ตอนที่ 8 ไม่ยอมให้พวกเขาได้ทำตามปรารถนา

โจเซฟขมวดคิ้วและเอ่ยเสียงจริงจัง “แองเจลล่า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะทำอะไรหุนหันพลันแล่นนะ ออกไปจากนี่แล้วจะไปอยู่ที่ไหน แล้วข้างนอกนั่นก็อันตรายกับผู้หญิงอย่างแก ถ้าเกิดอะไรขึ้นเราจะทำยังไง?”

ไม่ยอมตอบด้วย... เขาอยากหลีกเลี่ยงการพูดคุยในหัวข้อที่ละเอียดอ่อนนี้ แต่ฉันรู้อยู่แล้วว่าคำตอบของเขาคืออะไร

แองเจลล่าหัวเราะเบา ๆ “พี่ไม่ต้องกังวลหรอก มั่นใจได้เลย ฉันจะมีชีวิตที่ดีและจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ”

แม้ว่าเธอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่แองเจลล่าก็ยังรู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่มันก็ไม่สำคัญ

เธอเดินผ่านโจเซฟและออกจากบ้านคินส์ไป

...

บริเวณเขตทหาร อาคารโบราณตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ ซึ่งแม้จะได้รับการปรับปรุงใหม่ แต่ก็ยังมีกลิ่นอายแห่งความทรงจำอันแข็งแกร่ง

ยามครั้งแรกที่แองเจลล่ากลับมายังครอบครัวคินส์ เธอไม่คุ้นชินกับการอาศัยอยู่ในคฤหาสน์แห่งนั้น เธอจึงมาอาศัยอยู่กับผู้เป็นย่าที่นี่ตั้งแต่เด็ก

เธอใช้เวลาช่วงวัยรุ่นอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุ 10 ปี ถึง 16 ปี

เมื่อมองดูบ้านที่คุ้นเคยในความทรงจำ แองเจลล่าก็น้ำตาไหลออกมา เท้าเรียวก้าวเข้าไปข้างในช้า ๆ

แองเจลล่าไม่เคยพบคุณปู่มาก่อน เธอเพียงได้ยินแค่เรื่องเล่าจากคุณย่าว่าคุณปู่ของเธอเสียสละตัวเองขณะจับหัวขโมย จนต้องได้รับการยกย่อง

ชาร์ล็อตต์ ผู้เป็นย่าเคยทำงานเป็นแพทย์ทหารร่วมกับคุณปู่ของเธอ หลังจากที่ปู่ของเธอเกษียณ ชาร์ล็อตต์ก็เปิดคลินิกเล็ก ๆ ใกล้ ๆ กับบริเวณนี้

แองเจลล่าได้เรียนรู้ทักษะทางการแพทย์จากคุณย่า

ซาคาเรียสสุขภาพไม่ดีนัก ดังนั้นเธอจึงเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์จากคุณย่าอย่างขยันหมั่นเพียร เพื่อตั้งใจจะช่วยเหลือซาคาเรียสเป็นหลัก

น่าเสียดายที่ความพยายามของเธอเทียบไม่ได้กับคำพูดห่วงใยจากแฟนนี่

เธออาศัยอยู่กับคุณย่าที่นี่ และจอร์จก็ไม่ได้มาเยี่ยมบ่อยนัก เขามาเยี่ยมแค่ไม่กี่ครั้งในช่วงวันหยุด

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้คุณย่าไม่ค่อยชอบจอร์จ

พวกเขาจะทะเลาะกันทันทีที่พบหน้า และคุณย่าของเธอก็ใช้ไม้กวาดไล่จอร์จไป แม้ว่าจอร์จจะเป็นคนขี้เล่น แต่ในที่สุดมันก็สามารถทำให้เขาหงุดหงิดได้ หลังจากนั้นก็ไม่เคยมาเยี่ยมชาร์ล็อตต์อีกเลย

หลังจากที่คุณย่าของเธอเสียชีวิต เธอก็ได้รับบ้านและสมุดบัญชีสีแดงเป็นมรดก

นั่นคือเงินออมทั้งชีวิตของคุณย่า แต่แองเจลล่าไม่เคยแตะต้องมันเลย และเธอก็ไม่เต็มใจที่จะใช้เงินนั้นด้วย

บ้านอยู่บนชั้นสองของอาคารสามชั้น แองเจลล่าเปิดประตูด้วยกุญแจ มันเป็นอพาร์ทเมนต์สองห้องนอน และเฟอร์นิเจอร์ก็ยังคงเป็นของเดิม

ที่นี่ยังคงเหมือนเดิม แต่เนื่องจากไม่มีใครอาศัยอยู่เป็นเวลานาน หน้าต่างจึงถูกปกคลุมไปด้วยใยแมงมุม และบนตู้ลิ้นชักก็มีฝุ่นหนาเตอะ