บทที่ 151 หากเป็นศัตรูกับคนทั่วโลก

ท่านจินพูดต่อ"ไม่งั้น เจ้าเดินตามข้าไป พวกเราปู่หลานสองคนไปท่องยุทธภพ ดีหรือไม่"

ทันทีที่พูดประโยคนี้ ท่านจินก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งเหมือนกับลูกศรแหลมคมพุ่งมาที่เขา

"เจ้าดูเจ้าหนุ่มนั่นสิ เป็นคนเย็นชาและนิสัยไม่ดี มันไม่สนุก มันไม่สนุกจริงๆ เจ้าจะตามก็ตามเลย ข้าไปล่ะ" หลังจากที่ท่านจินพูดจบ เขาก็ไม่สนใจอะไรเลยจริงๆ ตบก้นม้า หัวเราะแล้วชั่วพริบตาก็ควบม้าจากไป

"อาจารย์อา!" ข่งซิวเรียกช้าไปนิดหนึ่ง

"ท่านลุง คืนเงินให้พวกเราหน่อย!" โหลชีคิดไม่ถึงว่าบทเขาจะไปก็ไปเลย และนางยังไม่มีโอกาสได้พูดในสิ่งที่อยากพูด! นางทำหน้าบูดบึ้งแล้วบ่น "คงจะเป็นเพราะเดาได้ว่าข้าอยากได้เงินจึงวิ่งเร็วขนาดนี้?"

ก่อนหน้านี้ที่นั่งเรือของเขาไปที่อุทยานเขาเฟิงหยุน จ่ายแผ่นทองไปเยอะมาก ต่อมาเยว่ถึงได้บอกนางว่า ที่พวกเขาออกมาครั้งนี้ไม่ได้เอาเงินออกมาเยอะ โหลชีเลยต้องการไปขอคืนจากท่านจินอย่างหน้าไม่อาย ถือว่าเป็นการยืมกับเขาก็ได้ ไม่คิดว่าคนคนนี้จะหนีได้เร็วขนาดนี้

โหลชีมองข่งซิวอย่างหมดหนทาง นางต้องการขอเงินคืนจากท่านจินก็เพราะต้องการจะให้ข่งซิว เมื่อคืนนางได้คุยกับข่งซิว หลังจากได้พูดเรื่องบางอย่างที่เกี่ยวกับนักพรตเลวให้เขาฟัง ข่งซิวก็ตัดสินใจกลับไปที่สำนักของตน เพื่อดูว่าสามารถสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของนักพรตเลวได้บ้างไหม เขาถูกคุมขังมานานกว่าสิบปี และแน่นอนว่าเขาต้องไม่มีเงินติดตัว ดังนั้นจึงต้องมีค่าเดินทางจริงไหม?

"โหลชี" ในขณะที่นางกำลังลำบาก ในระยะไม่ไกลก็เห็นเยว่โบกมือให้นาง

โหลชีเดินไปหาอย่างกลุ้มใจ "ใต้เท้าองครักษ์เยว่มีเรื่องอะไร?"

เยว่ยื่นถุงเงินให้ "นายท่านบอกว่าให้เจ้า"

โหลชีรับมาแล้วเปิดออก ก็พบว่ามันเป็นถุงเล็กๆที่ใส่แผ่นทอง! แล้วมองไปที่เฉินซ่าซึ่งกำลังนั่งบนรถม้าและหลับตาทำสมาธิ โหลชีก็เม้มริมฝีปากยิ้ม "นายท่านดีที่สุด"

นางก็ไม่เกรงใจ ยื่นถุงแผ่นทองให้ข่งซิว "ท่านอาซิว เวลาสิบเอ็ดปีเสื้อผ้าอาจยังเหมือนเดิมแต่คนไม่เหมือนเดิมแล้ว ถ้าเกิดเรื่องเลวร้าย ต้องดูแลตัวเองก่อน" นางรู้ว่าข่งซิวมีใจที่จะช่วยนางไปสืบเรื่องของนักพรตเลวให้กระจ่างและค้นหาที่อยู่ จึงรู้สึกกังวลความปลอดภัยของเขา เพราะตัวเขาเองก็เคยบอก กังฟูของนักพรตเลวนั้นสูงกว่าเขามาก แต่ก็ยังไปปรากฏอยู่ในยุคปัจจุบัน ซึ่งหมายความว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ ถ้าข่งซิวเจอคนที่ทำร้ายนักพรตเลว เขาอาจจะต้านทานไม่ไหว

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะข่งซิวพูดว่าสำนักของเขาไม่ชอบให้คนภายนอกเข้า และตอนนี้สถานการณ์ของเขาไม่ชัดเจน นางก็อยากจะไปกับเขา

"เข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง เมื่อมีข่าวอะไร ข้าจะส่งจดหมายให้เจ้า" ข่งซิวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

หลังจากส่งท่านจินกับข่งซิวไปแล้ว โหลชีก็หันหลังกลับและขึ้นรถม้าโดยไม่ลังเล กลุ่มคนทั้งหมดเตรียมกลับพั่วอวี้ เรื่องราวที่ท่านจินสามารถตรวจสอบได้ เฉินซ่าและเยว่ต่างก็รู้ดีแก่ใจ สถานการณ์พั่วอวี้ตอนนี้คงไม่ดี ปล่อยให้อิงกับเสวี่ยอยู่ที่พั่วอวี้กันสองคนมันอันตรายไปหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของโหลชี องครักษ์เสวี่ยนั้นงี่เง่า และคนที่เหลืออยู่ บางส่วนก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเมืองพั่วอวี้ ดูผิวเผินเหมือนพวกเขาจะยอมจำนนต่อเฉินซ่า อันที่จริงในใจค่อนข้างไม่พอใจ และทะเยอทะยานสูง พวกเขาอยู่ในพั่วอวี้นานกว่าเฉินซ่า เจ้าเมืองเก่าตายแล้ว ถ้าไม่มีคนที่คลางแคลงใจ โหลชีไม่เชื่อแน่นอน

นอกจากนี้อยู่ในทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้กองกำลังต่างๆกำลังจะเคลื่อนตัว และมีสิ่งมากมายที่เฉินซ่าต้องเผชิญ ไม่ต้องพูดถึงว่าในร่างกายของเขาเองยังมีพิษที่ร้ายแรงและพิษกู่ที่ไม่มีวิธีแก้

ตอนนี้ดูเหมือนว่าพิษทั้งสองอย่างจะสมดุลกัน แต่ก็ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเมื่อไหร่ที่พิษอย่างหนึ่งจะอ่อนลง ฉะนั้นพิษและกู่จะกำเริบพร้อมๆกัน ไม่ว่าร่างกายเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด เป็นไปได้ไหมที่ดื่มไขหินพันปีกับบัวเลือดเขาน้ำแข็ง ก็ไม่อาจต้านทานได้ มีเพียงทางเดียวคือตายเท่านั้น

ดังนั้นแม้ว่าก่อนหน้านี้นางเคยคิดที่จะไปกับข่งซิว ไปตรวจสอบเรื่องราวของนักพรตเลว แต่แค่คิดก็รู้แล้วว่าเฉินซ่าไม่มีทางปล่อยนางไปแน่นอน เฉพาะเรื่องที่นางสามารถระงับความเจ็บปวดของเขาทุกๆวันที่15ของเดือนก็เข้าใจแล้ว แม้ว่าเขาจะเต็มใจ อิงและเยว่ที่รู้เรื่องนี้ก็ไม่ยอมแน่นอน นางเข้าใจความภักดีของพวกเขาที่มีต่อเฉินซ่า ถึงตอนนั้นบางทีอาจจะต้องสู้ตาย เพื่อไล่ล่านางและมัดตัวนางกลับมาให้ได้

ยังมีเฉินซ่าอีก อย่าคิดว่าสิ่งที่นางได้เรียนรู้มานั้นแปลกประหลาด และตอนนี้พลังก็สูงจนยากจะหยั่งถึง แต่นางยังไม่ได้ลองเชิงกับเฉินซ่าอย่างลึกซึ้งเลยนางไม่แน่ใจว่าพลังของตัวเองจะเอาชนะเฉินซ่าได้หรือไม่ นอกจากนี้ ณ ขณะนี้ท่าทีที่เขามีต่อนางก็ไม่เลว และนางก็ไม่มีเจตนาที่จะเป็นศัตรูกับเขา

กล่าวโดยสรุป ความคิดที่จะวิ่งหนีไปคนเดียวนั้นมันเกินจริง เป็นเช่นนี้แล้ว ทำได้เพียงอยู่เคียงข้างเขาชั่วคราว และตามลักษณะนิสัยของโหลชี นางอยากอยู่เคียงข้างใคร คนคนนี้ก็คือคนที่นางจะปกป้องคุ้มครอง สำหรับผู้ที่ต้องการทำร้ายเขา หรือคนที่ต้องการมาแทนที่ตำแหน่งของเขา นางไม่มีวันปล่อยเขาแน่นอน

ตอนนี้โหลชียังไม่เข้าใจความรู้สึกดีๆที่นางมีต่อเฉินซ่านั้นมีมากแค่ไหน เพียงพอหรือไม่ที่นางจะยอมเสียสละทุกอย่างเพื่ออยู่เคียงข้างเขา แน่นอนว่า ตอนนี้พูดเรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะนางไม่รู้ว่านักพรตเลวให้นางมาที่นี่เพื่อทำอะไร นางคิดว่าถ้าสามารถฝันอีกหลายครั้งก็คงถามได้ชัดเจนขึ้น ดังนั้นตอนนี้กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์

แต่หลังจากที่นางเดินทางออกมาครั้งนี้แล้วก็เข้าใจ ว่าในโลกนี้ มันไม่ง่ายเลยที่ผู้หญิงจะออกมาตั้งบ้านตั้งเรือนด้วยตัวเอง ตลอดเส้นทางที่ผ่านมานางได้พบกับฮูหยินไป่ฮัวเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้สำเร็จ และฮูหยินไป่ฮัวก็เป็นบุคคลเช่นนั้น และมีชื่อเสียงเช่นนั้น

แม้ว่าจะมีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่อยู่ในเส้นทางเช่นนี้ แต่พวกนางไม่ได้แต่งงาน แต่ได้เข้าร่วมสำนักต่างๆ มีสัญลักษณ์ของสำนักอยู่บนร่างกาย แต่ละสำนักในโลกนี้จะแต่งเครื่องแบบที่เหมือนกัน ถ้าเป็นสำนักที่มีชื่อเสียง เช่นเขาปี้เซียน ขอเพียงใส่เครื่องแบบของสำนักออกมา ผู้คนก็จำได้ ถ้าเป็นสำนักเล็กหน่อย ก็จะมีสัญลักษณ์ปักที่คอเสื้อ มันเหมือนกับเป็นการบอกคนอื่นว่า ข้าก็มีผู้สนับสนุน

ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยแต่ออกมาท่องยุทธภพ มีน้อยมาก