บทที่ 153 คาถา

ในเวลานี้มู่หลานกำลังนอนคว่ำ จากลักษณะรูปร่างและเสื้อผ้าสามารถดูออกว่านี่คือมู่หลาน

เฉินซ่ารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เดิมทีในใจเขาเดาจุดประสงค์ของอีกฝ่ายไว้แล้ว เพียงแต่ว่าจับคนได้ แล้วทำไมไม่เอาไปล่ะ? "ยกนางขึ้นมา"

เฉิงสิบจับปลอกคอเสื้อที่ด้านหลังของนางแล้วยกขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าของนางทุกคนก็อ้าปากค้าง นี่คือมู่หลานหรือเปล่า? นี่ยังเป็นมู่หลานที่มีใบหน้าสวยงามเหมือนแม่นางโหลหรือเปล่า?"

"นี่มันเกิดเรื่องอะไร" เยว่อดหัวเราะไม่ได้

ใบหน้ามู่หลานไม่มีร่องรอยบาดเจ็บ แต่หน้าไม่ขาวนวลเหมือนเดิม แต่มันแปลกๆเหมือนสีไม้ มีรอยเส้น รอยเส้นนั้นเหมือนรอยเส้นของเนื้อไม้ ใบหน้ายังเหมือนเดิม รูปลักษณ์ใบหน้ายังเหมือนเดิม แต่ดูแล้วรู้สึกว่าใบหน้านั้นเหมือนเนื้อไม้ เหมือนว่าจะแกะสลักมาจากไม้ มีเพียงคิ้วและตาเท่านั้นที่ปกติ แต่ด้วยเหตุนี้ จึงรู้สึกว่านางแปลกๆ เหมือนใบหน้านั้นแกะสลักจากไม้ ใส่ดวงตาจริงและใส่คิ้วจริง

"ข้าเดาว่ามีคนตกใจเมื่อเห็นใบหน้านี้ ดังนั้นจึงโกรธนาง เพราะว่ามีหน้าแปลกประหลาดเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่วิ่งเข้าไปในป่าไผ่ทำให้ผู้คนตกใจมันเป็นความผิดของนาง"

โหลชีหัวเราะจากนั้นก็ดีดนิ้ว มู่หลานก็ตื่นขึ้นทันที ในเวลานี้โหลชีได้แก้การสะกดจิตที่ลึกซึ้งของนาง หลังจากที่นางตื่นแล้วยังคงรู้สึกเวียนหัวและมึนงง และรู้สึกเจ็บแบบเสียวซ่า ราวกับว่ามีคนเอาเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงบนหัวของตัวเอง ความเจ็บปวดแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยทรมานมาก แต่สิ่งที่ทำให้ทนไม่ไหวจริงๆ ก็คือนางมองไม่เห็นสถานการณ์ของตัวที่ชัดเจน ก็กุมหัวแล้วร้องออกมาด้วยอาการปวดหัวทันที

"เจ็บ เจ็บมากเลย......"

เมื่อโหลชีเห็นสิ่งนี้ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "ข้าไม่ได้ทำอะไรนางนี่ ถึงกับเจ็บปวดขนาดนี้เลยหรือ?"

เฉินซ่าสั่งคนให้พามู่หลานกลับไป และตัวเองได้จูงมือโหลชีขึ้นรถม้า ที่นี่มีคนสร้างกลเครื่องจักรไว้ ถึงแม้ว่าคนจะหนีไปแล้ว แต่พวกเขาไม่ต้องการตั้งกระโจมที่นี่ต่อ เดินทางต่อไปอีกสักหน่อย เพื่อดูว่าข้างหน้ามีเมืองหรือไม่

ยิ่งกว่านั้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยังฝังกับดักอยู่ข้างหน้าหรือไม่

อยู่บนรถม้าเฉินซ่ายังคงกอดโหลชีไว้ในอ้อมแขน จากภายนอกดูไม่ออกว่าเขามีอารมณ์ใด แต่ในขณะนี้โหลชีสัมผัสได้ถึงความกระสับกระส่ายในหัวใจของเขา

"ทำไมไม่พูดล่ะ?"

เฉินซ่ากุมมือนาง นิ้วของนางเรียวยาว อาจจะยาวกว่านิ้วผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาว ดูแล้วสวยงามมาก

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆก็ถามขึ้นว่า "ข้ามักจะเห็นเจ้าดีดนิ้วลักษณะต่างๆและแปลกๆเรียกว่าอะไร"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามถึงเรื่องของนาง โหลก็ไม่มีอะไรที่บอกเขาไม่ได้ และก็ไม่กลัวที่คนอื่นจะได้ยิน แม้ว่านางจะพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา คนอื่นก็ใช่ว่าจะสามารถเรียนรู้ได้

"คาถา" นางพูด ความทรงจำย้อนไปเมื่ออายุได้สามขวบฤดูหนาว ความจำนางดีมาก ยังจำเรื่องราวตั้งแต่อายุสามขวบได้ ในปีนั้น นักพรตเลวได้เกลี้ยกล่อมและหลอกว่าจะสอนความสามารถพิเศษและเรื่องสนุกๆให้นาง ตอนแรกนางคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกอะไร และคิดว่าเขาจะสอนนาง ใครจะไปคิดว่านักพรตเลวที่เชื่อถือไม่ได้เลย วิธีนี้เป็นแค่ความคิดชั่ววูบและคิดขึ้นมาอย่างกะทันหันเท่านั้น ต้องการลองใช้วิชามือแก้คาถาที่เขาเรียนรู้มาหลอมรวมกับชี่กงว่ามันจะมีประสิทธิภาพยังไง แต่ว่าเขาไม่เคยเรียนชี่กงจากมุมมองอีกด้านหนึ่ง

บางที ชี่กงกับกำลังภายในมันคล้ายกัน แต่ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง ในยุคสมัยใหม่กำลังภายในแทบไม่มีใครสามารถฝึกสำเร็จ นั่นเป็นเพราะพลังทิพย์ของโลกนั้นเบาะบางเกินไปจนไม่สามารถช่วยเสริมการฝึกฝน แต่บางคนยังคงฝึกชี่กงได้

ในการเกลี้ยกล่อมและหลอกลวงของเขาโหลชีได้เรียนรู้กำลังภายในและชี่กงจากนั้นก็ได้เรียนรู้คาถา แน่นอนว่า สิ่งที่เรียนรู้ได้มากคือวิชามือแก้คาถา และตัวเองยังต้องรวมความคิดที่แปลกประหลาดทั้งสองอย่างของนักพรตเลวเข้าด้วยกัน

โชคดีที่ว่า หลังจากสองปีผ่านไป โหลชีก็ค้นพบว่าร่างกายของตัวเองมีพลังงานอย่างหนึ่ง บางทีอาจเป็นกำลังภายในกับชี่กงที่แข็งแกร่งรวมกันจนเป็นพลังงานอย่างหนึ่ง พลังงานชนิดนี้ผสมผสานกับมุทราที่นักพรตเลวได้สอนนาง และมุทรา ที่ตัวเองเรียนรู้ด้วยตัวเอง มันได้กลายเป็นคาถาของตัวเอง อาจเป็นเพราะตั้งแต่ยังเป็นเด็กนางก็ได้ฝึกฝนมุทราคาถาทุกวัน ดังนั้นนิ้วของนางจึงยาวกว่านิ้วคนอื่นเล็กน้อย

"คาถา ใครเป็นอาจารย์?"

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินซ่าถามถึงอาจารย์ของตัวเอง

โหลชีส่ายหัวและยิ้มแล้วพูดว่า "บอกว่ามีอาจารย์ ก็พูดได้ว่าไม่มีอาจารย์" ความสามารถนี้ของนาง แม้แต่นักพรตเลวก็ไม่สามารถเรียนรู้ นับประสาอะไรกับคนอื่น

"พ่อบุญธรรมของข้า ก็คืออาจารย์ ที่ชื่อซวนหยวนคง และเป็นเพื่อนรักของข่งซิว ท่านจินก็รู้จักเขา" ก่อนหน้านี้ที่จะไปอุทยานเขาเฟิงหยุนก็ได้เล่าเรื่องคร่าวๆให้กับเขาแล้ว แต่เพราะเพียงบอกคร่าวๆเท่านั้น ไม่ได้พูดถึงชื่อของนักพรตเลว

แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่นิ่งสงบของเฉินซ่า ชั่วขณะนางก็จนปัญญา "เจ้าไม่เคยได้ยินชื่อของเขาเลยหรือ?"

เดิมทีนางคิดว่านักพรตเลวรู้จักคนเยอะขนาดนั้น รวมทั้งฮั่วหยูฉุน ถ้าเช่นนั้นอย่างน้อยเขาอยู่ในโลกนี้ก็มีชื่อเสียงพอควร ใครจะรู้ว่าได้พบเพื่อนที่ดีที่สุดของเขาแล้ว แต่ดูเหมือนไม่มีใครในโลกนี้เคยได้ยินชื่อของเขา และนางก็ไม่เคยได้ยินเรื่องราวอะไรของซวนหยวนคง

แต่ความสามารถของนักพรตเลว เป็นไปไม่ได้ที่ไม่มีชื่อเสียงและไม่มีคนรู้จัก และไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรทำไมเขาถึงไปอยู่ในยุคสมัยใหม่ บางทีอาจประสบอุบัติเหตุแบบเดียวกับนาง ข้ามภพมา แต่อย่างน้อยตรงนี้ก็น่าจะมีข่าวลือเกี่ยวกับเขาบ้าง

"ไม่เพียงแต่อาจารย์ของเจ้า และข่งซิว ข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน" เฉินซ่าส่ายหัว และพูดว่า "ข่งซิวถูกคุมขังมานานกว่าสิบปีแล้ว และไม่มีใครในโลกพูดถึงเขาได้ เจ้าเคยคิดไหมว่า บางทีพวกเขาอาจไม่ใช่คนที่นี่?"

โหลชีตกตะลึง "หมายความว่าอย่างไร?"