บทที่ 2

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกเลี้ยงที่เย็นชาและทรงอำนาจคนนี้ โจวอวี้ซู่ไม่เคยได้เปรียบเลยสักครั้ง

เธอไม่กล้าชนกับเขาตรง ๆ ทำได้เพียงลอบเล่นตุกติกอยู่ลับหลัง เธอรู้ดีว่าที่เขาพุ่งเป้ามาที่เธอ เป็นเพราะเพิ่งได้ยินสิ่งที่เธอพูดถึงหลินซีอิน

ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นดีเด่มากมายอะไร แต่เป็นเพราะอำนาจของเผยมู่เหยี่ยนั้นไม่อนุญาตให้ใครมาสอดปากต่างหาก

ปีนั้นเผยมู่เหยี่ยจำใจแต่งงานกับหลินซีอินเพราะทนแรงกดดันจากนายท่านไม่ไหว ทั้งคู่ทำได้เพียงให้เกียรติกันตามมารยาทเท่านั้น ว่ากันว่าในใจของเผยมู่เหยี่ยมีคนอื่นอยู่แล้ว โจวอวี้ซู่จึงรอคอยที่จะดูเรื่องตลกนี้มาตั้งนานแล้ว

โจวอวี้ซู่ไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่ยิ้มเจื่อน “ฉันแค่ล้อซีอินเล่น ซีอินเป็นนักวิทยาศาสตร์ ฉันยังรอให้เธอสร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ เชิดหน้าชูตาให้ตระกูลเผยอยู่เลย จะให้เธอเข้าครัวได้ยังไง”

คำพูดนี้ช่างฟังดูแฝงนัย แฝงความเจ็บแสบและประชดประชันอยู่ไม่น้อย

นักวิทยาศาสตร์ที่สร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติ ตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาจนถึงตอนนี้ จะมีสักกี่คนกันเชียว

เผยมู่เหยี่ยถอดเสื้อสูทออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณสร้างชื่อเสียงให้ประเทศชาติไปมากแค่ไหน แล้วช่วยเชิดหน้าชูตาให้บ้านหลังนี้ไปเท่าไหร่แล้ว?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอวี้ซู่แทบจะฝืนไว้ไม่อยู่

หมิงชิงหว่านเดินเข้ามาพอดี เธอส่งเสียงเรียกอย่างอ่อนหวานจากด้านหลังเขา “พี่มู่เหยี่ย เป็นอะไรไปคะ?”

ความหงุดหงิดและเกรี้ยวกราดบนใบหน้าของเผยมู่เหยี่ยจางหายไปไม่น้อย เขาหันกลับไปมองหมิงชิงหว่านแวบหนึ่งแล้วตอบกลับไปประโยคเดียว “ไม่มีอะไร”

พูดจบก็ปลดกระดุมแขนเสื้อพลางเดินเข้าไปด้านใน เมื่อเดินผ่านข้างกายหลินซีอินก็เอ่ยขึ้นว่า “ยังจะยืนอยู่อีก? กลับห้อง”

จากนั้นก็เดินนำขึ้นไปชั้นบน

หลินซีอินหันไปมองหมิงชิงหว่าน หมิงชิงหว่านเผยรอยยิ้มยั่วยุส่งมาให้เธอ

ที่เผยมู่เหยี่ยเพิ่งจะออกหน้าแก้สถานการณ์ให้เธอเมื่อครู่ หลินซีอินรู้ดีว่าเป็นเพราะเผยมู่เหยี่ยไม่ชอบแม่เลี้ยงคนนี้

เวลาที่เขาอารมณ์ขึ้น ไม่มีใครกล้าตอแยทั้งนั้น

แต่เสียงเรียก “พี่มู่เหยี่ย” เพียงคำเดียวของหมิงชิงหว่าน กลับทำให้ความเกรี้ยวกราดทั่วร่างของเขามลายหายไปจนสิ้น

หลินซีอินสบตากับหมิงชิงหว่านราวกับต้องการทำร้ายตัวเอง จากนั้นจึงดึงสายตากลับมาแล้วหันหลังเดินขึ้นไปชั้นบน

โจวอวี้ซู่ประดับรอยยิ้มที่พอเหมาะบนใบหน้า พลางก้าวไปรับหน้าสองก้าว “ชิงหว่าน รีบเข้ามาสิ ตรงประตูมันหนาว”

หมิงชิงหว่านเอ่ยปากอย่างว่านอนสอนง่าย “ขอบคุณค่ะคุณน้า”

“ยังจะเรียกคุณน้าอะไรอีก” โจวอวี้ซู่ลูบผมของเธอ “อีกไม่นานก็ต้องเปลี่ยนสรรพนามแล้ว”

เมื่อเดินเลี้ยวพ้นมุมจนไม่ได้ยินเสียงสนทนาด้างล่างแล้ว หลินซีอินก็สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกลับเข้าไปในห้องของเธอและเผยมู่เหยี่ย

มีเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ เผยมู่เหยี่ยกำลังอาบน้ำอยู่

หลินซีอินนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง หลุบตามองดูแสงไฟจากบ้านเรือนหลายหมื่นหลังคาเรือน

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอรับสาย “อวิ๋นซี”

หลี่อวิ๋นซีตอบรับคำหนึ่ง แล้วเอ่ยถาม “ข้อมูลพวกนั้นเมื่อตอนบ่าย เธอคำนวณเสร็จหรือยัง?”

หลินซีอินใช้นิ้วชี้คลึงขมับ “คำนวณเสร็จแล้ว”

“ข้อมูลอื่น ๆ ฉันส่งเข้าอีเมลเธอแล้ว พรุ่งนี้เธอจะได้สบายขึ้นหน่อย”

“นายทำเสร็จแล้วเหรอ?” หลินซีอินประหลาดใจ “ทางนั้นไม่ยุ่งหรือไง?”

หลี่อวิ๋นซีตอบ “ก็พอได้ ข้อมูลส่วนนี้เธอไม่ค่อยคุ้น แล้วก็ไม่ได้ถนัดด้วย คำนวณไปคงจะลำบากเปล่า ๆ ฉันเลยถือโอกาสทำให้แล้ว”

บางครั้งการรันข้อมูลตัวเดียว ก็ต้องใช้เวลาคำนวณถึงสองชั่วโมง

เมื่อนึกถึงคู่หูคนใหม่ที่ไม่ถนัดเรื่องข้อมูล ในใจของหลินซีอินก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง “ขอบใจนะ ถ้านายมีธุระอะไรก็เรียกฉันได้ตลอดเลย”

“แค่นี้ก่อนนะ ไว้พบกัน”

เผยมู่เหยี่ยเดินออกมา และได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี

หลินซีอินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงช้อนตามองไป

ชายหนุ่มใช้มือข้างเดียวเช็ดผม ไออุ่นของน้ำจากการอาบน้ำไม่ได้ช่วยทำให้ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนขึ้นเลย แม้แต่ขนตาที่เปียกชื้นเล็กน้อย ก็ยังเผยให้เห็นถึงความดุดัน

ผ้าเช็ดตัวถูกผูกไว้ที่เอวอย่างหลวม ๆ เส้นวีไลน์คมชัดสวยงาม กล้ามหน้าท้องเรียงตัวเป็นลอน ๆ อย่างน่าดึงดูดสายตา

เธอลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก ในจังหวะที่จะเดินสวนกับเผยมู่เหยี่ย ข้อมือก็ถูกคนคว้าเอาไว้

“ทำอะไร” หลินซีอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ได้เวลาลงไปกินข้าวแล้ว”

นับตั้งแต่เห็นหมิงชิงหว่าน อารมณ์และหัวใจของเธอก็ตึงเครียดมาโดยตลอด

พูดจบเธอก็คิดจะสลัดเขาให้หลุด แต่เผยมู่เหยี่ยกลับรั้งตัวเธอเข้าไปในอ้อมกอด แล้วก้มหัวลงทำท่าจะจูบเธอ

พอหลินซีอินนึกถึงรอยยิ้มที่เขามีให้หมิงชิงหว่าน แถมยังให้ของขวัญหมิงชิงหว่านด้วย ในกระเพาะก็เกิดอาการปั่นป่วนขึ้นมาทันที

สองมือของเธอยันหน้าอกของเขาเอาไว้ แล้วผลักเขาออกไปตรง ๆ

เผยมู่เหยี่ยขมวดคิ้ว เผยให้เห็นความรำคาญใจเล็กน้อย

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ถามขึ้น “เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

หลินซีอินรู้ดีว่า ในเรื่องความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างพวกเขา เผยมู่เหยี่ยมีอำนาจควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ

ขอเพียงเขาเอ่ยปากว่าต้องการ หลินซีอินก็จะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลินซีอินก็ยิ่งปวดใจ

เผยมู่เหยี่ย...คงเห็นเธอเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่สินะ?

หลินซีอินผลักมือของเขาออกอย่างเด็ดเดี่ยว “วันหลัง ถ้าฉันไม่อนุญาต คุณก็ห้ามแตะต้องตัวฉัน”

เธอรวบรวมความกล้าพูดจบก็เดินลงไปชั้นล่าง โดยไม่ได้มองปฏิกิริยาของเผยมู่เหยี่ยเลย

พอลงไปชั้นล่าง เธอก็เห็นเผยเย่าไห่

เผยเย่าไห่เป็นผู้ชาย...ที่โชคดีมากคนหนึ่ง

ตอนหนุ่ม ๆ ก็มีนายท่านคอยพยุงธุรกิจครอบครัวไว้ให้เขา

พอนายท่านจากไป ไม่สิ ต้องบอกว่าตอนที่นายท่านยังมีชีวิตอยู่ เผยมู่เหยี่ยก็ใช้วิธีการอันเด็ดขาดรุนแรงดั่งสายฟ้าฟาดปูรากฐานในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งเอาไว้แล้วต่างหาก

เผยเย่าไห่มีพ่อที่ดี มีลูกชายที่ดี เขาไม่ต้องเก่งอะไรเลย ก็ได้นั่งเสวยสุขกับทรัพย์สินนับล้านล้าน

ดังนั้นแม้เขาจะอายุห้าสิบกว่าแล้ว แต่ยังดูเหมือนคนเพิ่งจะสี่สิบต้น ๆ มีความเป็นผู้ใหญ่ที่ดูสง่าผ่าเผย และมีแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาปรานี

เขาเห็นหลินซีอิน จึงโบกมือให้เธอ “เสี่ยวอิน รีบลงมากินข้าวเร็ว มู่เหยี่ยล่ะ?”

การแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่นายท่านกำหนดไว้ เผยเย่าไห่มีความกตัญญูมาโดยตลอด ดังนั้นต่อให้นายท่านจะไม่อยู่แล้ว เขาก็ไม่ได้มีอคติอะไรกับหลินซีอิน

หลินซีอินตอบ “เดี๋ยวเขาก็ลงมาแล้วค่ะ”

หมิงชิงหว่านเดินเข้าไปควงแขนเธออย่างสนิทสนม “พี่ซีอิน พี่นั่งตรงนี้นะคะ”

หลินซีอินส่ายหน้า แล้วดึงแขนตัวเองออก “บ้านนี้ ฉันน่าจะคุ้นเคยกว่าเธอ”