บทที่ 131 มู่หลานที่ประหลาด

"คุณชาย ที่แท้ก็เพราะว่าข้ามีหน้าตาเหมือนแม่นางคนนี้เหรอ?" มู่หลานคนนั้นที่มีหน้าตาเหมือนโหลชีรู้สึกน้อยจนกัดริมฝีปากล่าง ดวงตาแดงเล็กน้อยแล้วมองไปที่เฉินซ่า

เหมือนกับว่าโหลชีกำลังบอกเขาเกี่ยวกับความน้อยใจของตัวเอง แม้จะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่โหลชี แต่ใบหน้านี้เห็นได้ชัดว่าคือโหลชี สีหน้าของเฉินซ่าเริ่มผ่อนคลาย "อย่าคิดมาก......"

"ไปตายซะ!" ทันใดนั้นโหลชีก็ตะโกนอย่างโกรธจัด และกระแทกฝ่ามือไปที่ใบหน้าหญิงสาวคนนั้น ด้วยสีหน้าอย่างไร้ความปรานี "ตอนนี้ข้าพึ่งค้นพบว่า สิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดคือคนที่มีใบหน้าเหมือนตัวเอง"

"อ๊ะ คุณชายช่วยข้าด้วย!" หญิงสาวคนนั้นร้องด้วยความตกใจ

เฉินซ่าเคลื่อนตัว ขวางอยู่ตรงหน้านาง และจับข้อมือของโหลชี "โหลชี เจ้ากำลังทำอะไร?"

"ท่านขวางข้า?" โหลชีมองเขาอย่างเย็นชา "ข้าแน่ใจว่าตอนนี้เจ้ามีสติที่ดี"

"ข้ามีสติที่ดี แต่ท่าน......"

"ปล่อยมือ" โหลชีสะบัดมือเขาออกอย่างแรง และทันใดนั้นก็จับที่เอวเขาอย่างรวดเร็ว

เฉินซ่าไม่ได้ป้องกัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายที่นางจะดึงพิชิตวันออกมา เขามองนางอย่างงงๆ จะเอาพิชิตวันทำอะไร?

"ข้าไม่จำเป็นที่จะต้องพูด แต่ว่า ตอนนี้ท่านปกป้องนาง แค่ปกป้อง เมื่อข้าทำธุระเสร็จ ข้าก็จะกลับมาฆ่านาง!" นางชี้ไปที่ผู้หญิงข้างหลังเขา เมื่อเห็นมือของนางกำลังจะไปเกาะแขนของเฉินซ่า ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

ในขณะนี้ เฉินซ่าก้าวสองก้าวไปทางฝั่งโหลชี เพื่อหลีกเลี่ยงมือของผู้หญิงคนนั้น ขณะเดียวกัน ก็ยื่นชามยาให้กับเยว่

"คุณชาย มู่หลานกลัว" หญิงสาวคนนั้นพูดอย่างเขินอาย

โหลชีรู้สึกขยะแขยง หันหลังและกำลังจะจากไป แต่ถูกโอบเอวไว้ เฉินซ่าพานางบินออกไป

"คุณชาย อย่าทิ้งมู่หลาน!" หญิงสาวเดินหลายก้าวเพื่อไล่ตาม แต่ไม่มีวี่แววของทั้งสองคน

เยว่ขมวดคิ้ว "ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะเป็นใคร ทำไมถึงมีหน้าตาพิมพ์เดียวกันกับโหลชี ข้าแค่อยากจะเตือนเจ้า อย่าเล่นกลอุบาย!"

ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีปากล่าง และมองเขาอย่างอัดอั้นตันใจ "ข้าไม่ได้ทำ......"

กลางอากาศ โหลชีต่อยไปที่คางของเฉินซ่า เฉินซ่าไม่หลบ มีเสียงตูม หมัดนี้กระแทกที่คางของเขาอย่างหนักหน่วง และคางของเขาก็บวมขึ้นและมีรอยฟกช้ำ

แม้ว่าโหลชีจะไม่ได้ใช้กำลังภายใน แต่พลังความแข็งแกร่งของนางก็ไม่น้อยไปกว่าชายฉกรรจ์คนหนึ่ง

"เจ้ากล้ามาก"

เมื่อร่อนลงสู่พื้น เฉินซ่ามองดูนางด้วยดวงตาที่เคร่งขรึม พูดด้วยความโกรธ อันที่จริงเขาจะบอกว่าเจ้าช่างโหดร้ายจริงๆ ต่อยได้ลงคอ

ไม่ได้เจอนางมาสองสามวันแล้ว รู้สึกว่าสีหน้านางอิ่มเอิบ และดูท่าทางนางเหมือนว่าจะอยู่ดีกินดี แต่ว่าตัวเอง สีหน้าอาจดูแย่มาก

ผู้หญิงคนนี้บอกว่ารักเขา แต่กลับต่อยเขา?

"ท่านก็รู้มาตลอดนี่ว่าข้าใจกล้าไม่ใช่เหรอ? ปล่อยมือ!"

ไม่ใช่ว่าโหลชีจะไม่เห็นหน้าตาที่เหนื่อยล้าของเขา เดิมทีนางก็เป็นคนเลือดเย็นคนหนึ่ง ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะลำบากแค่ไหนที่ต้องตามหานาง เพื่อต้องการหานางแม้แต่ข้าวยังไม่ได้กิน ขอเพียงเขาทำอะไรบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจ ไม่มีอะไรจะทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดใจและใจอ่อนได้

เฉินซ่ากอดเอวของนางไว้แน่น และกดริมฝีปากของนางอย่างแรง

ผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาเป็นห่วงมาหลายวัน และทำให้เขาคิดถึงมาหลายวันแล้ว พอเห็นหน้าก็จะทะเลาะกับเขาเหรอ? ทะเลาะ ได้ รอให้เขาจูบเสร็จค่อยว่า จูบพอแล้วค่อยว่ากัน

ลิ้นที่บ้าอำนาจพุ่งเข้าไปข้างใน ด้วยเปลวเพลิงที่ลุกเป็นไฟ บีบเข้ามาทีละขั้น บังคับให้นางถอยหนี และแขนของเขาก็จับร่างกายของนางไว้แน่น ป้องกันไม่ให้นางหนีห่างแม้แต่ก้าวแต่เดียว

โหลชีรู้สึกว่าอากาศเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ และในที่สุดนางก็หายใจไม่ออก

สิ่งที่นางรู้สึกผิดหวังสุดๆ ทำไมกังฟูของนางพัฒนาขึ้นมาก แต่ยังต้านทานเขาไม่ได้?

"เอ่อๆ......" พอแล้ว ข้าหายใจไม่ออกแล้ว......

โหลชีทุบที่หน้าอกของเขา ในที่สุดเขาก็ปล่อยนาง ยื่นมือออกไป และลูบริมฝีปากสีแดงและบวมของนางด้วยปลายนิ้ว พอใจ พอใจมาก

"ข้าแค่คิดว่า คนที่หน้าตาคล้ายกับเจ้ามาก จะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเจ้าหรือไม่"

ก่อนที่นางจะโกรธ ทันใดนั้นเขาก็พูดอธิบายเช่นนี้ ชั่วขณะเหมือนใช้น้ำเย็นราดความโกรธของโหลชี ชึๆ ความโกรธถูกดับลง

ไม่ใช่เพราะเห็นใบหน้านั้นจึงเขาหวั่นไหว และไม่ใช่เจ็บปวดใจ แค่รู้สึกว่าแม้ว่านางจะตกลงมาจากฟ้า แต่ก็เป็นเรื่องปกติที่จะมีสมาชิกในครอบครัว บางทีแม้แต่ตัวนางเองอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางมีญาติอยู่ที่ไหน เขาแค่รู้สึกว่า อย่างน้อยต้องปกป้องผู้หญิงคนนั้นไว้ก่อน และรอให้โหลชีพบนางแล้วค่อยมาวางแผนจะทำยังไง

ความโกรธนั้นถูกระงับ และมีความโกรธอีกอย่างผุดขึ้นมา

โหลชีเอามือข้างหนึ่งดันไว้บนหน้าอกของเขา มองดูเขาด้วยความโกรธแล้วถามว่า "เฉินซ่า ท่านรู้ไหมถ้าข้าเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนท่านจะคิดอย่างไร?"

เขาไม่เข้าใจ "อืม?"

"อย่างแรก เกลียดเขา ประการที่สอง เกลียดเขามาก และประการที่สาม เกลียดเขามากสุดๆ!" โหลชีพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

เฉินซ่าเงียบไปครู่หนึ่ง

เกลียดคนที่มีหน้าตาเหมือนเขาเป๊ะ?

"ใบหน้านี้" นางใช้มือลูบใบหน้าของเขา พูดอย่างบ้าอำนาจ "ต้องมีหนึ่งเดียวในโลกนี้เท่านั้น ความคล้ายคลึงกันเล็กน้อยได้ ถ้าเหมือนกันราวกับแกะก็คือหาที่ตาย! นอกจากนี้ ท่านมันโง่ ในโลกนี้ยกเว้นแฝดไข่เดียวกันเท่านั้น มิฉะนั้นจะมีที่ไหนที่มีหน้าตาราวเหมือนกันราวกับแกะ?"

เมื่อนางพูดถึงตรงนี้ จู่ๆก็มีความรู้สึกแปลกๆผุดขึ้นในใจ ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อสมัยยังเด็กนางเคยถามนักพรตเลว พ่อแม่ของนางอยู่ที่ไหน และทำไมถึงไม่ต้องการนาง สีหน้านักพรตเลวตื่นตระหนกเล็กน้อยและพูดว่า พวกท่านไม่ได้อยู่ในโลกนี้

โหลชีตกใจ ทันใดนั้นนางก็นึกถึงความเป็นไปได้ที่อาจเจ็บปวดมาก เป็นไปได้ไหม อันที่จริงนางก็เหมือนนักพรตเลว เดิมทีก็เป็นคนบนโลกนี้ จากนั้นตอนที่นางยังเด็กก็ข้ามไปอยู่ในยุคสมัยใหม่พร้อมกับเขา?

แม่งเอ้ยๆๆ! ! !