บทที่ 101 หนุนหลังให้เจ้า

ไหล่ของนางถูกเขาโอบไว้เช่นนี้ ชั่วขณะรู้สึกเหมือนร่างกายได้สูญเสียเรี่ยวแรง ซึ่งทำให้นางตื่นตระหนกอย่างยิ่ง ด้วยจิตใต้สำนึกรีบหาตงสือเหวินเพื่อคุ้มครองตัวเอง

"องค์ชายรองช่วยข้าด้วย!"

ตงสือเหวินกำมือซ้ายของนางไว้แน่น และมองเยว่ที่จับไหล่ซ้ายของนางด้วยแววตาเคร่งเครียด "เจ้าเป็นใครมาจากไหน กล้าดียังไงมาแย่งคนกับข้า?"

"ข้าแนะนำให้เจ้าปล่อยมือซะดีกว่า" เยว่ยิ้มที่มุมปาก ใช้แรงเพียงเล็กน้อยก็เกือบจะผลักเสิ่นเมิ่งจวินกระเด็นออกไป ทันใดนั้นตงสือเหวินก็ใช้แรงทันที แล้วดึงแขนของนางไว้

เสิ่นเมิ่งจวินถูกทั้งสองคนจับทางซ้ายและขวา และชั่วขณะไม่สามารถขยับตัวได้

แต่ในขณะนี้ มีแสงแวววาบ และรัศมีอาฆาตอันเยือกเย็นพุ่งเข้ามา

จิ่งหยาวกรีดร้อง

เลือดกระเซ็น

ชั่วขณะแรงดึงในมือของตงสือเหวินหายไปทันที เขาควบคุมร่างกายไม่ได้จนต้องถอยหลังสองสามก้าวถึงหยุดร่างกายไว้คงที่ จากนั้นตัวเองก็ตระหนักได้ว่ายังคงจับแขนของเสิ่นเมิ่งจวินไว้ แต่ร่างกายของนาง ร่างกายของนาง......

เขาเบิกตากว้าง และหันไปมองด้วยความประหลาดใจ! เยว่จับตัวเสิ่นเมิ่งจวินไว้และกลับไปยังตำแหน่งเดิมของเขา และหัวของเสิ่นเมิ่งจวินก็ห้อยอยู่อย่างอ่อนแรง ทั่วร่างเต็มไปด้วยเลือด น่าจะหมดสติไปแล้ว

เฉินซ่า!

เป็นเฉินซ่า!

ตงสือเหวินตกใจเมื่อเห็นเฉินซ่าส่งดาบให้กับองครักษ์ที่อยู่ข้างๆ

ฟันด้วยดาบครั้งเดียว! แต่ว่า บนดาบไม่มีคราบเลือด ฟันแขนข้างหนึ่งของเสิ่นเมิ่งจวิน แล้วทำไมถึงไม่มีเลือด? ในขณะนี้ น้ำเสียงที่เคร่งเครียดของตงสือเหวินดังขึ้นข้างๆเขา "ดาบชี่"

ดาบชี่ เหวี่ยงดาบออกไป ดาบชี่เหมือนมีด แม้จะมีระยะห่างไกล แต่ดาบชี่ของเขาก็สามารถตัดแขนข้างหนึ่งของเสิ่นเมิ่งจวินได้ และไหล่ก็ขาด

พอตงสือเหวินตกใจสุดขีดและเมื่อตั้งสติได้ ก็รีบโยนแขนในมือของเขาออกไปทันที แขนนั้นถูกโยนไปอยู่ในอ้อมแขนของจิ่งหยาวซึ่งกำลังตกใจจนร่างกายอ่อนแรง ด้วยจิตสำนึกของตัวเองนางรีบรับไว้ และก้มมองอย่างซื่อๆเซ่อๆ "อ๊ะ!"

ด้วยการกรีดร้องอีกครั้ง แขนของเสิ่นเมิ่งจวินก็ถูกเหวี่ยงออกไปอีกครั้ง

ตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินซ่าก็ยังกอดโหลชีที่อยู่ในเสื้อคลุมของเขา

ทุกคนตกใจกับความโหดเหี้ยมเหมือนใช้เลือดเป็นเครื่องเซ่นไหว้ ในอ้อมกอดของเขามีเพียงหัวของโหลชีที่โผล่ออกมาและมีรอยยิ้ม เหลือบมองไปที่องครักษ์เยว่ที่กำลังจับตัวเสิ่นเมิ่งจวินมา ในขณะนี้นางก็พูดว่า "นายท่าน เสิ่นเมิ่งจวินเป็นคนของเขาปี้เซียน ทำเช่นนี้เท่ากับท่านได้รุกรานเขาปี้เซียน"

เยว่และองครักษ์คนอื่นๆต่างไม่พูด หากกลัวว่าจะรุกรานเขาปี้เซียนจริงๆ เจ้าจะไปตัดหูคนอื่นทำไม?

พอเจ้าตัดเช่นนั้น ฝ่าบาทก็คงคิดว่าผู้หญิงคนนี้ทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจมาก? ในเมื่อรู้แล้วว่ามีคนทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจมาก ถ้างั้นก็ต้องช่วยเจ้าระบายความโกรธสิ?

ไม่ต้องพูดแล้ว ว่าการช่วยโหลชีระบายความโกรธนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เฉินซ่าตัดสินใจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเยว่ กับเฉิงสิบและคนอื่นๆด้วย

สามวันมานี้พวกเขาตามหานางมาตลอด และได้ยินข่าวว่าทุกคนกำลังไล่ฆ่านาง โดยคิดว่านางคนเดียวไม่มีเสื้อผ้าและอาหาร และยังต้องหลบหลีกการไล่ฆ่าของผู้คนมากมาย พวกเขาก็เจ็บปวดใจแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะว่านางไม่ต้องการให้พวกเขาต้องไปเสียสละชีวิตตัวเอง นางคนเดียวออกไปเสี่ยงอันตรายตามหาจิ้งจกน้ำแข็ง นางจะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร? อย่างไรก็ตาม ใครที่รุกรานนาง ก็คือการรุกรานพวกเขาทั้งหมด!

สำหรับเขาปี้เซียน พวกเขาก็ไม่อยากมีความสัมพันธ์ที่เลวร้ายต่อกัน อย่างไรก็ตามด้วยสถานการณ์ของพั่วอวี้ในตอนนี้ สามารถมีศัตรูน้อยลงคนหนึ่งก็ยิ่งดี แต่ใครให้คนของเขาปี้เซียนมารังแกแม่นางโหลล่ะ!

ตอนนี้ เดิมทีก็มีศัตรูมากมายแล้ว และถ้าเพิ่มเขาปี้เซียนอีกพวกเขาก็ไม่กลัว!

เฉินซ่าเหลือบมองนาง และพูดช้าๆ "ใครก็ตามที่รังแกเจ้าและดูหมิ่นเจ้า ข้าก็จะฆ่าคนนั้น" แม้แต่เขาปี้เซียนก็เช่นเดียวกัน

นับจากนี้ไป เขาปี้เซียนก็ถูกรวมอยู่ในรายชื่อที่เขาจะต้องกวาดล้างแล้ว! ในเวลานี้ นางฟ้าเมิ่งปี้เจ้าสำนักแห่งเขาปี้เซียนยังไม่รู้ว่า หลานสาวของนางและลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของนางได้ไปล่วงเกินผู้ใดมา อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เขาปี้เซียนก็ยังไม่เห็นพั่วอวี้อยู่ในสายตา

"นายท่าน ท่านใจดีมาก!" โหลชียิ้ม และชี้ไปที่องค์ชายรองแห่งตงชิงอีกครั้ง ใสตาดูเย็นชาขึ้น เมื่อมองจากตรงนี้ นางมีส่วนคล้ายคลึงกับเฉินซ่า

"ยังมีเขา! ตงชิง นายท่านกล้าฆ่าเขาไหม?"

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ความโกรธก็พุ่งตรงไปที่ตงสือยู่ และเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น "แม่นางโหล ทุกสิ่งที่เสด็จน้องของข้าทำไม่ได้เป็นตัวแทนของตงชิง! เขา......"

สิ่งที่โหลชีรอคอยคือคำพูดคำนี้ของเขา!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ขัดจังหวะคำพูดต่อไปของเขา และพูดว่า "ไท่จื่อหมายความว่า ตงสือเหวินไม่สามารถเป็นตัวแทนของแคว้นตงชิง ดังนั้น เรื่องของเขาจึงไม่เกี่ยวข้องกับตงชิง?"

ตงสือยู่นิ่งเฉย ถ้าเขากล้าตอบคำว่าใช่ นั่นหมายถึงการตัดน้องชายของตัวเองออกไป? อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาไม่ตอบคำถามนี้ แคว้นตงชิงได้ตัดสินใจที่จะเป็นศัตรูกับเฉินซ่าหรือ?

ชั่วขณะ ตงสือยู่จะตอบว่าใช่ก็ไม่ได้ไม่ตอบก็ไม่ได้

ตงสือเหวินพูดอย่างโกรธเคือง "เฉินซ่า! ใครให้ท้ายเจ้าทำให้เจ้าหยิ่งยโสเช่นนี้! เจ้าคิดว่าพั่วอวี้ของเจ้าคือสถานที่อะไร? เจ้าคิดว่าแค่ตำหนักจิ่วเซียวก็เพียงพอที่จะต่อต้านกับแคว้นตงชิงแล้วหรือ? ตำหนักจิ่วเซียวมีกองทัพหรือไม่?"

คำว่ากองทัพสองคำนี้ทำให้เยว่ขมวดคิ้ว

ในตำหนักจิ่วเซียวไม่มีกองทัพจริงๆ! กองทัพ การประชุมของพวกเขาในช่วงนี้นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด! แต่ว่า พั่วอวี้ถ้ายังไม่สงบ และไม่สามารถรวมตัวเป็นหนึ่งเดียวกับตำหนักจิ่วเซียว ในอนาคตจะสร้างกองทัพได้ยาก เขตเมืองพั่วอวี้จำนวนประชากรไม่มาก ถ้าต้องการคัดเลือกทหาร ต้องรวมประชากรทุกคนในทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้เข้าไปด้วยแล้วค่อยมาคัดเลือก ตอนนี้พวกเขาได้คัดเลือกหน่วยเล็กๆไว้เท่านั้น และยังไม่ได้เริ่มการฝึกฝนอย่างเป็นทางการ การฝึกทหาร พวกเขาไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้! ก่อนหน้านี้ผู้ที่เคยติดตามเฉินซ่าไปต่อสู้ในพั่วอวี้ ตอนนี้ถือว่าเป็นหน่วยองครักษ์ในตำหนักจิ่วเซียว