บทที่ 102 ค่าตอบแทนแบบลวกๆ

ค่ายกลสังหารสิ่งสำคัญที่สุดคือรัศมีพิฆาต ซึ่งเป็นโมเมนตัม ภายใต้รัศมีอันพิฆาตและโมเมนตัมที่รวบรวมรัศมีการสังหาร ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว และเพราะความหวาดกลัวจนไม่สามารถปล่อยมือและเท้าได้ คือความกดดันในใจ อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ การตัดสินและคาดการณ์ของฝ่ายตรงข้ามจะได้รับผลกระทบด้วย เดิมทีความเป็นไปได้ที่จะชนะแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ก็จะกลายเป็นห้าสิบเปอร์เซ็นต์

นี่เป็นหนึ่งในข้อดีและข้อได้เปรียบและเป้าหมายของค่ายกลที่มีคนจำนวนมาก

แต่ตอนนี้คนนับร้อยคนเหล่านี้ ในใจรู้สึกกลัวเฉินซ่าเพียงคนเดียว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเฉินซ่ามามากเกินไปหรือเปล่า ได้ยินมาว่า ทางฝั่งตงชิงนี้ข่าวลือเกี่ยวกับเฉินซ่านั้นน่ากลัวที่สุด ตงชิงประกาศว่าตัวเองเป็นประเทศที่มีคุณธรรม และมียู่ไท่จื่อเป็นตัวอย่าง ดังนั้น ความสุภาพอ่อนโยนจึงเป็นนิสัยของคนทั้งประเทศ สำหรับพวกเขานั้นเฉินซ่าเป็นบุคคลที่แตกต่างไปจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีคำศัพท์ที่ว่าความอ่อนโยนและสุภาพสามารถใช้กับเขาได้ ว่ากันว่า ด้วยมือเดียวเขาสามารถทุบคนสูงแปดฟุตน้ำหนักร้อยกิโลกรัมให้กลายเป็นเนื้อบดได้ ว่ากันว่าเขา ในปีนั้นที่เขาบุกเข้าไปในพั่วอวี้ เพียงคนเดียวฆ่าฟันผู้หญิงอ่อนแอและเด็กเป็นร้อยคน ว่ากันว่า อดีตเจ้าเมืองพั่วอวี้และครอบครัวของเขาคุกเข่าลงต่อหน้าเขาและขอความเมตตา แต่เขาใช้ดาบฟันออกไป และตัดหัวพวกเขาทั้งหมด

ว่ากันว่า เฉินซ่าเป็นคนที่แม้แต่ยมราชก็ไม่กล้ารับ

ทำไมถึงว่ากันว่ามากมายขนาดนี้

"ดังนั้น ในตงชิง นายท่านมีแต่ชื่อเสียงที่ไม่ดีเหรอ?" โหลชีเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจหลังจากฟังคำพูดขอองครักษ์เยว่แล้ว

"ใช่แล้ว ว่ากันว่ามีเด็กในครอบครัวที่ไม่เชื่อฟัง ก็สามารถบอกเขาได้ว่า ฝ่าบาทในพั่วอวี้มาแล้ว เด็กจะไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไป"

"ฮ่าๆ"

ดังนั้น องครักษ์หนุ่มของตงชิงเหล่านี้จึงหวาดกลัว คนเช่นนี้ที่สร้างค่ายกลสังหารขึ้นมา รัศมีพิฆาตมาจากไหน พวกเขาทั้งหมดต้องกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แน่นอน

"ฆ่า ฆ่ามันเลย! ใครกล้าหนี!" ตงสือเหวินกังวล และตื่นตระหนก กระโดดขึ้นและตะโกนเสียงดัง

เสด็จน้อง ปล่อยพวกเขาล่าถอยไปเถอะ ข้าจะลองไปคุยกับเฉินซ่า อย่าเสียสละคนโดยไม่จำเป็น" ตงสือยูส่ายหัวและถอนหายใจ

ในเวลานี้ โหลชีก็ขึ้นเสียงและตะโกนว่า "นายท่าน! คนที่ข้าต้องการทุบตีคือตงซือเหวิน!"

ประโยคนี้เกือบทำให้ตงสือเหวินกระอักเลือดออกมา แต่ในขณะนั้น รัศมีพิฆาตพุ่งตรงมา และจู่ๆก็มีแสงเย็นวาบแวบผ่าน เขาตกใจ และตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบถอยหลังไปหลายสิบก้าวแล้วหยุด แต่ในร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ

ตงสือยู่ใช้ดาบต้านเฉินซ่า "ฝ่าบาทจะไว้หน้าข้าสักครั้งได้หรือไม่?"

"ไว้หน้า?"

"หน้าของใครมันจะสำคัญไปกว่าการได้ระบายความโกรธให้ผู้หญิงของเขา? เฉินซ่าหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะตบเขาด้วยฝ่ามือ โหลชีก็รีบวิ่งเข้ามา โอบแขนของเขาไว้ และพูดกับตงสือยู่ว่า "แต่ว่าองค์ชายรองรังแกข้า ถ้าจะปล่อยเขาไปก็ได้ แต่เจ้าถามเขาว่า จะเอาอะไรมาชดใช้ข้าได้"

"อยากให้ข้าชดใช้เจ้า......"

ก่อนที่คำพูดของตงสือเหวินจะจบลง ตงสือยู่ก็ดีดนิ้ว และสะกดจุดเขาจากกลางอากาศ "สิ่งนี้ข้าสัญญาแทนเขาได้ สิ่งที่ก่อนหน้านี้แม่นางโหลเคยพูดไว้ พวกข้าจะทำตามที่บอก"

"อืม หลายวันมานี้ข้าทรมานและลำบากมามาก ไม่ได้กินไม่ได้นอน มันต้องมีการชดใช้อย่างจริงใจหน่อยใช่ไหม?" โหลชีหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อเห็นว่านางอยากเล่น เฉินซ่าก็ไม่ลงมือทำอะไรอีกเลย ปล่อยนางไป ขอเพียงนางมีความสุข เฉิงสิบและคนอื่นๆ ก็ถอยออกไป องครักษ์เป็นร้อยเหลือไม่ถึงหกสิบ สิบเก้าคน ฆ่าพวกเขาหลายสิบคน ถ้ายังสู้กันต่อไป พวกเขาจะไม่มีใครได้ยืน ทั้งหมดต้องล้มลงและต้องไปพบยมราช

องครักษ์ที่เหลือทั้งหมดต่างถอยหนีด้วยความหวาดกลัว โดยรู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้เป็นการส่งคนหลายสิบคนไปให้คนอื่นฆ่าเล่นๆ และอีกฝ่ายไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!

นี่ยังมีหน้ามาบอกว่าอีกฝ่ายไม่มีกองทัพอีกหรือ?

ทหาร เจ้ามี ทหารหนึ่งร้อยคนคาดว่าคงจะไม่สามารถเอาชนะองครักษ์ที่อยู่ข้างกายของเฉินซ่าคนใดคนหนึ่ง!

"สือยู่ไม่รู้ว่าแม่นางโหลชอบอะไร แม่นางโหลเลือกสิ่งของที่ตัวเองชอบสักสองสามอย่างดีกว่า แล้วสือยู่จะให้คนส่งไปยังพั่วอวี้ ตกลงไหม?"

ตงสือยู่ทำเหมือนไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์ และยิ้มแย้มอยู่เสมอ

โหลชีไม่สนใจว่าตงสือยู่จะคิดอะไรอยู่ แต่ทำเช่นนี้ค่อนข้างมีหลักการและเหตุผล ก่อนหน้านี้ตอนที่นางเห็นสีหน้าขององครักษ์เยว่ก็รู้แล้วว่า ตงสือยู่คนนี้ ตอนนี้พวกเขาฆ่าเขาอย่างเปิดเผยไม่ได้ ความสัมพันธ์ที่แฝงอยู่เบื้องหลังนั้นยิ่งใหญ่เกินไป เว้นแต่นางจะทำตามที่เฉินซ่าพูดจริงๆ ไม่ต้องสนใจอะไร แค่ได้ระบายความโกรธออกไปก็พอ

แต่นางไม่ต้องการ

ถ้าฆ่าไม่ได้ ก็จัดการแคว้นตงชิงให้สาสม!

"ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนไท่จื่อเตรียมกระดาษและพู่กัน ข้าเขียนเสร็จแล้วจะส่งกลับมาให้" โหลชีพูด "แต่ถ้าข้าเขียนออกไป ไท่จื่อคงไม่คิดว่าข้าขอมากไปนะ?"

พูดเช่นนี้หมายความว่าอะไร ต้องการของมากเท่าไหร่? จู่ๆตงสือยู่ก็เศร้าใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง "แม่นางโหลทำไมพูดเช่นนั้น ขอเพียงเป็นสิ่งของที่แคว้นตงชิงสามารถหาได้ สือยู่จะส่งไปให้แม่นางทันที"

โหลชีพูดว่า "อืมๆ ไท่จื่อทรงใจกว้าง!" ขณะที่พูดนางก็เดินไปข้างหน้าตงสือเหวิน เดินวนรอบๆตัวเขาหนึ่งรอบ และพูดเสียงเย็นชา "องค์ชายรอง ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าไท่จื่อ ตอนนี้ข้าก็สามารถตัดหูและแขนของเจ้า!" นางเอนตัวเข้าไปใกล้เขา และพูดกระซิบเบาๆ

ไอ้โง่ รักษาชีวิตสุนัขเจ้าไว้ก่อน ไว้วันหน้าค่อยกลับมาเอา

ตงสือเหวินเบิกตากว้าง เกลียดจนอยากจะใช้ดาบฟันนาง!

เมื่อเฉินซ่าและพรรคพวกของเขาจากไปในความมืด ค่ายขององค์ชายรองแห่งตงชิงเหลือเพียงความยุ่งเหยิง กระโจมที่ถูกไฟไหม้ กระโจมที่ถูกม้าเหยียบย่ำ ซากศพอยู่ทั่วทุกแห่ง คราบเลือดเกลื่อนพื้นดิน

สิ่งที่ทำให้พวกเขาปวดหัวมากที่สุดคือ เสิ่นเมิ่งจวินที่หูหายไปข้างหนึ่งและแขนขาดไปข้างหนึ่ง ในเมื่อพวกมันไม่ต้องการพาเสิ่นเมิ่งจวินไป ทำไมก่อนหน้านี้ต้องมาแย่งชิงล่ะ? และยังตัดแขนข้างหนึ่งของนางด้วย! นี่กำลังแกล้งพวกเขาเหรอ?

ใบหน้าของตงสือยู่เคร่งขรึม และไม่มีรอยยิ้มที่อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน

ตอนนี้ พวกเขาจำเป็นต้องปล่อยข่าวออกไป เสิ่นเมิ่งจวินได้ไขหินพันปีไป