บทที่ 129 ฮูหยินไป่ฮัว

แต่ถ้าให้เขาเป็นอย่างนี้สิบวัน ก็คงน่าสมเพชกว่าฆ่าเขาเสียอีก

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เขาไม่สามารถบอกโหลชีถึงที่อยู่ของนายท่านได้

อีกสิบวันค่อยพูด มันก็คงสายเกินไป!

ทันใดนั้นเยว่ก็รู้สึกว่า สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

เพราะโหลชีรู้ว่าตอนนี้เขาพูดอะไรไม่ได้ เลยไม่ได้รีบร้อนถามเรื่องของเฉินซ่า ถามแล้วก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขาไม่มีปัญญาบอกนาง

"ข้าจะช่วยถอนพิษกู่ในตัวเจ้าก่อน"

ได้ยินคำพูดของโหลชีดวงตาเยว่เปล่งประกายขึ้นมาทันที! ความหมายของนางคือ หมายความว่าพิษกู่ชนิดนี้นางถอนได้เหรอ? นางถอนพิษได้? แม้แต่คนที่เลี้ยงกู่ก็ไม่มีวิธี แม้แต่คนหนานเจียงก็บอกว่าเป็นกู่ที่ไม่มีวิธีถอน นางถอนได้เหรอ? โอ้พระเจ้า ทำไมโหลชีถึงเก่งกาจเช่นนี้! ทำให้เขาอยากจดความงามความชอบให้นางอีกครั้ง!

โหลชีตรวจร่างกายเขาอย่างรอบคอบอีกครั้ง และแน่ใจว่าเขาถูกพิษกู่ชนิดนี้จริงๆ แล้วก็โล่งใจขึ้นมาจริงๆ หยุดล้อเล่นทันที และพูดอย่างจริงจัง "อันที่จริงกู่ชนิดนี้ถ้าจะถอนมันง่ายมาก แต่ว่าข้าต้องการสิ่งของบางซึ่งในร่างกายไม่มี ข้าจะพาเจ้าออกไป หาที่ซ่อนตัวก่อน แล้วข้าค่อยไปหาวัสดุยา"

องครักษ์เยว่กะพริบตาแสดงว่าเห็นด้วย แต่ว่านางจะพาเขาออกไปได้ยังไง?

ไม่นานเขาก็พบว่าตัวเองกังวลมากเกินไป โหลชีพยุงเขา จับตัวเขาราวกับไม่มีตัวตน กระโดดแล้วบินขึ้นไป ร่อนลงบนกำแพงรั้วลานบ้าน แล้วบินอีกครั้ง ใช้เท้าแตะบริเวณต้นไม้เพื่อเสริมแรง แล้วค่อยๆพาเขาบินออกไปจากจวนไป่ฮัว

โหลชีกังวลว่าฮูหยินไป่ฮัวอยู่ในเมืองนี้อาจมีสถานะและอำนาจสูงใหญ่ หากว่าพักอยู่ในโรงเตี๊ยมในไม่ช้าอาจจะถูกค้นพบ ดังนั้นนางจึงพาเยว่ไปหาบ้านพักของชาวบ้าน และพบบ้านหลังหนึ่งซึ่งดูเหมือนเจ้าของจะไปต่างแดน ไม่ได้ไปทำลายกลอนประตู จึงพาเขาเข้าไปในห้องเก็บฟืนซึ่งมีเพียงประตูที่ปิดแต่ไม่ได้ล็อค

"ลำบากเจ้าแล้วองครักษ์เยว่ เจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะกลับมาให้เร็วที่สุด"

สิ่งของที่โหลชีต้องการนั้นแปลกมาก แต่ว่ามันก็ไม่ใช่สิ่งของพิเศษอะไร เป็นการบูรจากธรรมชาติ

ของสิ่งนี้นางไม่รู้จะหาจากที่ไหน และไม่รู้ว่าร้านขายยามีหรือเปล่า หลังจากค้นหาไปรอบๆก็ได้คำตอบจากยายท่านหนึ่ง และซื้อในร้านขายยาเล็กๆแห่งหนึ่ง

เมื่อกลับมาแล้วเห็นเยว่ลืมตาขึ้นและมองไปทางประตูตลอด เห็นฝ่ายตรงข้าม ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ถอนพิษกู่ให้องครักษ์เยว่ใช้เวลาเพียงสิบห้านาที ทันทีที่ร่างกายฟื้นคืนเป็นปกติ เยว่ก็กระโดดขึ้นทันที "เยี่ยมมากโหลชี! ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องไม่เป็นไร! เรื่องของเจ้าเดี๋ยวค่อยพูด ตามข้าไปหานายท่านก่อน"

"เกิดเรื่องกับนายท่านเหรอ?"

"ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า น่าจะไม่ขนาดนั้น" เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เยว่ก็อดไม่ได้ที่จะมองโหลชีด้วยท่าทางแปลกๆ ทันใดนั้นก็พูดอย่างเคร่งขรึม "โหลชีเจ้ามีอิทธิพลต่อนายท่านมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่ดี?"

"เอ่อ?"

โหลชีไม่คาดคิดว่าจู่ๆเขาจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา ชั่วขณะก็ตกตะลึง

"คนหนานเจียงกลุ่มนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มีกลิ่นลมหายใจคล้ายเจ้า ข้าแค่คิดว่ารูปร่างคล้ายนิดหน่อย แต่นายท่านบอกว่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นลมหายใจของเจ้า เมื่อพวกเขาจากไป พวกเราก็เดินตามตลอด"

"และอยู่บนเนินเขา ในหมู่บ้านเล็กๆที่รกร้าง คนเจียงหนานเหล่านั้นกำลังพักผ่อน เดิมทีพวกเราก็กำลังพักผ่อนเหมือนกัน แต่ทันใดนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้น และเดินเข้าไปในหมู่บ้าน นายท่านให้ข้าพักผ่อนที่เดิม แต่ตัวเองเดินตามไป และข้าไม่ทันระวังก็ถูกกลลวง หลังจากคนเจียงหนานพวกนั้นไปแล้วข้าก็พบแม่นางเหลียนซึ่งเป็นสาวใช้ของฮูหยินไป่ฮัว"

และต่อจากนั้นเขาไม่จำเป็นต้องพูดต่อ เพราะโหลชีก็เห็นแล้ว

"ดังนั้น ไม่แน่นายท่านอาจยังอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆที่รกร้างแห่งนั้น?" โหลชีอดไม่ได้ที่จะกังวลใจเล็กน้อย

นางเข้าใจสิ่งที่องครักษ์เยว่พูดเมื่อครู่นี้ เพราะผู้หญิงคนนั้นมีกลิ่นลมหายใจที่เหมือนนางเฉินซ่าเลยตามไปโดยไม่กลัวอันตรายใดๆ

"ถูกต้อง หลังจากที่พวกเราแยกจากกันก็ประมาณห้าหรือหกชั่วโมงแล้ว มันยากที่จะบอกว่าพวกเขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่ แต่ยังไงก็ต้องลองไปดู"

"ไป ไป ไปดูกันเถอะ ข้าก็อยากรู้ว่า ผู้หญิงที่มีกลิ่นลมหายใจเหมือนข้าเป็นผู้หญิงแบบไหน!" โหลชีเกลียดที่สุดคือคนที่ปลอมตัวเป็นนาง แม้แต่เฉินซ่ายังจำคนผิด มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ต้องมีคนร้ายที่เจตนาทำ แต่พวกเขาทำได้อย่างไร?

ถ้านางเห็นผู้หญิงที่ปลอมเป็นนาง คอยดูสิว่านางจะฉีกหน้าอีกฝ่ายยังไง

"ผู้หญิงคนนั้นใส่หมวกที่มีผ้าคลุม มองไม่เห็นหน้า และรูปร่างก็คล้ายกับเจ้ามาก"

"เมื่อเห็นแล้วข้าก็จะรู้ว่าเหมือนข้าจริงหรือเปล่า" โหลชีพูดเยาะเย้ย

"พวกเราได้ม้าแล้วค่อยว่ากัน" นางครุ่นคิดแล้วก็พูดอีกครั้ง

ตอนที่โหลชีออกไปหาการบูรจากธรรมชาติ ก็พบตลาดม้า เมื่อทั้งสองไปถึงที่นั่น ก็พบกับกลุ่มสตรีที่กล้าหาญสวมใส่เสื้อผ้าที่คล่องตัวสีชมพูในมือถือกระบี่เดินเข้าไปในตลาดม้า กำลังพูดกับผู้คุมว่า "ปิดตลาดเดี๋ยวนี้"

"แม่นางอิน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาปิดตลาด"

"ข้าไม่สนหรอกว่าจะใช่เวลาปิดตลาดหรือเปล่า! นี่คือคำสั่งของฮูหยิน เจ้ากล้าขัดคำสั่งเหรอ?"

"เอ่อ ทำไมฮูหยินถึงต้องสั่งปิดเมืองเร็วขนาดนี้?"

"นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะถามได้ เอาเป็นว่า ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครก็ห้ามขายม้า ถ้ามีใครมาซื้อม้า ก็จับไว้ก่อน!"

"ยังจะจับคนเหรอ?"

"จับ จับให้หมด ถึงเวลาข้าจะมาเอานักโทษ!"