บทที่ 122 ให้คนนอกได้ไปง่ายๆ

ชายผู้นี้ไม่ได้ลังเลเลย เป้าหมายชัดเจนมาก เขากระโดดขึ้นไปบนชายคาแผ่นสุดท้ายด้วยการกระโดดครั้งเดียว ลอยขึ้นไปด้านบนอย่างแผ่วเบา และนอนคว่ำลง จากนั้นเปิดกระเบื้องออกหนึ่งแผ่นเบาๆ

และในเวลานี้เอง โหลชีถึงได้เห็นด้านหน้าของเขา

ใบหน้าของเขาถูกคลุมด้วยผ้าเช็ดหน้า เผยให้เห็นคิ้วดาบดูองอาจ ดวงตาสดใส ดูเหมือนจะมีอายุไม่เกินสามสิบปี

เมื่อเขามองเข้าไป โหลชีได้ทำท่าจักรยานอากาศอยู่อีกด้าน และมองเข้าไปโดยตรงจากหน้าต่างของอีกฝ่าย ด้านในมีไฟสว่างอยู่ เมื่อครู่ที่ผ่านมาจากที่ไกลๆ ยังเห็นร่างสองร่างที่สะท้อนแสงสีเหลืองสลัวๆ อยู่เลย ดังนั้นโหลชีจึงมั่นใจว่ามีคนอยู่ในห้อง แต่หลังจากเมื่อนางเจาะรูที่หน้าต่างกระดาษมองเข้าไปข้างในก็ประหลาดใจที่พบว่า มีคนอยู่ แต่ว่าเป็นเพียงหุ่นจำลองสองคน!

หุ่นไม้แกะสลักรูปคน ได้สวมวิกผมและสวมเสื้อผ้า หันหน้าเข้าหากันราวกับกำลังพูดคุยกันอยู่ แต่ในความจริงในห้องนี้เงียบมาก ไม่ได้ยินเสียงแม้แต่ลมหายใจ

ห้องนี้กว้างขวางมาก ดูเหมือนห้องนอนของผู้ชาย เครื่องเรือนเป็นไม้ฮวาหลี ม่านเมฆขาวพื้นหลังสีฟ้า ข้างหน้าเตียงใหญ่เป็นฉากกั้นปักเป็นนกกระเรียนและต้นสน ด้านหลังเตียงใหญ่มองไม่เห็นได้อย่างไร แต่ไกลออกไปเป็นห้องตำรา ชั้นตำราอยู่เต็มผนัง และแจกันกระเบื้องใหญ่สูงขนาดครึ่งคนข้างโต๊ะในนั้นมีม้วนรูปภาพหลายม้วน บนโต๊ะยังมีกระดาษเซวียนจื่อวางอยู่บนโต๊ะ บนนั้นเหมือนมีลายมือเขียนไปครึ่งหนึ่ง

โหลชีสนใจตัวอักษรที่อยู่บนนั้นเล็กน้อย แต่ไม่สะดวกที่จะเข้าไปตอนนี้ ดังนั้นจึงได้กลับไปที่หลังคาและรอการเคลื่อนไหวของชายสวมหน้ากากอย่างเงียบๆ

เห็นเพียงชายผู้นั้นมองดูอยู่ครู่หนึ่ง จึงดึงขอเล็กๆ สีเงินออกมาจากเอว ตะขอนั้นผูกด้วยไหม เขาหย่อนตะขอเล็กลงจากรู และตกลงไปถึงในอากาศ ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย แต่เมื่อเขาค่อยๆ ยกมันขึ้น โหลชีได้เห็นเส้นใยโปร่งแสงถูกเกี่ยวขึ้นมา

ตอนนี้นางถึงได้พบว่าตะขอนั้นไม่ได้ทำมาจากเหล็ก แต่เหมือนกับใช้แร่ชนิดหนึ่งขัดมันออกมาอย่างไรอย่างนั้น

ในใจนางสั่นเทา ดูเหมือนว่าในห้องนี้มีกับดักมากกว่าที่นางคิด นางรีบวิ่งไปอย่างไม่ได้ทำการบ้านแม้แต่นิดเดียว หากว่าเมื่อครู่เข้าไปตรงๆ และได้พบเข้ากับเส้นใยโปร่งแสงเหล่านั้นก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

และสิ่งนี้ทำให้นางมั่นใจมากขึ้น ว่าชายผู้นี้ค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่ เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นคนของอุทยานเขาเฟิงหยุน? แต่ถ้าเป็นคนของอุทยานเขาเฟิงหยุน หรือว่าต้องการขโมยของที่อยู่ในความดูแลของตัวเองงั้นหรือ?

เขาเกี่ยวเส้นใยโปร่งแสงเหล่านั้นขึ้นมา พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะแสง ใยโปร่งแสงเหล่านั้นได้มีแสงสะท้อนอยู่เล็กน้อย นางจึงได้มองเห็นมัน

ในขณะนี้ ชายผู้นั้นหยิบขวดหนึ่งขวดออกมาจากเอว โหลชีอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ที่ยังมีคนเหมือนนาง ที่ซ้อนของไว้ที่เอวอยู่มากมายเช่นนี้จริงๆ?

นางกลับคาดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่ออกมาจากขวดนั้นเป็นหนอนสีเขียวขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือของผู้ชาย และทันทีที่หนอนนั้นคลานออกมา อ้าปากเล็กๆ ของมันแล้วกัดไปที่สิ่งของที่เป็นลักษณะเส้นใย จากนั้นเหมือนมันได้กินบะหมี่ นำเส้นใยเล็กๆ ทั้งหมดนั้นถูกกินเข้าไปในท้องของมันแล้ว

เอ๊ะ นี่มันอะไรกันเนี่ย?

สำหรับสายพันธุ์สัตว์ในโลกนี้ทำให้โหลชีถึงกับไม่มีคำที่จะพูดแล้ว ต้องการแบบนี้หรือ? ความยุ่งเหยิงอะไรนั้นมีหมด ดูเหมือนว่าสิ่งที่นางรู้จักมากว่าสิบปีเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้รู้จักสายพันธุ์ที่อยู่ที่นี่เลย ที่ไหนได้เป็นแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นเอง

ชายคนนั้นนำหนอนตัวนั้นใส่ลงไปในขวดอีกครั้ง และดูเหมือนเขาจะไม่กล้ายัดกลับเข้าที่เอว แต่กลับวางมันไว้ด้านข้างอย่างเบาๆ

จู่ๆ โหลชีก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เขาปรากฏตัวขึ้นครึ่งทางบนภูเขา หนอนนี้ คงไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องวิ่งขึ้นไปบนภูเขาแล้ววิ่งกลับใช่ไหม? บางทีหนอนตัวนี้ถูกเขาขโมยมาจากถ้ำหนอนของอาจารย์อารอง? คิดดูแล้วมีความเป็นไปได้จริงๆ

เป็นเช่นนี้ นางจึงเริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของชายผู้นี้มากขึ้นแล้ว

ร่างชายคนนั้นตกลงที่นอกประตู และเอื้อมมือออกไปเปิดประตูออก บางทีจะต้องมีบางคนคิดว่าทำเรื่องลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ การเข้าประตูหลักมีเป้าหมายที่ใหญ่เกิน แต่ชายผู้นี้กลับทำตรงกันข้าม ที่เข้ามาทางประตูโดยตรง และก็ยังเดินเข้าไปอย่างผยอง

จากนั้นเขาก็เดินไปที่โต๊ะ หยิบพู่กัน จุ่มหมึก และมืออีกข้างวาดอยู่ข้างบนวาดสักพัก แล้วมองหาตำแหน่ง และยกพู่กันขึ้นใช้แรงกดไปที่บริเวณนั้น

เมื่อวางปลายพู่กันที่จุ่มหมึกลงบนกระดาษเซวียนจื่อนั้นแล้ว ก็เกิดเสียงเบาๆ ดังขึ้นมา และบนผนังได้ปรากฏช่องลับขึ้น

เช่นนี้ก็ได้?

โหลชีรู้สึกทึ่ง ยังมีกลไกเช่นนี้! หากเป็นนางมาหาคงจะต้องใช้เวลานานกว่าจะเจอ

ชายคนนั้นทิ้งพู่กันลง เดินไปที่หน้ากำแพงนั้น และกำลังจะเอื้อมมือออกไปหยิบสิ่งของด้านใน ทันใดนั้นโหลชีก็ขมวดคิ้ว ได้เห็นอีกคนวิ่งเข้ามาจากหน้าต่าง และตบไปที่มือของชายสวมหน้ากาก จากนั้นในขณะที่เขาหลีกเลี่ยงจึงเอื้อมมือเข้าไปในช่องลับนั้น ได้คว้ากล่องหนึ่งออกมา แล้วรีบหันตัวกลับกระโดดออกไปนอกหน้าต่างทันที

"ให้ตายสิ!" ชายสวมหน้ากากรีบไล่ตามออกไปทันที

โหลชีเลิกคิ้ว และตามหลังไป

ร่างสามร่างเดินผ่านความมืด ห่างออกจากบริเวณเรือนแล้ว และได้เข้าไปในป่าอีกด้านหนึ่ง

โหลชีได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งสองคนและเสียงเสื้อผ้าที่กระพือ เป็นไปไม่ได้ที่จะตามไม่ทัน ชายสวมหน้ากากก็กัดชายตรงหน้าอย่างแน่น เมื่อเห็นว่าได้อยู่ไกลจากฝูงชนแล้ว รอบๆ มีเพียงเงาของป่าไม้ ด้วยเสียงของหนอน ชายสวมหน้ากากได้สัมผัสอาวุธที่ซ่อนอยู่ที่เอว และสะบัดมือพุ่งออกไปทางด้านหลังของคนผู้นั้น

"แย่งของของข้าแล้วยังกล้าหนี?"

"ถ้าอาจารย์ของเจ้ารู้ว่าเจ้าขโมยของของเขาไป ไม่รู้ว่าจะโกรธจนอาเจียนออกมาเป็นเลือดหรือไม่" ชายที่อยู่ข้างหน้าหันหลังพร้อมยิงอาวุธลับให้ตกลง และก็ไม่ได้คิดหนีแล้ว จ้องมองมาที่เขา แล้วพูดประชดประชันว่า

"เจ้ารู้จักข้า?" น้ำเสียงชายคนนั้นดูเย็นชา

"ทำไมจะมองไม่ออก"

"เจ้าเป็นใคร?"

"เจ้าไม่ต้องมาสนใจว่าข้าเป็นใคร ถึงอย่างไรวันนี้ของสิ่งนี้ข้าจองแล้ว"