บทที่ 4

หลินซีอินรู้ดีว่าอารมณ์หงุดหงิดของเขามาจากไหน ส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวกับการหมั้นหมายของหมิงชิงหว่าน

ในใจของเธอรู้สึกขมขื่นมากยิ่งขึ้น จึงตัดสินใจปัดมือของเผยมู่เหยี่ยออก แล้วก้าวขาลงจากเตียง “คืนนี้ฉันไปนอนห้องรับแขกแล้วกันค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเธอ แล้วดึงตัวคนให้ล้มลงมา

“เผยมู่เหยี่ย ฉันไม่อยากทำ” หางตาของหลินซีอินแดงเรื่อ “คุณช่วยให้เกียรติฉันหน่อยได้ไหม?”

“ผมเป็นสามีของคุณ ตอนนี้ผมมีความต้องการ แล้วคุณช่วยให้เกียรติผมบ้างได้ไหม?”

“มีครั้งไหนบ้างที่ฉันไม่ยอมปล่อยให้คุณทำตามใจชอบ ฉันเคยขัดขืนด้วยหรือไง?”

ท่าทางของทั้งสองคนดูแนบชิด ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เผยมู่เหยี่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “หลินซีอิน การทำเรื่องแบบนี้กับผมมันทำให้คุณทรมานขนาดนั้นเลยหรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินซีอินก็หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบงัน

……

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากในห้องน้ำ หลินซีอินตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องรับแขก

หลังจากนั้นไม่กี่วัน หลินซีอินก็นอนที่ห้องรับแขกมาตลอด และเผยมู่เหยี่ยก็ไม่ได้มาหาเธอเลย

และแล้วก็ถึงวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่ครอบครัวตระกูลเผยและตระกูลหมิงนัดหมายให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมาพบปะกัน

เผยมู่เหยี่ยส่งเวลาและสถานที่ให้หลินซีอินแล้ว แต่เมื่อใกล้จะถึงเวลานัดหมาย พ่อแม่ของตระกูลหมิงก็มากันหมดแล้ว ทว่ากลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหลินซีอิน

เผยมู่เหยี่ยลุกขึ้นยืน จัดระเบียบปลายแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม “ผมจะไปโทรศัพท์”

หมิงชิงหว่านลุกขึ้นเช่นกัน “ฉันไปดูค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยเดินมาถึงหน้าประตูร้านอาหาร กดโทรศัพท์ออกไป แต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย

หมิงชิงหว่านเดินเข้ามาหา เอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พี่มู่เหยี่ยคะ พี่ซีอิน... มีอคติอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?”

เผยมู่เหยี่ยข่มความไม่พอใจในส่วนลึกของจิตใจลง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่หรอก ชิงหว่าน เธออย่าคิดมากเลย”

“แต่ว่า ฉันไม่สบายใจเลยค่ะ” หมิงชิงหว่านมองเขาด้วยแววตาราวกับจะร้องไห้ “พี่มู่เหยี่ย ความจริงแล้วฉัน... รู้สึกกลัวนิดหน่อยค่ะ”

เผยมู่เหยี่ยถาม “กลัวอะไร?”

“อวิ๋นชิงบอกว่า พอพวกเราหมั้นกันแล้ว ก็จะให้ฉันย้ายไปอยู่ที่บ้านต้นตระกูล แต่ว่า...” หมิงชิงหว่านพูดไปได้สองประโยค ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความพึ่งพิง “พี่มู่เหยี่ย พี่... กับพี่ซีอิน กลับไปอยู่ที่นั่นด้วยได้ไหมคะ?”

หางตาของเผยมู่เหยี่ยกระตุกขึ้นมา

เขาหันไปมองหมิงชิงหว่านด้วยสายตาที่แฝงความอบอุ่น ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ได้สิ”

หลินซีอินยังไม่ทันได้จอดรถ ก็มองเห็นภาพฉากนี้เข้าพอดี

หญิงสาวใบหน้าเปื้อนยิ้ม ท่าทางออดอ้อนราวกับนกน้อยคล้อยตามคน มองดูเผยมู่เหยี่ยด้วยสายตาเป็นประกาย

ส่วนเผยมู่เหยี่ยก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้ม แววตาเปล่งประกายความอ่อนโยนออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

หลินซีอินจอดรถเสร็จเรียบร้อย ก็เดินตรงเข้ามาทางนี้

“ทำไมถึงมาเอาป่านนี้? นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทางเสียอีก” เผยมู่เหยี่ยเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม “โทรไปทำไมถึงไม่รับสาย?”

น้ำเสียงของหลินซีอินก็ฟังดูไม่สบอารมณ์นัก “รถติด โทรศัพท์ตั้งปิดเสียงเอาไว้”

เธอปรายตามองหมิงชิงหว่านแวบหนึ่ง ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

หมิงชิงหว่านยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “พี่ซีอิน มาถึงก็ดีแล้วค่ะ รีบเข้าไปข้างในกันเถอะ พวกเขากำลังรออยู่เลย”

หลินซีอินไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินนำเข้าไปในร้านอาหารก่อน

หมิงชิงหว่านและเผยมู่เหยี่ยเดินตามหลังมาหนึ่งก้าว ในสายตาของคนรอบข้าง พวกเขากลับดูเหมือนสามีภรรยากันมากกว่า

เมื่อคนมากันครบแล้ว หลังจากทักทายปราศรัยกันเสร็จสิ้น ก็เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองครอบครัวปรึกษาหารือกันเรื่องการหมั้นหมาย

หลินซีอินทำตัวราวกับเป็นคนนอก เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเอง

จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของหมิงชิงหว่านพูดขึ้นมา “ฉันอยากให้พี่มู่เหยี่ยกับพี่ซีอินกลับมาอยู่ด้วยกันนี่คะ คนเยอะ ๆ บ้านจะได้คึกคัก”

หลินซีอินเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ตอนที่เธอกับเผยมู่เหยี่ยแต่งงานกัน เผยมู่เหยี่ยเป็นฝ่ายที่ต้องการแยกออกไปอยู่ข้างนอกเอง

พูดตามตรง การที่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันแยกออกมาอยู่กันเอง ย่อมต้องรู้สึกอิสระและสบายใจกว่าอยู่แล้ว

กลับไปอยู่ที่บ้านต้นตระกูลเผยงั้นหรือ?

หลินซีอินไม่อยากกลับไปเลยแม้แต่นิดเดียว!

เผยเย่าไห่ยังพอทำเนา แต่โจวอวี้ซู่เป็นแม่เลี้ยง เผยอวิ๋นชิงก็เป็นน้องชายต่างแม่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีผู้หญิงอย่างหมิงชิงหว่านอยู่อีกคน

เธอคือรักแรกในดวงใจของเผยมู่เหยี่ยเชียวนะ!

แล้วต่อไปจะต้องไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเธองั้นเหรอ?

หลินซีอินอดไม่ได้ที่จะหันไปมองเผยมู่เหยี่ย

ทุกคนต่างก็กำลังมองไปที่เขาเช่นกัน

หลินซีอินวางตะเกียบลง

เผยมู่เหยี่ยตอบตกลงโดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย “ได้”

หลินซีอินขมวดคิ้วแน่นในทันที

เขาตอบตกลงงั้นหรือ?

เขาตอบตกลงได้อย่างไร?

ไม่คิดจะปรึกษากับเธอสักคำเลยหรือไง?

พอกลับไปแล้ว พวกเขาสองคนก็ต้องกลับไปนอนห้องเดียวกันอีกไม่ใช่หรือไง