บทที่ 3

โจวอวี้ซู่ใจหายวาบ

การแต่งงานครั้งนี้เธอพึงพอใจมาก ย่อมไม่หวังให้เผยมู่เหยี่ยเข้ามาขัดขวาง

แต่เธอก็ไม่กล้าแตกหักกับเผยมู่เหยี่ย จึงทำเป็นมองไม่เห็นใบหน้าเย็นชาของเขา แล้วยิ้มถามเผยเย่าไห่ว่า “ไม่อย่างนั้นก็เป็นสุดสัปดาห์นี้เลยเถอะค่ะ ให้อวิ๋นชิงนำของขวัญไปที่บ้านของชิงหว่านก่อน แล้วทั้งสองครอบครัวค่อยร่วมโต๊ะทานข้าวกัน”

เผยเย่าไห่เพิ่งจะพยักหน้า โทรศัพท์มือถือของหลินซีอินก็ดังขึ้น

เธอรีบรับสาย จากนั้นก็ลุกขึ้น โบกมือให้กับคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารเพื่อเป็นสัญญาณขอตัว “อวิ๋นซี มีอะไรหรือเปล่า?”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล ใบหน้างดงามชวนมอง

เธอคุยโทรศัพท์พร้อมกับเดินห่างออกไป

เผยมู่เหยี่ยได้ยินดังนั้น ก็มองไปที่หลินซีอินด้วยความสงสัย

โจวอวี้ซู่พึมพำประโยคหนึ่ง “คงจะยุ่งล่ะมั้ง”

หมิงชิงหว่านเอ่ยขึ้น “ถึงเวลานั้นก็มาร่วมโต๊ะทานข้าวด้วยกัน พี่มู่เหยี่ยก็มาด้วยสิคะ”

เผยมู่เหยี่ยพยักหน้า หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดมือ จากนั้นก็ลุกขึ้นโดยไม่เอ่ยคำใด ก้าวขายาวเดินออกไปข้างนอก

เผยเย่าไห่ร้องเรียกเขา “แกจะไปไหน? ข้าวก็ยังกินไม่เสร็จเลย!”

หมิงชิงหว่านเรียกเขาอีกครั้ง “พี่มู่เหยี่ย!”

เผยมู่เหยี่ยถึงได้หันกลับมา “ไม่มีอะไร พวกคุณกินกันเถอะ”

รอจนหลินซีอินวางสายแล้วกลับมา ก็พบว่าเผยมู่เหยี่ยไม่อยู่แล้ว

หมิงชิงหว่านตาแดงก่ำ เอ่ยขึ้นว่า “พี่มู่เหยี่ยไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ ถึงได้โกรธแล้วเดินออกไปใช่ไหมคะ?”

ใช่สิ รักแรกในดวงใจกำลังจะแต่งงานกับน้องชายแท้ ๆ ของตัวเอง เขาไม่มีความเห็นก็แปลกแล้ว

หลินซีอินยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบที่ก้นบึ้งของหัวใจ เธอมองดูอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาที่เริ่มพร่ามัว

เผยอวิ๋นชิงเอ่ยขึ้น “จะเป็นไปได้ยังไง อีกอย่าง เรื่องแต่งงานของผม ก็ไม่ถึงคิวให้เขามาตัดสินใจหรอก”

คนบนโต๊ะผลัดกันปลอบใจหมิงชิงหว่าน

หลินซีอินรอจนพวกเขาพูดจบ จึงเอ่ยขึ้น “พวกคุณค่อย ๆ ทานกันเถอะค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อน บอกเวลาหมั้นหมายมานะ ฉันจะได้เตรียมของขวัญ”

หมิงชิงหว่านมองเธออย่างอ่อนโยน แววตาแฝงรอยยิ้มของผู้ชนะ “ขอบคุณค่ะพี่ซีอิน”

หลินซีอินมองเธออยู่สองสามวินาที แล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อครู่มีข้อมูลส่วนหนึ่งเกิดปัญหา หลินซีอินกำลังร้อนใจ จึงตัดสินใจกลับไปที่สถาบันวิจัย

มีข้อมูลที่ไม่ถูกต้องอยู่ เธอจึงนึกอยากถามหลี่อวิ๋นซีโดยสัญชาตญาณ

ช้าไปหนึ่งวินาทีถึงนึกขึ้นได้ ว่าเมื่อวานเขาถูกสั่งย้ายไปแล้ว

กว่าจะยุ่งจนเสร็จ ก็เกือบจะห้าทุ่มแล้ว

หลินซีอินยังคงครุ่นคิดถึงสูตรที่ซับซ้อนเหล่านั้น ตอนเดินลงบันไดจึงไม่ทันระวัง ข้อเท้าพลิกจนเกือบจะหกล้ม

เธอเดินกะเผลก แค่เท้าแตะพื้นก็เจ็บปวด จึงทำได้เพียงเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

หลังแต่งงาน เธอและเผยมู่เหยี่ยอาศัยอยู่ที่บ้านทะเลเมฆ มีเพียงช่วงสุดสัปดาห์เท่านั้นที่จะกลับไปที่บ้านต้นตระกูลของตระกูลเผย

เป็นหนึ่งในโครงการบ้านที่แพงที่สุดของเมืองไห่เฉิง ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทอง

พวกเขาพักอยู่ในเขตคฤหาสน์ บริเวณโดยรอบเงียบสงบ ทัศนียภาพกว้างขวาง

ดังนั้น เผยมู่เหยี่ยที่ยืนดื่มเหล้าอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จึงมองเห็นหลินซีอินที่อยู่หน้าประตูได้ในปราดเดียว

และเวลานี้ ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว

ได้พักมาตลอดทาง ความเจ็บปวดของหลินซีอินก็ลดลงไปมาก เธอค่อย ๆ หยั่งเท้าลงพื้นทดสอบ ก็สามารถเดินได้แล้ว

เธอเดินช้า ๆ แทบดูไม่ออกเลยว่าข้อเท้าเพิ่งแพลงมา เธอเดินเข้าไปในลานบ้าน แล้วเปิดประตูห้อง

เพิ่งจะเข้าไป ข้อมือก็ถูกคนจับเอาไว้ จากนั้นเธอก็ถูกดันให้ไปชิดกับผนังตรงโถงทางเข้า

เผยมู่เหยี่ยมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งตัว เขาไม่เอ่ยคำใด ก้มหน้าลงมาจูบเธอ

หลินซีอินใช้สองมือผลักเขา แต่ก็ถูกจับรวบตึงไว้เหนือศีรษะ

ในแง่ของพละกำลัง ความแตกต่างระหว่างชายหญิงนั้นชัดเจนมาก