ตอนที่ 12 โจนาธานอาการกำเริบ

แองเจลล่ามีเรียนวิชาเอกในช่วงบ่ายอีกเพียงหนึ่งวิชา หลังจากเลิกเรียน หญิงสาวจึงตั้งใจจะกลับบ้าน

แม้ว่าตอนนี้เธอจะมีที่อยู่แล้ว แต่เธอก็มีเงินไม่มากนัก ครอบครัวคินส์เชื่อว่าตราบใดที่พวกเขาให้อาหารยังชีพแก่เธอ เธอก็ควรจะสำนึกบุญคุณ

แองเจลล่าออกมารอรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย มือบางเปิดหน้าจอโทรศัพท์หมายจะหางานพาร์ทไทม์ไปพลางเหมือนอย่างเคย แต่เธอก็ต้องดับหน้าจอลงพร้อมความหงุดหงิดเล็กน้อย มันไม่ใช่สมาร์ทโฟน เธอจึงหางานในแอปพลิเคชันไม่ได้เลย ทำได้เพียงโทรออกและส่งข้อความเท่านั้น

หลังจากนั้นไม่นาน รถเก๋งสีดำก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอมองเข้าไปในรถก่อนจะเห็นหน้าต่างด้านหลังค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมของชายคนหนึ่ง สีหน้าเขาเย็นชาและไม่แยแสเหมือนเช่นเคย เผยให้เห็นบรรยากาศแห่งความสง่างามไม่เหมือนอยู่บนโลกมนุษย์

โจนาธานเหลือบมองแองเจลล่าแล้วพูดช้า ๆ “ขึ้นรถ”

แองเจลล่างุนงงอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

ชายคนนั้นขมวดคิ้วและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “กระโปรงเธอเปื้อนเลือด”

เมื่อได้ยินดังนั้น แองเจลล่าก็หน้าแดงระเรื่อ เธอหันไปมองด้านหลังกระโปรงตัวเองก่อนจะพบว่ามันมีรอยแดงเล็ก ๆ ที่ด้านหลังกระโปรงสีน้ำเงินของเธอ

แม้ว่าจะเป็นเดือนกันยายนแล้ว แต่อากาศก็ยังร้อนอยู่ และนี่เป็นกระโปรงเพียงตัวเดียวที่เธอมี

แองเจลล่ารู้สึกทั้งอายทั้งหงุดหงิด เธอเอามือข้างหนึ่งไปปิดรอยแดงบนกระโปรงของเธอไว้ แต่น่าเสียดายที่โจนาธานเห็นมันแล้ว เธออายจนแทบอยากมุดดินหนี

“ขึ้นรถ” เสียงเย็นชาของโจนาธานดังขึ้นอีกครั้ง

ทันใด ประตูคนขับก็เปิดออก ผู้ทำหน้าที่เป็นสารถีอย่างเซบาสเตียนก็ลงจากรถ เขายิ้มอย่างใจดี เปิดประตูหลังให้ แล้วผายมือเชิญเธอเข้าไป

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง แองเจลล่าผู้รู้สึกอับอายก็เข้าไปในรถ แต่ในสถานการณ์ปัจจุบันทำให้เธอไม่กล้านั่งลงเพราะกลัวรถจะเลอะ

แองเจลล่าก้มลงนั่งยอง ๆ เหมือนสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ ที่ทำอะไรไม่ถูก

เซบาสเตียนปิดประตูรถก่อนจะกลับไปยังที่นั่งคนขับ “คุณหนูพักอยู่ที่ไหนครับ” เขาหันมาถามแองเจลล่า

“ที่เขตทหาร ถนนนอร์ทซิตี้ค่ะ” แองเจลล่าตอบอย่างระมัดระวัง ไม่รู้จะวางมือไว้ที่ไหน

โจนาธานมองดูแองเจลล่าที่นั่งย่อตัวอยู่ด้วยสายตาเย็นชาแล้วถาม “นั่งยอง ๆ แบบนั้นไม่เมื่อยเหรอ?”

“ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร...” ก่อนที่แองเจลล่าจะพูดจบประโยค หัวก็กระแทกเข้ากับหลังคารถด้วยความประหม่า เธอเจ็บมาก แต่ไม่กล้าส่งเสียง

พูดยังไม่ทันขาดคำก็เกิดเรื่องเสียแล้ว เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยจึงก้มศีรษะลงต่ำ ไม่กล้าหายใจเสียงดัง

โจนาธานเม้มริมฝีปากบางหยักเป็นเส้นตรง เหลือบมองเธอ ถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนมันไปยังที่นั่งข้าง ๆ “เอารองนั่ง”

แองเจลล่าเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แพขนตาของเธอสั่น เห็นได้ชัดว่าชุดนี้ราคาแพงหูฉี่

ตอนนี้เธอยังต้องหาค่ากินค่าอยู่อยู่เลย แล้วเธอจะกล้าใช้ชุดสูทราคาแพงเช่นนี้รองนั่งได้อย่างไร

เธอจ่ายไม่ไหวหรอก

เมื่อพอเดาได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ โจนาธานเลิกคิ้ว “เธอคิดว่าฉันต้องรีดไถเงินจากเด็กนักศึกษาอย่างเธอเหรอ?”

เอ่อ...

แองเจลล่าจึงขอบคุณเขาก่อนจะดันตัวนั่งลงตรงจุดนั้นอย่างระมัดระวัง

ขณะที่รถแล่นไปตามถนน แองเจลล่าก็จับจ้องไปที่หน้าต่างเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด