บทที่ 155 ไม่มีมารยาทจริงๆ

โหลชีมีความสุข และพูดประโยคหนึ่งในห้อง "นายท่านของข้าแซ่เฉิน"

นางรู้ว่าถ้าพูดอย่างนั้นซือเอ๋อร์ จะได้ยินเป็นแซ่เฉิง แน่นอน แซ่เฉินนั้นหายากมาก ดังนั้นคนมักจะนึกไม่ถึงว่าแซ่เฉิน

ซือเอ๋อร์คิดว่าเป็นแซ่เฉิงจริง ๆ ยิ้มแล้วถอยกลับ

สาวน้อยไม่เชื่อที่ป้าฮวาพูด แต่ตอนนี้แม้แต่ซือเอ๋อร์ก็พูดอย่างหนักแน่นว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นชายที่หล่อเหลามากจนไม่มีใครเทียบได้จริงๆ ทำให้นางต้องเชื่อ

"คุณหนู ถ้าท่านกลับไปที่จวน จะต้องถูกฮูหยินบังคับให้แต่งงานไปอยู่ที่จวนตระกูลเฉียนแน่นอน วันนี้รถม้าเสีย บางทีพระเจ้าอาจทรงขัดขวางไม่ให้ท่านกลับจวน"

สาวน้อยหลับตาลง มีความโศกเศร้าเล็กน้อย "ท่านพ่อแต่งงานใหม่ก็ฟังแต่คำพูดของนางแพศยาคนนั้น ถึงกับจะยกข้าให้ไปแต่งงานกับชายแก่ ถ้าข้าไม่กลับไปโวยวายจะรู้สึกไม่สบายใจ"

"แต่ตอนนี้นายท่านเชื่อฟังฮูหยิน เกรงว่าคุณหนูไปโวยวายแล้วมันก็ไร้ประโยชน์ ก่อนหน้านี้คุณหนูบอกว่าจะไปหาพี่สาวฝั่งแม่ที่จินโจวไม่ใช่หรือ? หรือพวกเราไปจินโจวกัน"

"เจ้านี่มันสาวใช้แพศยาพูดได้ง่ายจัง จินโจวอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ จะไปยังไง? รถม้าเสียแล้ว แม้แต่คนขับก็วิ่งหนีไป!" สาวน้อยเอื้อมมือไปบีบนาง

ซือเอ๋อร์อดทนกับความเจ็บปวดและพูดว่า "คุณหนู ตอนนี้ก็เป็นโอกาสแล้วไม่ใช่หรือ?"

สาวน้อยสะดุ้งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

หลังทานอาหารเย็นแล้ว เฉิงสิบทำความสะอาดโต๊ะเรียบร้อยแล้วก็เดินออกไป โหลชีนึกถึงมู่หลาน และตัดสินใจไปดูสถานการณ์นางอีกครั้ง แต่เฉินซ่าดึงนางไว้

"รีบพักผ่อนซะ พรุ่งนี้เช้าต้องรีบออกเดินทางต่อ" หลังจากเขาพูดจบก็อดไม่ได้ที่จะอุ้มนางขึ้นบนเตียง และเข้านอน

โหลชีพูดไม่ออก พึ่งทานเสร็จแล้วจะนอนหลับไปได้อย่างไร? นางคิดว่าตัวเองนอนไม่หลับ แต่คิดไม่ถึงว่าพอนอนลงไปไม่นานก็ผล็อยหลับไป และก็หลับจนถึงสว่าง

เมื่อโหลชีตื่นนอนก็ได้ยินเสียงของสาวใช้ที่ชื่อซือเอ๋อร์ที่เคยมาเมื่อคืนนี้ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล และดูเหมือนกำลังคุยกับองครักษ์เยว่

"คุณชาย คุณหนูข้าน้อยเป็นคนลงมือทำอาหารเช้าเอง โปรดไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารด้านหน้า"

เช้าขนาดนี้ก็ตื่นมาทำอาหารเช้าให้พวกเขาหรือ? โหลชีรู้สึกมันคงน่าสนุก เมื่อคืนพวกเขาก็ได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูบ้านนี้แล้ว แต่ไม่เคยเห็นนาง ขยันขนาดนี้ไม่รู้ว่าต้องการทำอะไร

นางรู้สึกว่าตลอดการเดินทางอย่างเร่งรีบเพื่อกลับพั่วอวี้มันน่าเบื่อมาก และถ้ามีใครหาเรื่องสนุกๆมาให้นางก็ไม่รังเกียจจริงๆ

นางไอ นางพูดก่อนที่เยว่จะปฏิเสธ "องครักษ์เยว่ อย่าทำร้ายจิตใจและความหวังดีของคุณหนูเลย"

ใบหน้าของเยว่เคร่งขรึมทันที คำพูดนี้มันกำกวมไปหน่อย พูดราวกับว่าเขามีบางอย่างเกี่ยวข้องกับคุณหนูของสาวใช้คนนี้ เขาพูดอย่างเย็นชา "โหลชี พานายท่านไปล้างหน้าแปรงฟัน!"

ซือเอ๋อร์ดีใจมาก ผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวใช้จริงๆ เหมือนนาง! ชื่อโหลชีหรือ? ชื่อยังแย่กว่าของนางด้วยซ้ำ

ชั่วขณะหนึ่งซือเอ๋อร์ยืดอกอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย มีใบหน้าแดงก่ำแล้วมองไปที่เยว่

นางดูออกแล้ว สถานะตำแหน่งขององครักษ์เยว่ท่านนี้ไม่ได้ต่ำ! ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าราศีของเขาจะเทียบคุณชายเฉิงคนนั้นไม่ได้ แต่เขาก็หล่อมาก นางอยูในเมืองหลวงก็ได้เห็นหนุ่มหล่อและมีพรสวรรค์มากมาย แต่ไม่มีคนใดที่จะดูดีเท่าเขา

ถ้าแผนวันนี้ของคุณหนูสำเร็จ เป็นไปได้ไหมที่นางกับองครักษ์เยว่ท่านนี้......

เยว่มองดูสาวใช้ที่แอบมีความสุขคนนี้ แล้วขมวดคิ้ว

แม้ว่าเยว่จะเรียกให้โหลชีล้างหน้าแปรงฟันให้เฉินซ่า แต่มันจะเป็นไปได้ไงที่นางจะทำเช่นนั้น เป็นผู้ชายทั้งแท่งใช่ว่าจะไม่มีมือไม่มีเท้า ยังต้องให้คนอื่นมาล้างหน้าแปรงฟันให้อีกหรือ? ให้คนอื่นมาปรนนิบัตินางไม่สนใจ ให้นางทำนางไม่ทำแน่นอน แต่ว่าตอนที่อยู่ในตำหนักจิ่วเซียวเฉินซ่าก็รู้แล้วให้นางมาปรนนิบัตินั้นมันเป็นไปไม่ได้ เฉิงสิบยกน้ำร้อนเข้ามา เขาก็ลงมือทำเอง

โหลชีเร็วกว่าเขา หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ลากเขาไปทานอาหารเช้า เฉินซ่านึกถึงคำพูดของซือเอ๋อร์เมื่อครู่นี้ ก็ขมวดคิ้ว

"ไปยกมาให้ข้า"

"อย่าเลย ไปทานกันตรงนั้นเถิด พวกเรายังไม่เคยเจอคุณหนูคนนั้นเลย"

โหลชีเกาะแขนของเขา และดึงเขาออกไป

มียายรับใช้อีกสองคนอยู่หน้าประตูห้องอาหาร แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อหยาบ มีผ้าโพกอยู่บนศีรษะ รูปร่างอ้วนท้วม ดูแล้วเหมือนหญิงที่ทำนาบ่อยๆ ใบหน้าของนางไม่มีความซื่อเรียบง่ายไร้เดียงสาเหมือนชาวนาทั่วไป แต่กลับมีใบหน้าที่เย่อหยิ่ง แค่มองเห็นพวกเขาก็รู้ว่าเป็นคนที่คบยาก

ในเวลานี้ พวกนางกำลังยืนอยู่หน้าประตูข้างละคน และคนที่ยืนอยู่ข้างซ้ายก็พูดแปลกๆ "ไม่รู้จริงๆใครเป็นคนอบรมสั่งสอน คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่มาจากไหน ถือโอกาสที่ทุกคนทำงานจนเหนื่อยและนอนหลับจึงปล่อยคนเข้ามา ช่างกล้าหาญจริงๆ ชายชู้ถึงกับนั่งรถม้ามา......"

"เพี๊ยะ!"

การตบอย่างกะทันหัน ตบจนยายรับใช้นั้นล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกใส่ใต้เสาประตู ทำให้นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"ไอ้บ้าเอ้ยกล้าตบข้าหรือ......"

นางถูกลากขึ้นอีกครั้งทันที "เพี๊ยะ!" เป็นการตบหน้าที่เสียงดังอีกครั้ง

คราวนี้นางไม่กล้ากรี๊ดแล้ว ยังเห็นไม่ชัดเจนว่าเป็นใคร แต่ถูกตบหน้าจนบวมเหมือนหัวหมูแล้ว ทีแรกที่โดนตบยายรับใช้อีกคนก็เห็นคนที่เดินมาตบแล้ว และนางก็ตกใจจนอ้าปากค้างและยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จะมีเวลาไปสนใจมองเพื่อนได้อย่างไร