ตอนที่ 8

ในค่ำคืนนั้นไป๋หยีนำผักกาดมาผัดใส่หมูให้ครอบครัวรับประทานวันพรุ่งนางจะนำผักกาดใส่รถเกวียนไปขายในเมืองจิน

"เอาล่ะทุกคนกินข้าวได้" พี่ใหญ่พี่รอง มารดาเจ้าแฝดกินข้าวด้านล่าง ส่วนนางนั่งกินบนเตียงกับเผยเสวียน

วันนี้ไป๋หยีทำให้เขาได้รู้ว่านางใส่ใจเขามากเพียงใด นางปกป้องเขา ทำให้ชายหนุ่มอบอุ่นหัวใจไม่น้อย

"กินข้าวได้แล้ว" ไป๋หยีบอกเขา ทุกคนกินข้าวกันอย่างมีความสุข

ตอนค่ำเจ้าแฝดนอนหลับหมดแล้ว ไป๋หยีพลิกตัวไปมา

"ขอบคุณเจ้ามากจริง ๆ" ชายหนุ่มมองนางภายใต้เเสงเทียน

"มิเป็นไร วันพรุ่งข้าจะนำผักกาดไปขาย อีกทั้งตั้งใจจะสอนชาวบ้านนำผักกาดไปปลูกขายด้วย" นับว่าเป็นความคิดที่ไม่เลว ที่นางจะได้ช่วยชาวบ้านให้มีอาชีพ

เช้าวันถัดมาไป๋หยีตื่นเช้ามาทำอาหารตามเดิมเมนูวันนี้ผัดผักกาดขาวตามเดิม นางทำเสร็จยกอาหารไปให้พวกเขาในห้องของเผยเสวียน หญิงสาวรีบให้พี่ใหญ่พี่รองกินข้าวเพราะจะได้ช่วยนางขนผักกาดขาวไปขาย

นางสั่งให้นางสวีและเผยเสวียนดูแลเจ้าแฝดให้ดี ๆ

หญิงสาวมาที่บ้านผู้ใหญ่บ้านรีบเล่าเรื่องจะนำผักกาดไปขายอีกทั้งขอยืมรถเกวียนเขาด้วย ผู้ใหญ่บ้านตกลง เพราะไป๋หยีจะสอนอาชีพให้ชาวบ้าน

รถเกวียนจอดหน้าบ้านของเผยเสวียน พี่ใหญ่พี่รองต่างขนผักกาดขาวขึ้นรถเกวียน ชาวบ้านไม่น้อยที่มองรถเกวียนขนผักกาด

พี่ใหญ่ไป๋มู่ทำหน้าที่เป็นสารถี ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปที่เมืองจิน ไม่นานนักก็ถึงตัวเมืองไป๋หยีเข้าไปร้านขายอาหารอันดับหนึ่งเมืองจิน เขารับซื้อผักกาดพอดี นางขายได้หนึ่งตำลึงเงิน จากนั้นนางมุ่งหน้าไปที่โรงหมอจิน กระนั้นจึงนำโสมพันปีมาขายได้หนึ่งร้อยตำลึงเหมือนเดิม

นางนับเงินกำลังจะถอยออกไปจากโรงหมอ แต่ทว่ามีผู้ป่วยชายที่ตาบอดมองไม่เห็นเข้ามาให้หมอจินรักษา

"ท่านหมอช่วยข้าด้วย ท่านหมอ" ชายผู้นั้นเข้ามาเวยจินมองอย่างสงสาร

"ข้าช่วยท่านมิได้" เวยจินไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว ชายผู้นั้นอ้อนวอนคนในโรงหมออย่างน่าสงสารตาเขาโดนไม้ทิ่มตาเลือดไหล

"ข้าช่วยเขาได้" เวยจินจำสตรีนางนั้นได้ นางชอบปิดหน้าด้วยผ้าขาวบางเหลือเพียงแต่ดวงตาอันงดงามไว้

"จริงรึ"

"เจ้านี่นะ" เวยจินไม่อยากจะเชื่อ

"ใช่ให้ข้าลองช่วยเขา"

เวยจินอยากรู้นางจะช่วยได้อย่างไร กระนั้นจึงให้คนเตรียมห้องผ่าตัดให้นาง ไป๋หยีอยู่ในห้องผ่าตัดชายผู้นั้นสลบไปแล้ว กระเป๋าวิเศษปรากฏขึ้น เครื่องมือผ่าตัดของนางพร้อมแล้ว หญิงสาวผ่าตัดดวงตาเอาเศษไม้ออก อีกทั้งพันตาให้เขาข้างหนึ่ง ใช้เวลาครึ่งชั่วยาม นางเดินออกมา

"เจ้าทำได้รึ" เวยจินมองนางอย่างเลื่อมใส หรือว่านางคทอหมอเทวดา

"ท่านหมอเทวดาโปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย" เวยจินแทบจะกราบเท้าไป๋หยี

"เอาล่ะ อย่าได้พูดมากเลย ข้าไม่มีเวลา ข้าขอตัวก่อน"

"ช้าก่อน ข้าจะไปหาท่านได้ที่ไหน"

"หมู่บ้านสกุลเผย ข้าจะมาขายสมุไพรให้เจ้า เจ้าได้เจอข้าแน่นอน"

"ได้"

เขาได้แต่มองท่านหมอเทวดาเดินจากไป หวังว่าจะได้พบนางอีกในภายภาคหน้า

ไป๋หยีไปหาพี่ใหญ่พี่รองที่รถเกวียน นางไม่ลืมซื้อแป้งทอดและเงินคนละพวงให้พวกเขา

"ไปเถอะ" พวกเขาไม่ได้ถามนางว่าไปที่ใด กระนั้นทั้งสามคนมาถึงบ้านสกุลเผยก็เกือบพลบค่ำแล้ว

ไป๋หยีรีบไปส่งเกวียนคืนผู้ใหญ่บ้านอีกทั้งมอบเงินให้เขาจำนวนหนึ่งเป็นค่าเกวียน นางยังกำชับผู้ใหญ่บ้านด้วยว่าให้บอกชาวบ้านว่าวันพรุ่งนางจะนำเมล็ดผักกาดมาให้ปลูกขาย ร้านอาหารรับจำนวนมาก ผู้ใหญ่บ้านอดดีใจมิได้ ที่ชาวบ้านจะได้มีอาชีพแล้ว

ในเย็นวันนั้นไป๋หยีได้ทำหม้อไฟหมูให้พวกเขากิน เจ้าแฝดกินอย่างอร่อย นางสวีภูมิใจในตัวบุตรสาวอย่างมากที่หาเงินได้เยอะเพียงนี้

ไป๋มู่กับไป๋ฟางลืมบิดาไปเลย ที่ได้กินหม้อไฟหมูแสนอร่อยของน้องสาม

ไป๋หยีตักหมูให้สามี เผยเสวียนมีความสุขมาก

"อีกไม่นานท่านหมอจะทำการผ่าตัดตาให้เจ้า" สามคนนั้นอึ้งงัน

"ยินดีกับน้องเขยด้วย" พี่ภรรยาเอ่ยพร้อมกัน

นางสวีดีใจจนน้ำตาไหล บุตรเขยจะมีอนาคตแล้ว มิต้องตาบอดเเล้ว...

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ไป๋หยีทำอาหารเช้าให้สามีและลูก ๆ แล้ว ผู้ใหญ่บ้านพาลูกบ้านทั้งยี่สิบคนมาที่บ้านของไป๋หยี เพราะนางจะมอบเมล็ดผักกาดขาวให้พวกเขาไปปลูก

เมื่อวานชาวบ้านเห็นนางนำผักใส่เกวียนไปขาย ยามกลับมาไม่เห็นผักกาด อีกทั้งผู้ใหญ่บ้านยังชวนให้ปลูกผักขาย พวกเขาสนใจอย่างมาก

"เอาล่ะ ข้าจะแบ่งให้พวกท่านไปปลูกขาย หลังมันออกดอกออกผล ข้าจะนำไปขายในเมืองจิน นี่เมล็ดพันธุ์"ไป๋หยีมอบให้ผู้ใหญ่บ้านไปแจกชาวบ้าน ทุกคนต่างเอ่ยชมนางอย่างมีน้ำใจ ไป๋หยีช่างดียิ่งนัก จากนางร้ายกลายเป็นพระแม่กวนอิม

มีเพียงซิวหลันเท่านั้นที่นึกอิจฉาไป๋หยี นางต้องหาทางกำจัดนังสารเลวให้ได้