บทที่ 111 ลัทธิดอกงู

ในความเป็นจริงเฉินซ่าไม่ได้ใส่ใจว่านางจะได้รับความดีความชอบนี้ ที่จริงเขาเชื่อมั่นอยู่เสมอว่า เพียงแค่พานางอยู่ข้างกาย นางย่อมมีโอกาสมากมายที่จะสร้างความงามความชอบ ดังนั้น จึงไม่ขาดสิ่งนี้

ในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้เงียบสงัดมาก แม้ว่าสระน้ำจะเหมือนมีน้ำไหลออกมา แต่เสียงก็ค่อยๆ เงียบ และเสียงด้านนอกไม่ได้ดังเข้ามาด้านในเลย เขาไม่รู้ว่าเยว่ได้พาคนเข้ามาแล้วหรือยัง

หลังจากนั้นไม่นาน เฉินซ่าก็รู้สึกว่าพลังภายในร่างกายของเขาเริ่มเข้มข้น และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องหลับตาและจดจ่ออยู่กับการชักนำพลังนั้นให้หลอมรวมเข้ากับพลังภายในเดิมของเขา

อยู่ในถ้ำไม่อาจจะรู้เวลา การหลอมรวมนี้ ทั้งสองคนไม่รู้ว่าตัวเองนั่งไปนานเท่าไหร่แล้ว

พลังงานของไขหินพันปีนี้แข็งแกร่งกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก เมื่อรอให้เฉินซ่ารวบรวมพลังงานเข้าด้วยกันแล้ว ก็ได้หายใจเอาอากาศที่ขุ่นมัวออกยาวๆ และลืมตาขึ้น แล้วรู้สึกประหลาดใจที่พบว่า โหลชีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาทั่วทั้งร่างกายตั้งแต่เส้นผมจนถึงปลายนิ้วได้ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งโปร่งใส แม้แต่ขนตายาวๆ และคิ้วของนางก็ยังมีชั้นบางๆ ของน้ำค้างแข็ง ดูแล้วเหมือนว่าได้กลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น แต่ผิวของนางกลับขาวกระจ่างใส และมีความงามที่ละเอียดอ่อนมาก

แต่ดวงตาคู่นั้นของนางยังคงปิดสนิท ลมหายใจของนางบอบบางและยาวนาน รู้สึกได้ว่ากำลังอยู่ท่ามกลางการฝึกฝนที่สมบูรณ์

เฉินซ่าไม่ได้รบกวนนาง เขาลุกขึ้นยืนเบาๆ และพบว่าร่างกายของตัวเองก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งเช่นกัน พวกเขานั่งสมาธิมานานแค่ไหนแล้ว?

ด้วยทักษะขับเคลื่อนพลังเพียงเล็กน้อย น้ำแข็งบางๆ ที่เกาะอยู่บนร่างกายของเขาก็ละลายทันที แม้ว่าเสื้อผ้าของเขาจะไม่มีโอกาสผิงไฟ แต่ภายใต้กำลังภายในที่ล้ำลึกเช่นนี้ เสื้อผ้าที่เปียกโชกด้วยน้ำแข็งที่ละลายก็ได้แห้งสนิททันทีอีกครั้ง และเมื่อขับเคลื่อนพลังนี้ เฉินซ่าพบว่าพลังภายในของเขาล้ำลึกขึ้นมาก! กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร และรู้สึกไร้ที่สิ้นสุด!

เขาเพียงได้ดื่มไปแค่คำเล็กๆ ผลลัพธ์ก็ได้เช่นนี้ ไม่รู้ว่าโหลชีจะเป็นอย่างไร!

ในเวลานี้ เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ที่แผ่วเบาดังเข้ามา และขมวดคิ้วทันที มีใครพบที่นี่หรือ? เสียงการต่อสู้ยิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีคนทั้งต่อสู้ทั้งถอยเข้ามาด้านนี้อย่างไรอย่างนั้น

กลัวว่าการโจมตีของพวกเขาจะส่งผลกระทบต่อโหลชี เฉินซ่ามองไปที่โหลชีอีกครั้ง และไม่เห็นว่าเขาจะเคลื่อนไหวอะไร ในพริบตาร่างก็อยู่ห่างออกไปถึงร้อยก้าวแล้ว

รอจนเขาพุ่งออกไปได้ระยะหนึ่ง จึงพบว่าถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้มีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ตอนที่เขามาถึงก็ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้ทางเข้าทั้งสิบแปดแห่งถูกทำลายจนหมด เหลือแต่เศษน้ำแข็งและทางเข้าขนาดใหญ่ และตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนี้ ด้านนอกมีหน่อไม้น้ำแข็ง น้ำตกน้ำแข็ง เสาน้ำแข็งอยู่มากมาย ตอนนี้กลายเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่มีกองน้ำแข็งอยู่ทุกหนทุกแห่ง เหมือนว่าถูกอะไรบางอย่างทำให้บิดเบี้ยวไปหมดอีกครั้ง

ตรงหน้ามีศพหมาป่าหิมะเจ็ดแปดตัว เขาจำพวกมันได้หนึ่งในนั้นคือจ่าฝูงหมาป่า เพียงแต่ว่า ทำไมจ่าฝูงหมาป่าถึงตายที่นี่? อย่าบอกนะว่าพวกเยว่ไม่ได้ล่อมันและผึ้งพิษพวกนั้นออกไป?

ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อย และคนก็มายืนอยู่บนภูเขาน้ำแข็งขนาดใหญ่นั้นแล้ว เวลานี้ เขาก็เห็นทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดอยู่อีกด้าน สิ่งที่ทำให้เฉินซ่าประหลาดใจคือ หนึ่งในนั้นคือตงสือยู่และเป่ยฝูหรง! เห็นได้ชัดว่าเยว่และองครักษ์ได้ยืนอยู่ข้างๆ พวกเขา แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ!

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเผชิญหน้ากับศัตรูคือคนไม่กี่สำนักได้รวมตัวเข้าด้วยกัน ในนั้นเขาเห็นซีฉางหลี ซีฉางหลีและองครักษ์หลายคนของเขามีฝีมือไม่เลว แต่คนที่สร้างแรงกดดันให้กับเยว่และคนอื่นๆ กลับเป็นสตรีเจ็ดแปดคนที่สวมชุดสีเขียวที่ปักลายงู เป็นหญิงสาวที่มีเสน่ห์หาที่เปรียบไม่ได้

ชุดเสื้อผ้าของหญิงเหล่านั้นช่างเปิดเผยมาก เสื้อผ้ารัดรูปครึ่งตัว เผยให้เห็นเอวคอด ข้างสะดือมีวาดรูปดอกไม้สีแดงระเรื่อ กระโปรงท่อนล่างเกือบโปร่งใส ราวกับเป็นผ้าโปร่งบางๆ ระหว่างการเคลื่อนไหวเผยให้เห็นขาที่ขาวสะอาด

การแต่งกายแบบนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับการแต่งตัวของนักเต้นระบำที่ผู้ชายบางคนชอบดู แต่เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงเหล่านี้ไม่ใช่นักเต้นที่มีเสน่ห์และน่าหลงใหล คิ้วและดวงตาของพวกนางเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความอาฆาต บนข้อมือของพวกนางถูกพันด้วยงูตัวเล็กๆ ที่มีสีสัน ไม่ว่าจะเป็นสีแดง สีเขียว สีดำ หรือสีเหลืองที่สดใส

งูน้อยเหล่านั้นส่งเสียงร้องออกมา และเชิดหน้าขึ้น ราวกับทั้งหมดกำลังหาโอกาสแล้วพุ่งออกไป และมอบจูบที่ถึงแก่ชีวิตให้ศัตรู

ลัทธิดอกงูของหนานเจียง

ลัทธิดอกงูล้วนเป็นสตรี ทุกคนมีจิตใจที่ชั่วร้าย ฆ่าคนไม่แม้แต่จะกะพริบตา แม้จะมีชื่อเสียงในใต้หล้า แต่กลับเป็นชื่อเสียงที่ฉาวโฉ่ คนส่วนใหญ่ไม่ชอบหนานเจียง และลัทธิดอกงูนี้เป็นสำนักหนึ่งเดียวที่ทำให้คนสัมมาธรรมเกลียดชังมากที่สุดในหนานเจียง ทำไมคนสัมมาธรรมถึงเกลียด นั่นเป็นเพราะในยุทธภพมีผู้ชายบางคนที่ชอบลัทธิดอกงูเป็นพิเศษ เพราะสตรีในนิกายดอกงูล้วนมองว่าพรหมจรรย์เป็นเรื่องตลก หากพวกนางชอบเจ้า พวกนางสามารถมาพลอดรักชั่วคราวกับเจ้าได้ทุกที่ทุกเวลา

คนที่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับนิกายดอกงู เป็นชายร่างกำยำสิบกว่าคนที่แต่งตัวแตกต่างกัน อาวุธส่วนใหญ่ที่ถืออยู่ในมือเป็นอาวุธชนิดหนัก ทั้งดาบใหญ่ หอกยาว และค้อนคู่ รูปแบบการต่อสู้ของพวกเขาแต่ละคนดูเหมือนว่าไม่อยากมีชีวิตอย่างไรอย่างนั้น แม้ว่าวรยุทธ์จะไม่สูงมากนัก แต่รูปแบบการต่อสู้แบบนี้ก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัว และไม่มากก็น้อยมีความกังวลบ้าง

นอกเหนือจากนั้นยังมีชายหญิงบางคนที่ดูเหมือนจะอยู่ร่วมกันชั่วคราว พวกเขามาจากลัทธิต่างๆ ทักษะการต่อสู้ของพวกเขาไม่เหมือนกัน แต่ว่าแต่ละคนต่างเป็นยอดฝีมือ

ในสนามรบ เฉินซ่ายังเห็นอีกหนึ่งใบหน้าที่คุ้นเคย ซีฉางอี้ และมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างกายเขา อายุราวสิบแปดปี งดงามประดุจดอกเหมย นางกำลังจับแขนเสื้อของซีฉางอี้ไว้แน่น คล้ายกับว่าก่อนหน้านี้กำลังเตือนเขาว่าอย่าเข้าร่วม และอย่าลงมือ

ผู้หญิงคนนี้......

ทันใดนั้นสายตาเฉินซ่าแวบขึ้น เหลือบไปเห็นงูพิษในมือของหญิงสาวคนหนึ่งจากลัทธิดอกงูพุ่งออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง เป้าหมายคือไปที่หลังคอของโหลวซิ่น

เขาดีดนิ้ว และลมได้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อโดนหัวของงูพิษตัวนั้น ได้ยินเพียงเสียงเบาๆ ดังขึ้น หัวงูนั้นได้ระเบิดออกมาแล้ว ส่วนงูที่เหลือก็ร่วงลงพื้น และบิดตัวอยู่หลายครั้งกว่าจะหยุดนิ่งลง