บทที่ 123 ไม่เป็นหนี้บุญคุณใคร

โหลชีบินโฉบไปตลอดทาง ไม่นานก็ออกมาจากในป่า แล้วไปถึงนอกป่า นางรู้ดีว่าป่าด้านในแตกต่างจากป่าด้านนอกอย่างไร ป่าด้านในเป็นต้นไม้ที่ค่อนข้างเตี้ยเป็นระเบียบ ในขณะที่ป่าชั้นนอกนั้นต้นไม้สูงหนาแน่น ปกคลุมท้องฟ้า และที่นี่ตอนกลางคืน หมอกในป่าก็หนาขึ้นมากเช่นกัน

ก๊อกๆ

ก๊ากๆ

เมื่อโหลชีวิ่งผ่านป่า นกที่เหลือก็ตกใจ กระพือปีกบินหนีไป

นางรู้ว่าคนทั้งสองยังคงไล่ตามนางอย่างไม่ลดละ ยิ่งทำให้อยากรู้เกี่ยวกับบัวหิมะเขาน้ำแข็งนี้มากขึ้น แต่ก่อนที่นางจะมีเวลาเปิดกล่องดู แม่น้ำสายใหญ่ได้ขนาบอยู่ตรงหน้านาง ขวางทางนางไว้

โหลชีขมวดคิ้วเบาๆ นางไม่ได้เลือกเส้นทางการวิ่ง ทำไมยังมาถึงริมแม่น้ำใหญ่ได้? หรือว่าที่นี่เป็นเพียงเกาะเกาะหนึ่ง? เป็นเกาะกลางแม่น้ำ?

นางคิดไม่ถึงเลยว่ามาทิศทางนี้ก็เป็นแม่น้ำขวางทาง ริมแม่น้ำไม่มีเรือ แล้วอย่างนี้จะจากไปอย่างไร?

จริงสิ ครั้งก่อนที่ริมฝั่งแม่น้ำตรงนั้นก็ไม่เห็นว่าจะมีเรือ หรือว่าคนของอุทยานเขาเฟิงหยุนต่างก็ออกไปไม่ได้? หรือว่า เป็นนางดวงซวยที่วิ่งไปสองทิศทางที่ไม่มีเรือพอดี?

"อุทยานเขาเฟิงหยุนมีเรือเพียงลำเดียว อยู่ภายใต้หน้าผาน้ำ หากไม่ใช่คนในอุทยานก็คงหาไม่เจอ แม่นางท่านนี้ หรือไม่คืนของให้ข้า แล้วข้าจะพาเจ้าไปนั่งเรือออกไป?"

โหลชีหันกลับไป ประจวบเหมาะเห็นศิษย์พี่ชายใหญ่ต่อยไปที่ศิษย์น้องชายสี่ที่กำลังวิ่งตามมาจนสลบไป จากนั้นก็ดึงผ้าปิดหน้าของเขาออก ชี้กระบี่ไปที่ไหล่เขาแล้วเอ่ยปากพูดออกไป จากนั้นก็ยิ้มให้นางเล็กน้อย

เมื่อครู่ห่างกันมากมองไม่ค่อยชัดนัก ตอนนี้อยู่ใกล้กัน แสงจันทร์ก็ไม่มีสิ่งกีดขวาง โหลชีเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน สุกสกาวดั่งดวงจันทร์ หล่อเหลาไม่ธรรมดาจริงๆ

ในโลกนี้คิดไปแล้วทัศนียภาพสวยงามวิจิตรตระการตามาก ถึงได้กำเนิดบุรุษรูปงามเช่นนี้ออกมาได้ แม้ว่าศิษย์น้องชายสี่ท่านนั้นจะเพียงคิ้วและดวงตา แต่ก็สามารถดูออกว่าเป็นหนุ่มหล่อ ไม่คาดคิดว่าความสง่างามของศิษย์พี่ชายใหญ่ผู้นี้ ก็สามารถเทียบได้กับเทพบุตรในยุคปัจจุบัน

ใบหน้าของโหลชียิ้มหวาน นางไม่เคยคิดเลยว่า ภายใต้แสงจันทร์ที่สุกสกาว รอยยิ้มของนางจะงดงามมากเพียงนี้

ในสายตาของศิษย์พี่ชายใหญ่เปล่งประกายออกมา

"ของอะไร?" โหลชีกะพริบตาและถามขึ้น?

"แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่แม่นางขโมยมาจากมือข้า"

ลักษณะโหลชีช่างเป็นผู้บริสุทธิ์มาก "ข้าไม่เคยแย่งของจากมือท่านเลยนะ" นางยกกล่องในมือของเธอขึ้น "ท่านหมายถึงสิ่งนี้?"

"เห็นได้ชัดว่าใช่"

"แต่ว่า นี่คือสิ่งที่ข้าเก็บได้" โหลชีพูดขึ้น "ข้าเพิ่งเดินผ่านไป จากนั้นกล่องก็บินออกมา หากไม่ใช่เพราะข้าหลบได้เร็ว บางทีอาจจะโดนที่หัวข้าก็เป็นได้"

"......"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ศิษย์พี่ชายใหญ่จู่ๆ ได้ยิ้มขึ้นมา "เจ้าพูดก็ดูจะไม่สมเหตุสมผล เช่นนั้น หยุนเฟิงขอได้โปรดให้แม่นางนำของที่เก็บได้ส่งมาให้ข้าได้หรือไม่?"

"จะได้อย่างไร ระหว่างชายหญิงมอบของให้กันเป็นการส่วนตัว เกรงว่าจะไม่ค่อยดีนะ"

หยุนเฟิงอดหัวเราะไม่ได้ "ข้าชื่อหยุนเฟิง ขอถามแม่นางมีนามว่าอย่างไร?"

"ท่านพ่อของข้าบอกว่า เราไม่ควรบอกชื่อให้กับคนอื่นอย่างมั่วซั่ว"

หยุนเฟิง "......"

"ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่? หากไม่มีข้าต้องไปแล้ว มีคนตามมาแล้วนะ" โหลชีชี้ไปที่ด้านหลังของเขา

แม้ว่าจะยังมองไม่เห็นใคร แต่ด้วยกำลังภายในของแต่ละคน ต่างสามารถได้ยินเสียง

"แม่นางรู้ว่าจะต้องไปทางไหนหรือ?"

"ไม่ใช่ว่ามีเรืออยู่ตรงหน้าผาน้ำหรือ? ข้าตามหาหน้าผาน้ำก็ใช่แล้ว"

โหลชีรู้สึกว่าหยุนเฟิงผู้นี้แปลกมาก เห็นได้ชัดว่านางได้เอาบัวหิมะเขาน้ำแข็งไป แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจ หรือโกรธแต่อย่างใด ทั้งที่นางเป็นผู้บุกรุก แต่เขาไม่ได้เป็นศัตรูกับนางแม้แต่น้อย

"ถ้าแม่นางเชื่อข้า ก็มากับข้า" เมื่อหยุนเฟิงพูดจบก็หันหลังแล้วเดินออกไปทางด้านขวา หลังจากนั้นไม่นาน เขารู้สึกว่าข้างหลังมีคนตามมาแล้ว เขายังสามารถได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาจากบนตัวนาง กลิ่นหอมดอกไม้ชนิดนั้น เขาจำได้ว่าเมื่อนานมากมาแล้วเคยได้ดมกลิ่นนี้ เหมือนว่าจะอยู่ที่เขาหมอกน้ำ?

หัวใจของเขาเต้นแรงเล็กน้อย

โหลชีไม่ได้พูด เขาก็ไม่ได้พูด ร่างทั้งสองหลบคนที่ออกมาจากอุทยานเขาหยุนเฟิงที่ออกมาตามพวกเขาอย่างเงียบ และวิ่งจากยอดเขาลงไปด้านล่าง

อย่างไรอุทยานได้ปิดแล้ว เช่นนั้นก็แสดงว่าทางออกเดียวที่หน้าผาน้ำคงได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาเช่นกัน" อยู่นั่นห่างจากยอดเขาประมาณสิบเมตรได้ หยุนเฟิงหยุดลง และย่อตัวลง หันหน้าไปกวักมือเรียกโหลชี

โหลชีหยุดนิ่งไปสักพัก จึงเดินตามไป และนั่งลงข้างๆ เขา

ร่างกายของหยุนเฟิงมีลมหายใจที่ชัดเจน และทันทีที่โหลชีย่อตัวลงก็รู้สึกเหมือนกับว่าได้เข้าใกล้ขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงย้ายไปด้านข้างอีกด้าน อยากจะถอยออกอีกนิดหนึ่ง

"อย่าขยับ"

หยุนเฟิงยื่นมือออกไปดึงนางเอาไว้ โหลชีพลิกข้อมือ เพื่อหลบเลี่ยงมือของเขา และในเวลาเดียวกัน เข็มยาวหนึ่งเล่มที่อยู่ซอกนิ้วได้แทงไปที่ข้อมือของเขา "อย่าจับไม้จับมือ"