บทที่ 124 ความฝันของเฉินซ่า

เส้นทางที่พวกเขาเดินใช้เส้นทางที่แคบ ที่จริงเส้นทางนี้ไม่น่าจะเป็นถนน และเป็นเพียงแท่นธรรมชาติที่กว้างเท่าฝ่าเท้าอยู่บนผนังหินริมถนน ความสูงของทางแคบมีระยะห่างจากพื้นอยู่ที่สองเมตร

ไม่อาจเดินข้างล่างได้ เพราะข้างล่างแทบทุกๆ สิบเมตรมีคนเฝ้ารักษาการณ์อยู่ ซึ่งเป็นที่ที่มีความคุ้มกันมากที่สุด

คนธรรมดายังไม่มีวิธีเดินข้ามไปจากตรงนี้ เพราะถนนหินเล็กๆ ตามธรรมชาตินี้เต็มไปด้วยน้ำที่ไหลซึมจากกำแพงหน้าผาน้ำ สายน้ำเหล่านั้นมีความเหนียวและลื่นโดยธรรมชาติ แค่ไม่ระวังอาจจะลื่นได้ หากล้มลงไปไม่แน่อาจเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ แต่จะต้องทำให้คนตกตะลึงอย่างแน่นอน

หยุนเฟิงคุ้นเคยกับทุกอย่างที่เกี่ยวกับอุทยานหยุนเฟิงนี้มาก ซึ่งแสดงว่าเขาน่าจะได้รับความไว้วางใจจากหยุนเสี้ยงหยาง ดังนั้นโหลชีถึงรู้สึกว่าการที่จะทรยศหยุนเสี้ยงหยางต้องไม่ใช่ความลับเล็กๆ แน่นอน แต่นางผู้ที่ไม่ชอบอยากรู้อยากเห็น หากไม่มีผลประโยชน์อะไรนางก็ไม่อยากจะรู้เรื่องของคนอื่นเลย

แต่ในเวลานี้อยู่ ๆ ในใจโหลชีก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย อย่างอธิบายไม่ถูก ดังนั้นนางจึงลืมระวังใต้เท้า ว่ามีหินก้อนเล็กๆ ที่เกือบจะถูกนางเตะออกไป

นางรวบรวมสติ และเดินหน้าต่อไป

และในขณะนั้นเอง เฉินซ่ากำลังขี่เฟยเหินพร้อมด้วยท่าเสวี่ย ที่ควบม้าบนทุ่งน้ำแข็ง

ด้านหน้าได้มองเห็นทุ่งสีเขียว และกำลังจะออกจากทุ่งน้ำแข็งแล้ว สองวันมานี่เขารีบและโกรธผสมปนเปกันไป องครักษ์เยว่เองก็ไม่กล้าที่จะยั่วเขา ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า เพียงเพราะโหลชีหายตัวไป นายท่านก็กลายเป็นเช่นนี้

แทบไม่มีเวลากินข้าวเลยด้วยซ้ำ พอเจออุโมงค์ใต้ถ้ำน้ำแข็ง เขาก็ส่งสัญญาณเรียกคนพวกเขามารวมกัน คนที่เหลือให้ดูแลผู้บาดเจ็บ ได้เพียงแค่รีบพาเขาไปให้ไวที่สุด อยากตามให้ทันโหลชี

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่อาจแน่ใจได้ว่าโหลชีจะเดินตามอุโมงค์นี้ ใช่ ในความเห็นขององครักษ์เยว่ไม่อาจจะแน่ใจได้

เพราะไม่มีหลักฐานใดๆ แต่นายท่านตัดสินใจ เขาทำได้เพียงตามไป

จากนั้นตลอดเส้นทางก็ออกจากทุ่งน้ำแข็งไป

เป็นธรรมดาที่การเดินทางครั้งนี้ไม่สงบสุข ได้ฆ่าลูกแมวสองสามตัว เสือสี่ห้าตัว และหมาป่าผู้หิวโหยสามสี่ตัว มีของเป่ยชาง มีของตงชิง และยังมีของหนานเจียงซีเจียงด้วย หนึ่งในนั้น พวกเขาเกือบจะตัดมือชาวซีเจียงอีกครั้ง

ซีเจียง ช่างทำให้ผู้คนเกลียดชังมากจริงๆ

คำสาปหนอนเหล่านั้นทำให้ผู้คนเกลียดชังได้อย่างง่ายดายมาก

"นายท่าน บาดแผลของท่าน......" องครักษ์เยว่ถามอย่างกังวล ในระหว่างการเผชิญหน้ากับชาวซีเจียงครั้งนั้น นายท่านได้ต้านคำสาปนั้นแทนเขา ถึงแม้จะทำลายพลังภายในที่ล้ำลึกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บภายในด้วยเหตุนี้

"ไม่ใช่อุปสรรค ต้องรีบไป" เฉินซ่าไม่หันหน้ากลับ ขาทั้งสองหนีบ ควบม้าแน่น ยังคงวิ่งไปข้างหน้า วิ่งไปข้างหน้าต่อไป และบางที โหลชีอาจอยู่ข้างหน้าแล้ว

ไม่มีใครสามารถเข้าใจความรู้สึกผิดและความทุกข์ทรมานในหัวใจของเฉินซ่าได้ ไม่มีใคร! โหลชีหายตัวไปภายใต้การคุ้มครองของเขา สำหรับไขหินพันปีนั้น บวกกับที่เขาบังคับให้ดื่มลงไปนั่น เขาเย่อหยิ่งเกินไป คิดว่าตัวเองจะอยู่ด้วยเสมอ และแน่ใจว่าสามารถปกป้องนางได้อย่างสมบูรณ์ ผลสุดท้ายในขณะนี้เกิดเรื่องกับโหลชีแล้ว ไม่เห็นแล้ว

ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ นั้นหมายความว่า ในขณะนั้นโหลชียังไม่ตื่นขึ้นมา และหากมีอะไรเกิดขึ้นกับนางด้วยเหตุนี้ ก็เป็นเขาเองที่ทำร้าย คือเขา ในชีวิตนี้คงจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

หลังจากไล่ตามจนสุดทาง ได้เห็นร่องรอยรถม้า สามารถมองเห็นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเร่งรีบไปตลอดทาง ในอุโมงค์มีร่องรอยของหมาป่าหิมะ บ่งบอกว่าอีกฝ่ายมีคนที่รู้วิธีควบคุมสัตว์ร้าย และต่อมาก็ได้เปลี่ยนรถม้า แสดงว่าพวกเขาต้องออกจากทุ่งน้ำแข็งแล้ว อีกทั้งยังต้องเดินทางอีกสักระยะ ดังนั้นเขาได้พบรถม้า และถือโอกาสพาท่าเสวี่ยไปด้วย จะต้องพาโหลชีกลับมาให้ได้ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับนาง เขาจะทำลายโลกนี้เสีย!

ทันใดนั้นเชือกยาวๆ ได้ถูกดึงขึ้นไปบนผิวน้ำแข็ง และกองหิมะสองฝั่งซ้ายขวามีร่างสองร่างพุ่งตรงขึ้นมาพร้อมกัน ร่างกายได้สะบัดน้ำแข็งชิ้นใหญ่ออกมา ทั้งสองตะโกนเสียงดังลั่น และในขณะเดียวกันก็ดึงเชือกให้แน่น โดยขวางอยู่ด้านหน้า

"ฮี่!"

เฟยเหินส่งเสียงออกมา ในใจของเฉินซ่าก็ตะลึง และคว้าบังเหียนไว้ทันที กีบหน้าม้าถูกยกขึ้นสูง เกือบจะตั้งตรง หากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาที่รวดเร็วของเฉินซ่าและทักษะการขี่ที่ยอดเยี่ยม คงถูกเหวี่ยงตกจากหลังม้าไปแล้ว องครักษ์เยว่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แต่เดิมทีเขาตามหลังเฉินซ่าในระยะไกลอยู่แล้ว และให้เขาก็มีเวลาอย่างเพียงพอ

โชคดีที่เฟยเหินเป็นเหงื่อโลหิตชั้นดี มีความแสนรู้ที่สูงมาก และความเข้าอกเข้าใจกับเฉินซ่าก็ค่อนข้างสูง ไม่เช่นนั้นครั้งนี้คงได้ถูกเชือกลวดพันจนตัดหัวขาดไปแล้ว หรือเพราะเท้าที่ลื่นน้ำแข็งและทำให้คนคุมม้าร่วงหล่นไป

ด้านหน้ามีดาบคมๆ จำนวนหนึ่งได้แทงออกมาจากบนพื้นดิน พวกเขาถูกเหวี่ยงออกไป ไม่นานก็จะกลายเป็นเม่นแล้วจริงๆ

แต่ม้าของพวกเขายังไม่นิ่ง และคนสองคนที่กำลังดึงเชือกก็พุ่งขึ้นอีกครั้งแล้ว ทั้งสองคนเหวี่ยงเชือกที่ฟั่นเกลียวด้วยตะขอลวดเงินที่ทั้งยาวและหนักไปทางด้านเฉินซ่า และเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว พยายามจะเอาเชือกพันรอบคอของเขา

เชือกชนิดพิเศษนั้นได้เพียงแค่ได้พัน ทั้งสองแค่ดึงให้แน่นเพียงเล็กน้อย แล้วทั้งศีรษะก็จะถูกรัดออกมาแบบสดๆ

เฉินซ่าจะเอาชนะพวกเขาได้ที่ไหน เมื่อสะบัดข้อมือ พิชิตวันได้ออกมา ใครจะสามารถหยุดได้

มีเสียงดังเกิดขึ้น พิชิตวันได้รับพลังภายในของเขา และก็ตัดเชือกออกเป็นสองท่อนในคราวเดียวกัน

องครักษ์เยว่บินขึ้น และดาบในมือได้แทงเข้าไปหนึ่งคนตรงๆ พลังดาบนั้นรุนแรงมาก และพลังภายในถูกล็อกไว้ เพื่อไม่ให้ใครหนีรอดไปได้

เลือดได้สาดไปทั่ว และบนทุ่งน้ำแข็งมีการต่อสู้นองเลือดขึ้นอีกครั้ง

และเมื่อเฉินซ่ากำลังฟาดฟันพิชิตวันไปที่คอของคนผู้หนึ่งด้วยใบหน้าที่เย็นชา เขาไม่ได้สังเกตเห็นหนอนตัวเล็กๆ สีขาวขนาดเท่าเส้นผมที่เกาะอยู่บนคอของเขา และได้กัดลงไปทันที

คนที่ซุ่มโจมตีที่นี่เก่งทักษะการต่อสู้จริงๆ แต่พวกเขาเผชิญก็คือเฉินซ่ากับองครักษ์เยว่ ฝ่ายตรงข้ามยังประเมินความสามารถของสองคนนี้ต่ำเกินไป ยี่สิบคนที่ถูกส่งให้ออกไป สุดท้ายไม่มีใครรอดชีวิตไปได้แม้แต่คนเดียว คนที่ขัดขวางเขาทำให้เสียเวลาไปตามหาโหลชี เขาไม่ยอมใจอ่อนให้เด็ดขาด