บทที่ 154 สาวน้อยรูปงาม

หลังจากนั้นไม่นานก็มียายคนใช้วัยกลางคนมาเปิดประตู นางแง้มประตูบานหนึ่งก่อน และมองดูพวกเขาผ่านช่องว่างนั้น และเมื่อเห็นรถม้าของพวกเขาดวงตาเปล่งประกายเล็กน้อย ก็เปิดประตูออกทันที

"ท่านป้า พวกเราเดินทางผ่านมาทางนี้ ขอพักที่นี่สักคืนได้ไหม?" ขณะที่เฉิงสิบเรียกท่านป้า อดไม่ได้ที่จะนึกถึงฉากที่โหลชีเรียกฮูหยินไป่ฮัวว่าท่านป้า อดไม่ได้และหัวเราะ แต่ก็เป็นเพราะเช่นนี้ ใบหน้าของเขาดูเป็นกันเองมาก ทำให้ยายรับใช้รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

"พวกเจ้าคนเยอะมาก ใครอยู่ในรถหรือ?"

"ในรถเป็นนายท่านของพวกเรา"

"งั้นรอสักครู่ ข้าจะไปถามคุณหนูก่อน"

"รบกวนแล้วล่ะ"

ยายรับใช้ปิดประตูก่อน แล้วเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใต้ชายคา มีสาวน้อยหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังชี้นิ้วดุด่าสาวใช้ที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตู "ข้าขอบอกเจ้า ถ้าข้าต้องไปแต่งงานเป็นภรรยาหลวงคนใหม่ ของชายแก่ ก็ให้เจ้าไปเป็นนางบำเรอ!"

"คุณหนู ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยจะพยายามหาหนทาง"

ยายรับใช้ก้าวไปข้างหน้า และกระซิบคำสองสามคำกับหญิงสาว ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกสดชื่นขึ้นทันที "ป้าฮวา ที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?"

"เรื่องจริง เพียงแต่ข้าน้อยยังไม่เห็นคนในรถม้า แต่ว่า องครักษ์ก็หล่อขนาดนั้น เจ้านายคงจะยิ่งหล่อ?"

"ให้พวกเขาเข้ามา จริงสิ ระวังอย่าทำให้พวกบ้าบิ่นหยาบคายเหล่านั้นตื่น" สาวน้อยเม้มริมฝีปาก แล้วเรียกสาวใช้ลุกขึ้น สาวใช้คุกเข่าเป็นเวลานานเกินไป ขณะที่ลุกขึ้นขาก็ชา และเกือบจะล้มลง

"ไสหัวไปไกลๆ เห็นแล้วขวางหูขวางตาจริงๆ" สาวน้อยรูปงามจ้องมองนาง

ยายรับใช้ได้รับคำสั่งแล้ว ก็รีบเดินไปเปิดประตูทันที กวักมือและพูดว่า "รีบเข้ามาเลย คุณหนูของพวกเราเป็นคนจิตใจเมตตา พวกเจ้าเบาๆหน่อย หมู่บ้านนี้มีพวกบ้าบิ่นหยาบคายชอบประจบคนชั้นสูงเหยียบย่ำคนต่ำต้อย เมื่อเห็นคุณหนูของเราไม่ได้รับความเอ็นดูจากนายท่านแล้ว ทุกคนต่างจ้องจับผิด ระวังอย่าปลุกพวกเขาให้ตื่น"

เยว่เดินไปที่รถม้า ยกม่านขึ้น เฉินซ่ากระโดดลงจากรถม้า หันหลังกลับและยื่นมือออกไป ชั่วขณะเยว่พูดไม่ออก ดูสิดูสิ ไม่เป็นไปตามกฎระเบียบขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าในอนาคตโหลชีจะกลายเป็นพระสนมหรือไม่ ในตอนนี้สถานะของนางก็ยังเป็นสาวใช้ สาวใช้ที่ไหนจะต้องให้ฝ่าบาทพยุงลงจากรถม้า?

แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอะไรอยู่ เฉินซ่าก็ไม่สนใจ โหลชียิ่งไม่สนใจ ในความเห็นของนางนี่คือความมีมารยาทของผู้ชายคนหนึ่ง คนที่เลือดเย็นเช่นเฉินซ่าก็มีมารยาทเช่นนี้ มันก็ไม่เลว ยื่นมือออกไป ขณะที่กำลังจะลงจากรถ แขนอีกข้างของเฉินซ่าได้โอบเอวของนาง และอุ้มนางลง

ยายคนใช้ส่งเสียงร้องเบาๆ ผู้ชายที่สวมใส่ชุดขาวคนนี้ก็ดูดีมากแล้ว นางไม่คิดว่าจะมีบุคคลเช่นนี้ออกมาจากรถ สำหรับชายคนนั้นยังไม่ต้องเอ่ยถึงรูปร่างหน้าตาของเขา แค่ออร่านั้นมันก็ทำให้นางใจสั่นหวั่นไหวแล้ว และหญิงคนนั้นก็ยิ่งงดงามสะดุดตา นางคิดว่าคุณหนูของตัวเองงดงามพอแล้ว แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีคนงดงามกว่านาง

แต่ว่า สองคนนี้เป็นสามีภรรยากันหรือ?

ตามหลังองครักษ์ยังมีผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีหมวกคลุมหัวและใบหน้า ไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจน แต่ยายรับใช้ก็ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน นางรู้สึกว่าผู้ชายและผู้หญิงคู่นี้ได้ดึงดูดความสนใจของนาง

"นายทั้งสองท่านมาจากไหน?"

เดิมทียายรับใช้คิดว่าการให้ที่พักค้างคืนเป็นการยกระดับของพวกเขาให้สูงขึ้น การพูดจาแฝงด้วยความเย่อหยิ่งเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นราศีของสองคนนี้ คนอย่างนางผู้ซึ่งเคยเห็นโลกภายนอกมาแล้วไหนเลยจะกล้าประมาท? รีบเปลี่ยนท่าทีทันที

"แค่ค้างคืน ต้องถามคำถามมากมายขนาดนั้นเลยหรือ?" เฉินซ่าไม่ตอบ องครักษ์เยว่ก็พูดขึ้น เพียงแต่ว่า ถึงแม้ว่าคำถามของเขาจะฟังดูเย่อหยิ่ง แต่ท่าทางและน้ำเสียงกลับอ่อนโยน ซึ่งไม่ได้ทำให้ยายรับใช้ไม่สบายใจ

"ไม่ต้องไม่ต้อง" นางถึงกับยิ้มเล็กน้อยอย่างเอาอกเอาใจ พาพวกเขาไปที่ห้องรับแขก "พวกท่านคืนนี้ก็พักที่นี่ ห้องรับแขกมีเพียงสองห้องเท่านั้น ท่านว่า"

เยว่หยิบแผ่นทองสองแผ่นออกมาแล้วยื่นให้ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง เพียงแต่ว่าขอรบกวนทำกับข้าวมาให้หน่อยได้ไหม? นี่ให้เจ้า พรุ่งนี้ก่อนที่จะออกเดินทางพวกเราจะจ่ายค่าที่พักและอาหารให้"

ยายรับใช้ตตกตะลึง แค่นำทางเข้ามาและทำอาหารก็ให้แผ่นทองสองแผ่นเป็นรางวัล?

นางเดินออกไปได้สักพัก ก็อดไม่ได้ที่จะนำแผ่นทองสองแผ่นออกมากัด ชั่วขณะดวงตาเปล่งประกาย เป็นทองแท้!

แม้ว่าจะมีห้องรับแขกแค่สองห้อง แต่ยังดีที่กว้างพอ มีเตียงและเก้าอี้นอน และโต๊ะ

แค่คิดก็รู้ว่าเฉินซ่าอยู่ห้องหนึ่ง โหลชีก็ถูกเขาดึงเข้าห้อง เฉิงสิบเฝ้ารถม้า สามารถนอนในรถม้าได้ อีกห้องหนึ่ง โหลวซิ่น และคนอื่นๆให้เยว่นอนบนเตียง สำหรับพวกเขามีเก้าอี้และโต๊ะก็สามารถนอนได้ทั้งคืน

สำหรับมู่หลาน แค่โยนผ้าห่มให้นางผืนหนึ่งแล้วให้นางนอนบนพื้น พวกเขาทุกคนเกลียดผู้หญิงคนนี้มาก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสุภาพกับนาง ยายรับใช้ต้มน้ำร้อนและยกมาอย่างรวดเร็ว ชะโงกหัวดู และกำลังจะส่งไปที่ห้องของเฉินซ่า โหลวซิ่นขวางนางไว้

"น้องชาย พวกเจ้าเดินทางมาทางวัน ล้างมือล้างหน้าก่อน ในครัวกำลังทำอาหารอยู่" ยายรับใช้พูดเสร็จและกำลังจะมุดเข้าไปในห้องอีกครั้ง

"เอาน้ำมาให้ข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องมาปรนนิบัติตรงนี้" โหลวซิ่นรับกะละมังน้ำ แล้วยกเข้าไป

ยายรับใช้ถอนหายใจ ยังอยากรู้ว่าหญิงคนนั้นเป็นสาวใช้หรือฮูหยิน เข้าไปดูก็จะรู้ได้ทันที ใครจะไปรู้ว่าคนเหล่านี้จะโอ้อวดเกินไป ไม่ยอมให้นางเข้าไป นางกลอกตา และวิ่งไปทางด้านหลังทันที

ทันทีที่สาวน้อยรูปงามเห็นนางก็ดุทันที "ยายรับใช้ บอกแล้วให้ไปรับคนเข้ามา ทำไมไปนานจัง?"

ยายรับใช้รีบเดินไปข้างหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "คุณหนู ท่านคงไม่รู้มั้ง มันสุดยอดมาก แต่ละคนที่มานั้นไม่ธรรมดา โดยเฉพาะนายท่านของพวกเขาคุณชายคนนั้นหล่อมีราศีมาก ท่านไม่รู้ แววตาของเขาที่กวาดมองมา ข้าน้อยก็สั่นไปทั้งตัว คุณชายท่านนี้คงไม่ใช่คนธรรมดา!"

หญิงสาวเยาะเย้ย "วิสัยทัศน์ของเจ้าก็แค่นี้เอง หน้าตาดูดีหน่อยเจ้าก็จะบอกว่าหล่อมาก? เป็นไปได้ไหมที่เจ้าอยู่ในที่ห่างไกลและกันดารนานเกินไป เลยไม่รู้ราศีของคนในราชวงศ์และขุนนางในเมืองหลวง?"