บทที่ 150 เทพธิดาบนสวรรค์กับตัวรับลูกกระสุน

อีกประเด็นหนึ่งคือ โหลชีอายุน้อยกว่าหล่อนอย่างแน่นอน

แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของบุคคลจะดูอ่อนกว่าวัยจริง แต่ก็ยังต้องมีใจที่อ่อนวัยกว่าไว้รองรับ ฮูหยินไป่ฮัวไม่มี และหัวใจของนางก็เต็มไปด้วยรูพรุนมานานแล้ว ยังแก่งอมมาก สิ่งที่นางต้องการตอนนี้คือการแก้แค้นผู้ชาย เป็นการปล่อยตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าตอนนี้นางจะงดงามเพียงใด สิ่งที่นางแสดงก็เป็นเพียงอาการเจ้าชู้เท่านั้น และไม่มีความกระฉับกระเฉง

ยิ่งกว่านั้น ภายใต้การมีชื่อเสียง ทุกคนต่างบอกว่าฮูหยินไป่ฮัวนั้นงดงามมาก พอได้มองก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า สตรีผู้นี้สวยงามมาก! ในความเป็นจริงก็ไม่ได้สวยงามขนาดนั้นจริงๆ

สิ่งเหล่านี้ทุกคนอาจมองไม่ออกหรือวิเคราะห์ออกมาได้ แต่สามารถเห็นความแตกต่างระหว่างทั้งสองได้อย่างแน่นอน

"ข้ากำลังคุยกับคุณชาย เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่พูดแทรก?" ฮูหยินไป่ฮัวเอ่ยขึ้น แต่ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า ราวกับว่าได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่เนื้อหาของคำพูดของนางกลับมีกลิ่นของผงจุดไฟ

เมื่อโหลชีได้ยินสิ่งนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้อีกครั้ง "ท่านป้าท่านโง่หรือเปล่า? คลั่งผู้ชายจนบ้าไปแล้ว? มาดูกันว่าใครไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแทรก" ขณะที่พูด นางก็กอดแขนของเฉินซ่าไว้

หลังจากที่นางออกมาแล้วเอ่ยปากพูดนั้นเฉินซ่าก็เม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร เขาไม่ชอบที่จะจัดการกับผู้หญิง ยิ่งไปกว่านั้นเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียด

แม้ว่าฮูหยินไป่ฮัวจะน่ากลัว เมื่อเห็นการกระทำของโหลชี และฟังคำพูดของนาง ในทั่วทุกมุมก็ยังมีใครบางคนที่อดหัวเราะไม่ได้ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบปิดปากทันที

ฮูหยินไป่ฮัวจ้องไปที่มือของโหลชีที่กอดแขนของเฉินซ่า อิจฉาจนจะเป็นบ้าแล้ว ผู้ชายคนนี้ควรเป็นของนาง! นางไม่อาจจะยิ้มได้แล้วและพูดกับเฉินซ่าว่า "คุณชาย รอข้าจัดการคนที่ไม่ควรอยู่รอบๆ ตัวท่านแล้ว ข้าจะพาท่านกลับไปจวนไป่ฮัว หรือท่านจะพาข้ากลับไปที่จวนของท่านก็ได้" ขณะที่พูด นางได้กระทืบเท้าเบาๆ แล้วร่างก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ในมือของนางปรากฏด้ามจับรูปดอกไม้ตูม เป็นอาวุธที่ด้านหัวยาวเหมือนเข็ม พุ่งเข้ามาแทงที่คอของโหลชี

ในความเห็นของฮูหยินไป่ฮัว ชายผู้นี้ไม่ยื่นมือมาเป็นการดีที่สุด นางก็จะได้ฆ่านังขี้ข้าชั้นต่ำนั้นเลย หากชายผู้นี้ลงมือกับนาง ก็ต้องผลักนังขี้ข้าชั้นต่ำออกไป นางจะสู้กับเขาอีกสักรอบก็ใช่ว่าจะไม่ได้ เล่นตามวิธีที่นางเคยใช้กับเยว่เมื่อก่อนหน้านั้น และก็เป็นแค่การล้อเล่น นางอยากจะสู้กับเขาก่อน

ฮูหยินไป่ฮัวยังสามารถเห็นได้ว่า ชายผู้นี้วรยุทธ์น่าจะไม่อ่อนแอถึงจะถูก สำหรับสิ่งนี้นางคือชอบมาก ชายที่แข็งแกร่งหน่อยจะดีกว่า การปราบให้อยู่มือก็เป็นที่น่าพอใจ

เมื่อรอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาของนางอีกครั้ง เพียงแค่เห็นว่าโหลชียิ้ม และมองดูอาวุธในมือของนางพร้อมจะแทงเข้าไปด้านหน้านางอยู่แบบนั้น จากนั้นนางได้เห็นประโยคที่สมควรตายออกมาจากปากของโหลชีว่า "ท่านป้า ท่านต้องการจะเก็บความหยิ่งในศักดิ์ศรีของท่านไว้หรือไม่?"

พูดจบ นางก็ตบฝ่ามือเบาๆ ออกมาทันที เมื่อตอนที่นางกำลังจะหัวเราะเยาะว่ายังกินข้าวไม่อิ่มใช่ไหม เรี่ยวแรงน้อยอย่างนี้ พลังฝ่ามือที่พัดมาก็ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างกะทันหัน นางยังไม่มีการตอบสนองว่านี่เกิดอะไรขึ้น ฝ่ามือนั้นได้ตบไปครึ่งบนหน้าอกนูนๆ ของนางอย่างแรงแล้ว เสียงดังขึ้นหนึ่งที นางรู้สึกว่าหน้าอกบวมขึ้นอย่างแน่นหนา และทั้งตัวก็บินลงบันไดไป ปัง แล้วล้มลงบนโต๊ะอย่างแรง โต๊ะตัวนั้นแตกกระจายออก แผ่นหลังได้ปวดร้าวอย่างชัดเจน ราวกับแผ่นกระเบื้องที่หล่อนทุบแตกแทงเข้าไปที่หลังของนาง

ฮูหยินไป่ฮัวชั่วขณะหนึ่งยังไม่อยากจะเชื่อว่านางจะถูกนังเด็กนั่นโจมตีลงมาแล้ว

แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นล้วนได้เห็นแล้ว และฝ่ามือเรียวนั้นก็ตบไปหน้าอกของฮูหยินไป่ฮัว ในเวลานี้ดูเหมือนโหลชีจะงุนงงเล็กน้อยจึงยกมือขวาตัวเองขึ้นมาดูข้างหน้า พูดด้วยอาการสงสัยว่า "ท่านป้า ท่านฝึกบริหารหน้าอกเหล็กอยู่หรือ? ซัดไปแล้วมือข้าเจ็บมาก"

เสียงลมหายใจ

ฮูหยินไป่ฮัวกระอักเลือดออกมาเต็มปาก และแม้นางเองก็ไม่รู้ว่าถูกโจมตีที่ออกมาจากภายใน หรือเพียงเพราะความโกรธธรรมดาเท่านั้น

เยว่กับเฉินสิบพวกเขาไม่กล้าสัมผัสหน้าอกของนาง แต่โหลชีไม่มีความพะว้าพะวังในตัวนี้ นางจงใจโจมตีหน้าอกของฮูหยินไป่ฮัว ซึ่งถือว่าทำให้เยว่นั้นถึงกับโล่งใจ

องครักษ์เยว่และเฉินสิบผู้ซึ่งถูกฮูหยินไป่ฮัวลืมไปตั้งแต่เฉินซ่าปรากฏตัวก็ได้ลอยมาอยู่ที่ข้างกายพวกเขา เมื่อเห็นว่าฮูหยินไป่ฮัวนอนอยู่ท่ามกลางความระเกะระกะในท่าทางบิดเบี้ยวนั้น ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

เสี่ยวเหลียนและคนอื่นๆ ต่างก็หลงใหลในตัวเฉินซ่าอยู่เมื่อครู่ พวกนางตามหาชายรูปงามไปทั่วทุกทิศ ได้มีชายรูปงาม แต่ไม่เคยพบใครที่สง่างามเท่าเฉินซ่าเลย จึงมองดูเขาอย่างหลงใหล จนกระทั่งฮูหยินไป่ฮัวถูกโหลชีตบลงมา ถึงได้รีบไปช่วยพยุงนางขึ้น

เพี๊ยะ!

ฮูหยินไป่ฮัวตบไปที่หน้านางหนึ่งที

นางเป็นคนเจ้าอารมณ์อยู่เสมอ ฝ่ามือนี้มีไว้เพื่อความโกรธล้วนๆ ไม่มีเหตุผลอื่น แต่เสี่ยวเหลียนทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

โหลชีจำได้ว่าสาวใช้คนนี้คือคนที่เยว่พาไปที่จวนไป่ฮัวในวันนั้น เมื่อได้กลอกตา จึงพูดว่า "แม่นางเหลียน หากว่าท่านป้าไม่ต้องการเจ้า เจ้าก็แค่มารับใช้นายท่านของข้าเถอะ"

เสี่ยวเหลียนรู้สึกถึงความสุขโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ตกใจจนเหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาในทันที และฮูหยินไป่ฮัวจับจ้องมาที่นางด้วยใบหน้าที่มืดดำ โหลชีรู้ว่านางคือแม่นางเหลียน และต้องการให้นางไปอยู่เคียงข้างพวกเขา เป็นไปได้ไหมที่เสี่ยวเหลียนมีใจที่ต่างไปจากเดิม?

เฉินซ่ากลับดึงมือของโหลชีไว้ และบีบฝ่ามือของนางอย่างไม่มีความสุข กล้าหาผู้หญิงมาอยู่เคียงข้างเขา? แม้จะรู้ว่านางแค่พูดเล่น แต่นายท่านบางคนก็ยังไม่สบอารมณ์อยู่ดี

ฮูหยินไป่ฮัวตัวเองก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว ดังนั้นจึงรู้โดยธรรมชาติว่าสาวใช้ของนางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโหลชี จึงได้รับเพียงแค่การประคองเท่านั้น จากนั้นกัดฟันมองไปที่เฉินซ่าอีกครั้ง "พวกเราไปซะ"

ปรากฏตัวออกมาดั่งเทพธิดาบนสวรรค์ ถอยกลับเหมือนเถ้าลูกกระสุนปืนใหญ่

หลังจากที่พวกนางจากไป เถ้าแก่ร้านก็คลานออกมาอย่างสั่นๆ และเดินไปหาโหลชีและคนอื่นๆ เพื่อขอค่าชดเชย

"แม่นาง โต๊ะเก้าอี้และจานที่ถูกทำลายไปเมื่อครู่......"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ? ไม่ใช่ท่านป้าท่านนั้นทำพังหรอกหรือ? เจ้าไปขอค่าชดเชยจากนางสิ บางทีตอนนี้อาจจะไปได้ไม่ไกล" โหลชีทำหน้าไร้เดียงสา

สีหน้าเถ้าแก่ร้านดูไม่ได้เลย เขาจะกล้าไปเรียกร้องค่าเสียหายจากฮูหยินไป่ฮัวได้อย่างไร?