บทที่ 103 มันคืออะไรกันแน่

แต่นางได้มันมาแล้ว! เพียงแค่เขากินจิ้งจกน้ำแข็งเข้าไป นั้นก็จะเข้าใกล้การแก้พิษของเขาไปอีกหนึ่งก้าว!

เฉินซ่าเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เขาคิดว่านางไม่ได้รับจิ้งจกน้ำแข็งมา แม้ว่าจะไม่ได้มันมา นั้นก็เป็นเรื่องปกติ หมอเทวดาเคยกล่าวไว้ว่า จิ้งจกน้ำแข็งเป็นสมบัติที่พบได้ยาก ไม่ง่ายเลยที่จะได้มันมา ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับความสามารถมากนัก มันเกี่ยวกับโชคมากกว่า

พวกเขาเพียงแค่พบถ้ำน้ำแข็ง ถ้าทุ่งน้ำแข็งมีถ้ำน้ำแข็งอยู่สิบแปดถ้ำจริงๆ และอีกสิบเจ็ดที่ล่ะ เขาได้เตรียมพร้อมที่จะอยู่ที่นี่เป็นเวลาอีกครึ่งปี

แต่ตอนนี้นางบอกเขาว่า นางได้รับจิ้งจกน้ำแข็งมาแล้ว!

"ที่อยู่ในถ้ำน้ำแข็งก่อนหน้านี้?" เขาถาม

โหลชีพยักหน้า "ใช่ คือที่นั่น โชคของข้าดีมากใช่หรือไม่?" นางถามเขาอย่างภาคภูมิใจ

ดวงตาของเฉินซ่าลึกล้ำ มองไปที่รอยยิ้มที่สดใสของนาง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า "เป็นความโชคดีของข้า"

การมีนาง คือโชคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา

โหลชีไม่ได้สังเกตเห็นความหมายที่แท้จริงของคำพูดของเขา "ใช่ จะพูดเช่นนี้ก็ได้ ท่านโชคดี และยังได้รับเชื้อกระตุ้นของยามาอีกหนึ่งชนิดแล้ว"

นางเอาขวดเล็กๆ ออกมา และยื่นให้เขา "ให้"

เฉินซ่ารับขวดมา และมองอย่างละเอียด จิ้งจกน้ำแข็งตัวน้อยที่ฝังอยู่ในหิมะ มีสีฟ้าเงินจางๆ อยู่รอบตัว มีเพียงทุ่งน้ำแข็งเท่านั้นที่สามารถมีสิ่งนี้ได้

"จดผลงานไว้อีกหนึ่งครั้ง"

เขาเอื้อมมือออกไปดึงนางเข้าไปในอ้อมกอด ก้มหน้าลง และจูบริมฝีปากของนางอย่างดุเดือด

นี่คือวิธีที่เขาแสดงความดีอกดีใจของเขา

ดีใจ เพราะมีนาง ดีใจ เพราะความสามารถของนางที่แข็งแกร่ง และดีใจ เพราะนางพยายามหายาให้เขาอย่างสุดความสามารถ นี่แสดงให้เห็นว่า นางเก็บเขาไว้ในใจ ในจุดจุดนี้ถึงทำให้เขามีดีใจมากที่สุด

โหลชีหายใจถี่อย่างหนัก ทั่วร่างกายอ่อนลงเล็กน้อย จูบของเขารุนแรง แข็งแกร่ง ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางเหมือนกับตัวเขา แต่ว่า นางพบว่าตัวเองก็ได้ชอบเข้าแล้ว ก่อนหน้านี้นางเคยคิด ถ้าตัวเองต้องการมีความรัก ควรหาสุภาพบุรุษสักคน เมื่อเขาจูบตัวเองจะต้องอ่อนโยน รวมทั้งมีอารมณ์แห่งกวีอย่างไรอย่างนั้น แม้แต่เสียใจก็ยังมีความนุ่มนวลด้วย นางรู้สึกว่าตัวเองห้าวหาญเกินไปแล้ว ที่จะต้องมีบุรุษเช่นนั้นถึงจะสามารถอดทนต่อนาง จึงจะสามารถทำให้นางอ่อนลงได้

แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่า จะคิดมากไปทำอะไร? เช่นเดียวกับเฉินซ่า อยากจะจูบ ก็จูบลงอย่างดุเดือด จูบจนนางหายใจไม่ออก นี่ก็ดีเหมือนกัน!

จากนั้นนางถึงได้ตระหนักว่าเขาแบกห่อผ้าอยู่ ซึ่งในนั้นน่าจะเป็นเสื้อผ้าของนาง

"ให้ข้าเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำ!"

เฉินซ่าดึงห่อผ้ายื่นให้นาง จากนั้นได้กระโดดลงไป และนั่งบนหินที่อยู่ใกล้ธารน้ำแข็งมากที่สุด

โหลชีกลายเป็นเส้นดำทันที

นายท่าน ท่านนั่งสูงขนาดนี้ แล้วยังหันหน้าเข้าหาธารน้ำแข็งอีก หากข้าถอดเสื้อผ้าออกแล้วไม่ใช่ว่าท่านจะเห็นหมดหรอกหรือ?

"ท่านหันไปสิ"

"ก็แค่นี้" เขากล่าว

โหลชีกัดฟัน "หันไป!"

"ได้แค่นี้ เร็วเข้า" เขาไม่ขยับเขยื้อน

อย่างที่คิดไว้สิ่งที่ชอบเมื่อครู่นั้นคือภาพลวงตา! โหลชีขบฟันด้วยความโกรธ เตะเท้าหนึ่งที และกองเศษน้ำแข็งก็กระเด็นไปหาเขา ภายใต้แสงจันทร์ มีสีแดงหนึ่งจุดในเศษน้ำแข็งส่งประกายผ่านสายตาของนาง

โหลชีร้องขึ้นทันที "หลบไป!"

นางแค่เล่นๆ เท่านั้น และยังเป็นของที่ไม่เป็นอันตรายอย่างเศษน้ำแข็ง เขามีโอกาสสูงที่จะไม่หลบ และปล่อยให้ได้นางสาดใส่ตัวสักหน่อย แต่สิ่งที่นางเห็นเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่!

ใบหน้าของโหลชีเปลี่ยนไป โชคดีที่ปฏิกิริยาและฝีมือของเฉินซ่านั้นรวดเร็วมาก นางเพิ่งจะส่งเสียงไป เขาก็วิ่งออกไปแล้ว และหลีกเลี่ยงเศษน้ำแข็งแผ่นนั้นด้วย

ในเวลาเดียวกัน โหลชีก็วิ่งเข้ามา แขนเขาคว้า และกอดเอวของนางเอาไว้ ก่อนจะตกลงไปด้านข้าง

"เป็นอะไรหรือ?" เฉินซ่าไม่ได้เห็นสิ่งนั้นเลย แต่เมื่อเห็นนางกังวล สีหน้าก็แข็งค้างเล็กน้อย

"มีบางอย่าง" โหลชีหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่เศษน้ำแข็งที่ตกลงมา อยู่บนโขดหินมีน้ำแข็งหิมะไม่มากนัก แม้ว่าดวงจันทร์จะสว่างไสว แต่ของสิ่งนั้นก็บางมาก และอยู่บนโขดหินสีน้ำตาลไม่อาจจะมองเห็นได้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย แต่นางเกร็งตัว และสัมผัสได้ถึงอันตรายตามสัญชาตญาณ!

สัญชาตญาณที่น่าอัศจรรย์ของนางได้ช่วยชีวิตนางหลายครั้งเมื่ออยู่ในยุคปัจจุบัน

เฉินซ่ารู้ว่าในบางแง่มุมความสามารถของนางแข็งแกร่งกว่าตัวเองมาก เขาเชื่อนาง ได้กอดเอวนางไว้แน่น เขาเอ่ยเสียงเข้มว่า "พวกเราไปกันเถอะ" ไปกัน ตอนนี้นางต้องเหนื่อยมากแน่ๆ สามวันมานี้ยังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เดิมทีเขาอยากจะให้นางอาบน้ำก่อนแล้วค่อยพานางกลับไป คืนนี้มีเขาคอยเฝ้า เพื่อให้นางได้นอนสบายๆ เขาไม่อยากให้นางลงมือตอนนี้อีก

"ไม่" โหลชีกลับรู้สึกว่าตัวเองขนลุกซู่ไปทั้งตัว ใบหน้าของนางแข็งค้าง และพูดขึ้นเหมือนกับเครื่องยนต์กลไกว่า "เดินไม่ไหวแล้ว"