู้หรือ...ว่าข้า...ทำ...ไป๋..."

เขาสะบัดร่างของเนี่ยเสี่ยวชิงออกอย่างดุเดือด โยนเธอออกไปแล้วพูดว่า: “ใครคือคนที่ซื้อของกับพวกเจ้าในครั้งนี้”

เขารู้ว่า ยาที่หญิงชราขายนั้นผิดปกติ และมันต้องมีไว้ใช้เพื่อทำร้ายชีวิตของผู้คน

เนี่ยเสี่ยวชิงลุกขึ้นจากพื้น มองหรงเยี่ยด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าฝ่าบาทตกลงที่จะแต่งงานกับข้า ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่าใครซื้อยากับยายของข้า"

“เนี่ยเสี่ยวชิง ข้ารู้ว่าเจ้าเย่อหยิ่ง แต่เมื่อเจ้าอยู่ในมือของข้า ข้าไม่กลัวว่ายายของเจ้าจะไม่ปรากฏตัวออกมา…”

“นางจะไม่มาอย่างแน่นอน ท่านยอมแพ้ซะเถอะ” เนี่ยเสี่ยวชิงพูดด้วยน้ำเสียงเชิงบวก

.