บทที่ 112 ไม่รู้จักประมาณตนเอง

นี่นางกำลังเสนอตัวเองเป็นพระสนมเหรอ?

ทันใดนั้นเยว่และคนอื่นๆโกรธมาก

ฐานะพระสนม แม้แต่โหลชีพวกเขายังกังวลว่าชาติกำเนิดของนางจะผ่านยาก แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นใครมาจากไหน? แต่เดิมคนหนานเจียงก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณาของพวกอยู่แล้ว นอกจากนี้ยังมาจากลัทธิดอกงูที่มีชื่อเสียงแย่มาก บนโลกแห่งคุณธรรมนี้ได้มองลัทธินี้สกปรกโสมมเลวทรามที่สุด! ไม่รู้ว่ามีผู้ชายกี่คนที่มีความสุขบนร่างกายของผู้หญิงเหล่านี้ ปล่อยตัวมากกว่าในซ่องโสเภณี จะอนุญาตให้ผู้หญิงเหล่านี้เข้าไปอยู่ในตำหนักจิ่วเซียวได้ยังไง?

"นางมารหญิงที่ไร้ยางอาย!"

"เพ้อฝัน! ลัทธิดอกงูมีคุณสมบัติอะไรถึงมาคัดเลือกพระสนมในตำหนักจิ่วเซียว?" องครักษ์ทุกคนโกรธจัด

ปันรั่วฮัวยังคงยิ้มอย่างเริงร่าต่อไป นางมองดูองครักษ์ที่ดุด่าได้รุนแรงที่สุด จ้องมองด้วยแววตาที่เปล่งประกายชั่วขณะก็ทำตาเขียวใส่ เสียงขององครักษ์คนนั้นก็เบาลงทันที มองดูแววตาของนาง ทันใดนั้นก็กลายเป็นความสับสน

"น้องชาย เจ้าก็หน้าตาดีเช่นกัน แม้ว่าจะเทียบฝ่าบาทของพวกเจ้าไม่ได้ แต่ใต้บัญชาข้ามีพี่น้องสาวๆมากมาย พวกนางไม่แย่งฝ่าบาทกับข้า ถ้างั้นก็อยู่เป็นเพื่อนเจ้าเป็นไง?"

ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆนางก็ยิ้มพร้อมกัน ยิ้มและกวักมือให้องครักษ์คนนั้น "น้องชายสุดหล่อ มานี่สิ พวกเรามีพี่น้องสาวๆมากมายที่จะเป็นเพื่อนเล่นของเจ้า"

โหลวซิ่นกำลังจะพูดว่าอย่ามาใช้วิธีนี้กับพวกเขา ก็เห็นองครักษ์ที่อยู่ข้างๆจ้องตาไม่กะพริบ และเดินผ่านตัวเขา เดินเซไปหาพวกผู้หญิงเหล่านั้น

เดินเซไปจริงๆ ฝีเท้าเบา ร่างกายดูเหมือนจะอ่อนแรง ดูเหมือนว่าจะหลงใหลในความงาม และลืมไปว่าตัวเองเป็นใคร

เฉิงสิบยื่นมือออกเพื่อดึงเขา "หวางตง!"

แต่องครักษ์ที่ชื่อหวางตงคนนั้นทำเหมือนไม่ได้ยิน และมุ่งเดินไปยังทิศทางผู้หญิงเหล่านั้นต่อไป

ดวงตาที่เย็นชาของเฉินซ่า ยกแขนขึ้นแล้วสะบัด มีลมกระโชกแฝงด้วยรัศมีพิฆาตพัดเข้าหาผู้หญิงลัทธิดอกงูเหล่านั้น สีหน้าของพวกนางเปลี่ยนไป ไม่มีร่องรอยของรอยยิ้ม กระโดดตัวอย่างน่าสมเพชเพื่อต้องการหลีกเลี่ยง แต่ปันรั่วฮัวเป็นคนแรกที่ถูกโจมตีโดยไม่มีหนทางหลีกเลี่ยง จึงต้องกัดฟันสู้ และกระแทกฝ่ามือออกไปเพื่อต้านทาน

"ไม่รู้จักประมาณตน"

เฉินซ่าดีดนิ้วอีกครั้ง ลมในมือพุ่งไปอย่างแรง กระแทกใส่ฝ่ามือของปันรั่วฮัว ได้ยินเสียงดัง ฝ่ามือของนางถูกเจาะเป็นรู! มือที่เรียวยาวและขาวนวลของนาง ชั่วพริบตาก็มีเลือดไหลและเนื้อเละ

"อ๊ะ!" ปันรั่วฮัวกรีดร้อง ชั่วพริบตาใบหน้าก็ซีดเซียวทันที เงยหน้าขึ้นมองเฉินซ่า และพูดด้วยความโกรธ "ฝ่าบาทแห่งพั่วอวี้จิตใจช่างโหดร้ายเหลือเกิน!"

ตูม หวางตงล้มลงกับพื้น เฉิงสิบและคนอื่นๆก็ดึงเขากลับมา แต่แววตาของเขายังจ้องไม่กะพริบ และยังคงจ้องมองสาวๆลัทธิดอกงูเหล่านั้นตลอด

"หนานเจียง ช่างน่าเบื่อจริงๆ" องครักษ์เยว่พูดเสียงเย็นชาด้วยความโกรธ พวกเขามีเล่ห์เหลี่ยมแปลกๆมากเกินไป ยากจะป้องกัน และพวกเขาล้วนใช้วิธีที่เลวทราม! ต่อหน้าพวกเขาซึ่งมีคนมากมายเช่นนี้ยังสามารถทำให้คนของพวกเขาโดนกลอุบายนี้

ตงสือยู่กับเป่ยฝูหรงก็เดินมาถึงข้างๆพวกเขา ทั้งสองทักทายเฉินซ่า เฉินซ่าก็ตอบกลับอย่างเรียบง่าย ทั้งสองรู้ว่านิสัยของเขาเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่ตงสือเหวินที่อยู่ข้างกายตงสือยู่ก็แสดงอารมณ์โกรธเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้เรื่องที่เขาและโหลชีทำลายกระโจมของเขายังไม่ได้คิดบัญชีเลย และตอนนี้ยังถูกพวกเขาบังคับให้อยู่ในกระโจมเดียวกันชั่วคราว?

แต่ไม่มีใครรู้ว่าคนในยุทธภพเหล่านี้กล้าที่จะสมรู้ร่วมคิดกับคนซีเจียงในหนานเจียง และโจมตีตงชิงกับเป่ยชางของพวกเขา ถ้าไม่อยู่ฝั่งเดียวกับเฉินซ่าชั่วคราว พวกเขาไม่มีความมั่นใจที่จะชนะคู่ต่อสู้

"ฝ่าบาทแห่งพั่วอวี้ เจอกันอีกแล้ว"

ซีฉางหลีมือข้างหนึ่งไขว้หลัง มืออีกข้างหนึ่งถือขลุ่ยสีดำ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และเหลือบมองซีฉางอี้ที่อยู่รอบนอก

ซีฉางอี้มองไปที่เฉินซ่า แสดงสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย และรีบถาม "ฝ่าบาท แม่นางโหลอยู่ที่ไหน?"

คำถามนี้ คงจะเป็นคำถามที่อยู่ในใจของผู้คนมากมายที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ รวมถึงเยว่กับเฉิงสิบและคนอื่นๆ

"เกี่ยวอะไรกับเจ้า?"

ขณะที่ทุกคนกำลังรอคำตอบ เฉินซ่าพูดออกมาอย่างเย็นชา

ซีฉางอี้นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แต่ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาได้ถามขึ้นอีกครั้งทั้งที่มีความหวาดกลัวแต่แสร้งทำเป็นนิ่งสงบ "ฝ่าบาทโปรดบอกพวกเรา แม่นางโหลไปที่แห่งใด ข้ามีเรื่องเร่งด่วนต้องการความช่วยเหลือจากนาง!"

คราวนี้เฉินซ่าไม่ได้สนใจที่จะตอบ กวาดสายตาไปหาทุกคนที่อยู่ในสถานที่นี้ และพูดอย่างไม่สนใจ "พวกเจ้าจะทำอะไรข้าไม่สน แต่ว่า คนที่ตามมาต้องตาย"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ และเดินกลับไปที่ปากถ้ำที่พังทลายแล้ว

ในเวลานี้ โหลชีคงจะหลอมรวมเข้าด้วยกันจนสำเร็จแล้วมั้ง?

เยว่โบกมือ แล้วพาองครักษ์พวกนั้นเดินตามเข้าไป

คนอื่นๆที่เหลือต่างจ้องมองหน้ากัน ผ่านไปสักพักจึงมีคนดุด่าว่า "ให้ตายเถอะ ได้ยินมานานแล้วว่าฝ่าบาทแห่งพั่วอวี้โหดเหี้ยมเย็นชา ดูแล้ว ไม่ใช่โหดเหี้ยมเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นใครอยู่ในสายตา!"