บทที่ 130 เหมือนโหลชีมาก

โหลชีและเยว่เร่งรีบการเดินทาง ในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านเล็กๆที่รกร้าง

และตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบห้าชั่วโมงแล้วที่พวกเขาขโมยม้ามา

ผ่านไปอีกคืนหนึ่ง เนื่องจากเมื่อวานฝนตกเกือบทั้งวัน ตอนนี้ต้นหญ้าเขียวขจีมาก มีหยดน้ำเหมือนคริสตัลอยู่ทุกหนทุกแห่ง ส่องแสงระยิบระยับท่ามกลางแสงแดดยามเช้า

แต่ว่าพลังแห่งชีวิตทั้งหมดนี้ ดูเหมือนจะไม่สามารถต้านทานกับหมู่บ้านที่รกร้างและบรรยากาศอันห่อเหี่ยวและแปลกประหลาดเช่นนี้

บ้านที่มีดินผสมไม้สร้างขึ้นมานั้นมันเก่ามาก ประตูไม้หลายบานจากอายุการใช้งานทำให้มีลักษณะโยกเยกเหมือนจะพังลงมา และบางอันก็ไม่สามารถล็อคได้เลย มีเสียงดังเอี๊ยดๆและโยกเยกหลังจากถูกลมพัด

กระดาษหน้าต่างกลายเป็นสีเหลืองและมีรูเล็กๆมากมาย เผยให้เห็นความมืดในห้อง ยิ่งน่ากลัวมากขึ้น

ถนนเล็กๆที่ตัดกันมีวัชพืชขึ้นสองข้างทาง และบางครั้งก็มีตะขาบตัวเล็กหนึ่งหรือสองตัวคลานผ่านมา เงียบมาก

"ที่นี่คือสถานที่ถ่ายหนังสยองขวัญที่ดีที่สุด ไม่ต้องตกแต่งด้วยซ้ำ" โหลชีพูดกับตัวเอง

"อะไรนะ?"

"ไม่มีอะไร ข้าหมายถึง ถ้าเป็นข้าข้าไม่อยากเข้าไปในสถานที่แบบนี้"

เยว่เหลือบมองนาง "โหลชี เจ้าไม่ใช่คนขี้ขลาดขนาดนั้น อย่าเสแสร้งเลย"

"เชอะ นี่ไม่ใช่การเสแสร้ง สถานที่แบบนี้เจ้าไม่รู้สึกว่าวังเวงเหรอ?"

"เจ้ากลัวผีเหรอ?"

"......"ไม่กลัว นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเคยตายไปแล้วหนึ่งครั้งหรือไม่ กลัวอะไร นอกจากนี้ ในโลกนี้คงไม่มีผี เอาล่ะ แม้ว่านางจะพบกับเรื่องราวการข้ามภพที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ก็ยังไม่เชื่อว่าในโลกนี้มีผีจริงๆ

นางค้นพบว่าตัวเองแสร้งทำเป็นคนไร้ประโยชน์จนเคยชินแล้ว

องครักษ์เยว่ไม่ได้หลอกง่ายเหมือนอิง

เวลาผ่านไปหนึ่งวัน ยากที่จะบอกว่าเฉินซ่ายังอยู่ที่นี่หรือเปล่า

หมู่บ้านเล็กมาก มีเพียงยี่สิบกว่าครัวเรือน แต่บ้านของพวกเขาไม่ได้เล็ก มีลานบ้าน มีห้องเก็บฟืน คอกหมู ปลูกสร้างกันเองแบบมั่วๆ ดูแล้วจะรกรุงรังเล็กน้อย

นอกจากนี้ยังมีบ่อน้ำเก่าแก่ ต้นไม้แก่ และวัชพืชที่เติบโตมามีความสูงครึ่งคน ดังนั้นจึงไม่เพียงแค่รกรุงรังเท่านั้น แต่ยังรกร้างเงียบเหงา

พวกเขาจูงม้า เดินเข้าไปในหมู่บ้านเช่นนี้ ไม่ได้ยินเสียงมนุษย์แม้แต่น้อย แต่ในขณะที่เดินไปเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่โหลชีเท่านั้น เยว่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ร่องรอยการเดินของพวกเขาในครั้งก่อน ไม่เหลือเลย"

ร่องรอยนี้ ไม่ใช่เพียงแค่รอยเท้า เมื่อฝนตก รอยเท้าก็จะถูกชะล้างออกไป หมายถึง วัชพืชที่เคยถูกเหยียบย่ำ ตะไคร่น้ำที่เคยถูออกเป็นต้น

มีม้ามีคนเดินผ่าน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เหลือร่องรอยเลย

"นอกจากนี้ เฟยเหินกับท่าเสวี่ย ก็ควรอยู่ที่นั่นด้วย" ม้าสุดยอดสองตัวที่มีจิตวิญญาณสูง ถ้ายังอยู่ที่เดิม จะสัมผัสได้และสมควรออกมา

"ไม่อยู่จริงๆ ไม่มีอะไรเลย" โหลชีหันกลับไปมอง ที่พวกเขาเดินผ่านมีร่องรอยเหลืออยู่ บางทีคนธรรมดาอาจมองไม่เห็น แต่พวกเขาดูแวบเดียวก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน"ตอนที่อยู่ในทุ่งน้ำแข็งข้าได้ใส่เครื่องหอมติดตามบนตัวของเฟยเหินและท่าเสวี่ย แม้ว่าผ่านไปหลายวันประสิทธิภาพของยาคงจะหมดแล้ว แต่ว่าถ้าพวกเขายังอยู่ใกล้ๆหมู่บ้านนี้ ข้าก็ยังรู้สึกได้ แต่ว่า ไม่มีเลย"

ดังนั้น แปลกมาก ที่นี่มันแปลก มันเงียบจนน่าแปลก

พวกเขาหยุดเดินพร้อมกัน

"เจ้าดูออกไหม ที่นี่มีค่ายกลไหม?" องครักษ์เยว่ถาม

โหลชีมองดูครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว "ไม่มี ไม่มีค่ายกล ปกติมาก ไม่ว่าตรงไหนก็ปกติมาก" หลังจากที่นางพูดจบก็งอข้อมือของนางเพื่อตรวจชีพจร จากนั้นก็เขย่งปลายเท้าเหยียดสองนิ้ว เปิดเปลือกตาของเขาเพื่อตรวจดวงตา

"มีปัญหาอะไร?"

"เจ้าไม่มีปัญหาอะไร" หลังจากยืนยันสิ่งนี้แล้ว โหลชีก็ตื่นตระหนก "ยังมีความเป็นไปได้บางอย่าง ก็คือสถานที่นี้ผิดปกติ แต่พวกเรามองไม่เห็น"

พวกเขาทั้งคู่ดูไม่ออก บ่งบอกว่ามันมีบุคคลและค่ายกลที่ยากจะจัดการ และจากมุมมองนี้ เฉินซ่าอาจมีแนวโน้มที่จะหลงกลอุบาย

ทันใดนั้น ทั้งสองก็มีหัวใจอันหนักอึ้ง

"ลองหาดูอีกครั้ง" เยว่ก็กังวลเช่นกัน "พวกเราแยกย้ายกันหาเจ้าไปทางนั้น"

"ถ้างั้นเจ้าต้องระวังตัวด้วย" โหลชีพยักหน้า คราวนี้นางไม่กังวลว่าเขาจะได้รับพิษกู่แบบนั้นอีก ในร่างกายเขานางได้เพิ่มสารการบูรจากธรรมชาติเข้าไปอีก ไม่กลัวของแบบนั้นอีกต่อไป เกรงกลัวกับสิ่งที่น่ากลัวกว่านี้เท่านั้น โชคดีที่หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่นัก ถ้ามีเสียงร้องอะไร อยู่ทุกมุมของหมู่บ้านก็จะได้ยิน

ทั้งสองแยกย้ายกันสำรวจ โหลชีกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้เก่าแก่ อยู่บนที่สูงมองไปรอบๆ และยังเห็นเยว่ที่อยู่ไม่ไกลกำลังผลักประตู ประตูถูกผลักออก มีฝุ่นละอองร่วงลงมา แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เยว่เดินเข้าไป

โหลชีละสายตา มองไปทิศทางอื่น ในระยะไม่ค่อยไกลนางมองเห็นบนพื้นมีของสิ่งหนึ่งลักษณะทรงกลม หล่นอยู่บนพื้นหญ้า อยู่ตรงนี้มองไม่ออกว่ามันคืออะไร

โหลชีบินลงมา แป๊บเดียวก็ไปถึงที่นั่น

หลังจากเห็นสิ่งนั้นอย่างชัดเจน นางก็รู้สึกขนลุกเล็กน้อย เพราะนั่นมันเป็นกล่องเครื่องสำอาง ไม่ใช่ของเก่า ไม่สกปรก แต่เป็นกล่องเครื่องสำอางที่ยังดูใหม่อยู่

สถานที่อย่างนี้ทำไมถึงมีกล่องเครื่องสำอางได้?

โหลชีได้ยินที่เยว่พูด หลังจากที่เขาโดนพิษกู่ก็ถูกนำไปทิ้งข้างถนนนอกหมู่บ้าน ดังนั้นเขาจึงถูกแม่นางเหลียนสาวใช้ของฮูหยินไป่ฮัวค้นพบ