บทที่ 852 ความรักที่จักรพรรดิมีต่อเด็ก

ไทเฮาเต๋อก็คือฮองเฮาเต๋อในตอนนั้น หลังจากที่หรงเยี่ยขึ้นครองบัลลังก์ เขาก็เคารพเธอในฐานะพระมารดาของตน และให้ย้ายเข้าตำหนักฮุ่ยหนิง

กิจการในวังหลังนั้นมีไทเฮาและฮองเฮาช่วยกันดูแล เขาเองก็ได้ลดความกังลวลง

อ๋องเฉินรับกองภาพวาดที่หรงเยี่ยโยนมา แต่โดยไม่แม้แต่จะมองดู เขาก็ยัดภาพวาดทั้งหมดกลับเข้าไปในอ้อมแขนของเสี่ยวเก๋อจื่อ

จากนั้นเขาก็ก้าวถอยหลังแล้วพูดว่า "ข้าไม่เอา!"

หรงเยี่ยรู้ว่าเขาจะพูดแบบนี้ เขาเลยหยิบพับขึ้นมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยาะเย้ยว่า: "เจ้าไม่เอา ข้าก็ลำบากใจละสิ ไทเฮานำภาพวาดมาให้ข้าเพียงเพื่อขอให้ข้าช่วยเลือกมันออกมา”

“เจ้าตอนนี้...ถึงเวลาที่จะแต่งงานได้แล้ว ตอนที่เสด็จย่ายังมีชีวิตอยู่ เธอกังวลเกี่ยวกับการแต่งงานของเจ้า เธอยังคงรอฉลองงานแต่งของเจ้าอยู่เบื้องบนนะ”

หรงเฉินขนลุกและรู้สึกหนาวสั่นไปตามกระดูกสันหลัง: "พี่เจ็ด โปรดหยุดล้อเลียนข้าสักที"

“ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ ถ้าเจ้าไม่เลือก ข้าจะออกคำสั่งให้เจ้า”

"อย่า!"

“มิฉะนั้น เจ้าก็ไปนำคนใดคนหนึ่งมาให้ข้าเห็น ตราบใดที่เป็นแม่นางก็พอ ข้าไม่สนว่าภูมิหลังทางครอบครัวของอีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร!” หรงเยี่ยเลิกคิ้วและต้องการให้เขาไเ้รับความกดดัน

หรงเฉินขมวดคิ้วแน่นแล้วพูดว่า "ข้าจะไปฟ้องกับพี่สะใภ้เจ็ด พี่สะใภ้เจ็ดมักจะระมัดระวังเรื่องการแต่งงานของข้าอยู่เสมอและจะไม่ขอให้ข้าแต่งงานกับผู้หญิงที่ข้าไม่ได้รักไปเรื่อย"

"เจ้ากล้า!"

“พวกท่านกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่” ทันทีที่หรงเยี่ยพูด เสียงของไป๋ชิงหลิงก็ดังมาจากด้านนอก

หรงเยี่ยรีบวางพับในมือลงทันที ยืนขึ้นแล้วเดินออกไป

หรงเฉินก็ตามอยู่หลังหรงเยี่ย

ไป๋ชิงหลิงอุ้มเสี่ยวอาหวงแล้วเดินเข้ามาในตำหนักต้าหมิงด้วยรอยยิ้ม เมื่อหรงเยี่ยเห็นองค์หญิงตัวน้อยมาถึงเขาก็รับเด็กมาจากอ้อมแขนของไป๋ชิงหลิงทันที

จากนั้นต่อหน้าคนใช้ เขาก็จูบแก้มอันอ่อนโยนและอ่อนโยนของเสี่ยวอาหวงหลายครั้ง

ไป๋ชิงหลิงผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ: "หยุดนะ อย่าทำให้ตัวเล็กของบ้านข้าโดนเอาเปรียบ"

หรงเฉินยืนอยู่ข้างๆและหัวเราะเยาะพี่เจ็ดของเขา

หรงเยี่ยกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งนั้นอยู่ โดยจ้องมองไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล: "เธอสามารถดื่มนมเองงได้แล้วหรือ"

"ได้แล้ว"

“ต่อไปไม่จำเป็นต้องอยู่ในตู้อบนั้นอีกแล้ว”

“อืม ไม่ต้องแล้ว ต่อไปสามารถพาพวกเขาออกมาอาบแดดและพบพ่อได้แล้ว” ไป๋ชิงหลิงไปสำนักหมอหลวงเพื่อตรวจสอบลูกทั้งสี่ของเธอเมื่อเช้านี้

ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสัญญาณชีพของเด็กกลับสู่ปกติก่อนอุ้มเด็กออกมา

แต่แล้ว ลูกอีกสามคนก็ได้ทิ้งไว้กับไทเฮา

เนื่องจากไทเฮาได้ไปที่สำนักหมอหลวงตั้งแต่เช้าและรู้ว่าเด็กจะออกจากสำนักหมอหลวงได้ จึงสั่งให้คนพาเด็กออกไปแล้ว

เดิมทีไทเฮาต้องเอาอาฮวงไป แต่ไป๋ชิงหลิงบอกว่าเธอต้องการพาอาฮวงไปหาพ่อของเธอ ไทเฮาจึงหยุดความคิดนั้น

หรงเยี่ยกอดลูกสาวของเขาและได้ลืมเรื่องของอ๋องเฉินไปแล้ว

อ๋องเฉินก็หยุดพูดถึงเรื่องนั้นอย่างชาญฉลาดเช่นกัน เขากลับรู้สึกว่าหากในอนาคตพี่ชายของเขาหาเรื่องเขา เขาสามารถใช้องค์หญิงน้อยเป็นตัวประกันได้

ตราบใดที่องค์หญิงน้อยยังอยู่ พี่ชายของเขาก็ไม่ได้เอาเขาอยู่ในสายตาอีกเลย

“ให้เธออยู่ในตำหนักของข้า!”

“เป็นไปได้ยังไง?” ไป๋ชิงหลิงปฏิเสธ: “เด็กในช่วงนี้ชอบร้องไห้ สร้างปัญหา ชอบกินและชอบนอน แม้ว่าตอนนี้อาหวงจะเป็นดีมาก แต่ใบหน้าของเด็กก็กับเหมือนพระเจ้า เปลี่ยนไปตามใจชอบ ไม่มีการรับประกันว่าวันหนึ่งเธอจะติดอ้อมแขนของท่าน และไม่ต้องการให้ใครอุ้มเอง ถึงตอนนั้นใครจะมาจัดการเรื่องแคว้น!”

หรงเยี่ยหันศีรษะและมองไปหรงเฉินโดยไม่รู้ตัว

หรงเฉินรู้สึกเหมือนเขาถูกหมาป่ากำหนดเป้าหมายไว้อีกครั้ง: "มองข้าทำไม ข้าเลี้ยงเด็กไม่เป็นสักหน่อย"

“ข้าขาดอ๋องเซ่อเจิ้งอยู่ท่านหนึ่ง!”

หรงเฉิน: "..."

ในวันเดียวกันนั้น จักรพรรดิทรงอุ้มองค์หญิงน้อยไว้ในมือข้างหนึ่งและสั่งคำสั่งพร้อมกับอีกมือหนึ่ง

มองข้ามใต้เท้าในวังโดยสิ้นเชิง ไม่มีการปรึกษาอะไร ก็แต่งตั้งให้อ๋องเฉินเป็นท่านอ่องเซ่อเจิ้ง!

เมื่อหรงเฉินรับพระราชกฤษฎีกา เขารู้สึกเหมือนกำลังรับภูเขาลูกหนึ่งไว้!

ภูเขาที่แปลว่าอนาคตของแผ่นดิน!

เขายังรู้สึกด้วยซ้ำว่าพี่เจ็ดของเขาจะโยนแคว้นนี้ให้เขาเมื่อใดก็ได้ จากนั้นเขาจึงพาภรรยาและลูก ๆ ของเขาไปซ่อนตัวในโลกนี้สักแห่ง หายไปจากที่นี่ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับครอบครัวที่สวยงามของเขา

หึ เขาไม่เห็นชอบด้วย