บทที่ 156 เจริญรอยตาม

เฉินซ่าพูดจริงๆ แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด ร่างผูยู่เหอเซ และเกือบกระอักเป็นเลือด

สิ่งที่เขาพูดคือ "ถ้างั้นก็ออกไปทานเลย"

ออกไป......ทาน......

เขาคิดว่านางเป็นเหมือนคนรับใช้และแม่ครัวคนหนึ่งจริงๆ!

"ถ้าอย่างนั้น คุณชายเฉิงก็ค่อยๆทาน" แม้ว่าเกือบกระอักเป็นเลือด แต่ผูยู่เหอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่กลับยิ่งหลงใหลในตัวเฉินซ่ามากขึ้น นางรู้สึกว่าผู้ชายแบบนี้เป็นที่ถูกใจมากกว่าความอ่อนโยนในแบบยู่ไท่จื่อเสียอีก เมื่อมองดูท่าทางที่ไม่แยแสของเขา และฟังคำพูดที่เย็นชาของเขา นางอยากจะได้เขา และพิชิตหัวใจเขา ผู้ชายผู้เย็นชาและหยิ่งยโสเช่นนี้ถ้ามอบหัวใจให้ใครแล้ว เมื่อมีความอ่อนโยน คงจะทำให้คนอื่นมีความสุขจนยอมตายได้!

บางครั้งคนเราก็เป็นแบบนี้ ใจดีกับเขาเกินไป แต่เขากลับไม่ทะนุถนอมและใส่ใจ หยิ่งยโสและเย็นชาต่อเขา แต่กับกระตุ้นจิตวิญญาณแห่งการแข่งขัน แล้วก็หลงไปทีละนิด ในที่สุดก็มีความชั่วร้ายแฝงอยู่ในใจ

ในเวลานี้ผูยู่เหอได้กระโดดเข้าไปแล้ว

แน่นอนว่า ผู้กระทำยังไม่รู้

หลังจากพวกเขาทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ผูยู่เหอก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง นางเปลี่ยนชุดมาใหม่ กระโปรงสีหมอกเทาทำให้ใบหน้าที่สวยงามของนางดูอ่อนโยนเล็กน้อย ผมที่อยู่ข้างๆหูมีดอกไม้ปลอมสีเดียวกันหลายดอก แต่ต่างหูอาเกตสีแดงเข้มเพิ่มความเก๋ไก๋ให้กับแก้มของนาง

นี่คือผู้หญิงที่รู้จักการแต่งตัว นางรู้วิธีที่จะดึงความงามของนางออกมาให้หมด เพื่อเพิ่มระดับอีกเล็กน้อย แต่น่าเสียดายที่ ไอคิวและอีคิวของนางไม่สูงเท่ากับความสามารถที่แสดงออกมาเช่นนี้ มิฉะนั้น นางคงได้รับความโปรดปรานจากคนในจวนและคงไม่ถูกนำมาปล่อยทิ้งไว้ในบ้านเช่นนี้

แต่ในขณะนี้เมื่อสาวสวยเช่นนี้คุกเข่าลงต่อหน้าพวกเขา อย่างน้อยคนอย่างเฉิงสิบและคนอื่นๆก็ยังหวั่นไหวเล็กน้อย

ตอนนี้พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะจูงรถม้าออกมาเพื่อออกเดินทาง

ผูยู่เหอคุกเข่าต่อหน้าเฉินซ่า เงยหน้าขึ้น ใบหน้าแหลมเล็ก และดวงตากลมโต เต็มไปด้วยน้ำตา นางกัดริมฝีปาก มองไปที่เฉินซ่า และพูดว่า "ได้โปรดคุณชายเมตตาช่วยเหลือผูยู่เหอด้วย!"

โหลชีเห็นเฉินซ่าขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ผูยู่เหอมองไม่เห็น

ท้ายที่สุดก็ยอมรับความรักจากคนอื่น ที่พักและอาหาร แม้ว่าจะให้เงิน แต่ยังไงก็เป็นหนี้บุญคุณคนอื่น เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่พูดอะไร เยว่ก็ถอนหายใจและถามว่า "แม่นางผูลุกขึ้นก่อน"

"ไม่ ได้โปรดคุณชายรับปากยู่เหอ ยู่เหอไม่มีหนทางแล้วจริงๆ!"

"เจ้าลุกขึ้นก่อน คุกเข่าเช่นนี้โดยไม่พูดอะไรจะมีประโยชน์อะไร?"

ผูยู่เหอมองตาของเฉินซ่าอีกครั้ง แล้วซือเอ๋อร์และป้าฮวาก็พยุงนางขึ้นมา

ประสบการณ์เรื่องไม่ดีของผูยู่เหอนั้นธรรมดามาก ตระกูลผูอยู่ในเมืองหลวงก็เป็นตระกูลที่ร่ำรวยระดับต้นๆ และบวกกับที่นางมีหน้าตาสะสวย ก่อนหน้านี้นางยังเป็นที่โปรดปรานของนายท่าน อยากได้อะไรก็หามาให้ ดังนั้นจึงกลายเป็นคนที่นิสัยดื้อรั้น แต่น่าเสียดายที่ เมื่อหนึ่งปีก่อนมารดาของนางเสียชีวิตด้วยอาการป่วย หกเดือนต่อมา นายท่านผูได้แต่งงานหาภรรยาหลวงคนใหม่คนใหม่ ภรรยาคนใหม่คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่งมาได้แค่ครึ่งปีก็สามารถกุมหัวใจของนายท่านไปโดยปริยาย แย่งความรักของนายท่านที่มีต่อผูยู่เหอ ผูยู่เหอจึงไม่พอใจมาก จึงต่อต้านนาง เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ทำให้ภรรยาหลวงคนใหม่ โกรธมาก นางเริ่มไม่พอใจผูยู่เหอ ก็เริ่มต่อต้านนาง ดังนั้นจึงคิดวิธีขับไล่นางออกจากจวนตระกูลผู

ในเวลานี้นางก็ตั้งครรภ์ เดิมทีนายท่านผูซึ่งมีแค่บุตรสาวไม่มีบุตรชายก็ดีใจมาก เริ่มเชื่อฟังนาง แม้กระทั่งต้องการให้ผูยู่เหอแต่งงานเป็นภรรยาหลวงคนใหม่กับผู้ชายที่มีอายุสี่สิบกว่าปีและภรรยาก็เสียชีวิตแล้ว นายท่านก็ไม่รู้สึกมีอะไรไม่ดีไม่เหมาะ

ผูยู่เหอทะเลาะกับพ่อของนาง และภรรยาหลวงคนใหม่คนนั้นก็แกล้งทำเป็นว่าถูกนางผลัก ส่งผลให้นายท่านโกรธมาก และส่งนางมายังหมู่บ้านชนบทแห่งนี้เพื่อให้นางไตร่ตรองทบทวนให้ดีๆ

ชาวนาในหมู่บ้านนี้ได้รับคำสั่งจากภรรยาหลวงคนใหม่แต่ละคนก็ดูหมิ่นนาง ทำให้นางโกรธทุกวัน การมาครั้งนี้ผูยู่เหอพาป้าฮวาและซือเอ๋อร์สาวใช้ส่วนตัวที่ติดตามนางมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งทำอะไรไม่ได้เลย เมื่อวานนางให้ซือเอ๋อร์เอาเงินที่เหลืออยู่ตามคนในหมู่บ้านนี้เข้าไปในเมืองเพื่อซื้อรถม้า แล้วพวกนางต้องการกลับไปที่เมืองหลวงเอง กลับไปที่จวนตระกูลผู เพื่อคิดบัญชีกับผู้หญิงคนนั้น

ใครจะรู้ว่าซือเอ๋อร์จะถูกหลอก ซื้อรถม้าที่ไม่ดีกลับมา โครงรถม้าก็พังระหว่างทาง ม้าก็วิ่งหนีไป มันไม่ง่ายกว่าที่นางจะเดินกลับมา และถูกผูยู่เหอลงโทษด้วยการคุกเข่าและดุด่าเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามกว่า กลางคืนก็ไม่อนุญาตให้นางพักผ่อน

และในช่วงเวลานั้นพอดี เฉินซ่าและคนอื่นๆมาขอค้างคืน

หลังจากฟังคำอธิบายของพวกเขาทั้งสามคนแล้ว โหลชีก็เม้มปากและยิ้มโดยไม่พูดอะไร เยว่เหลือบมองนาง และถามว่า "แล้วตอนนี้แม่นางผูมีแผนอะไรต่อไป?"

เมื่อถามสิ่งนี้เยว่กำลังคิด ว่าพวกนางคงชอบรถม้าของพวกเขา เพราะเมื่อคืนตอนที่เปิดประตู เมื่อเห็นรถม้าของพวกเขาป้าฮวาก็แววตาเปล่งประกายซึ่งเขามองไม่ผิดแน่นอน

เขาเหลือบมองไปที่โหลชี และอยากรู้ว่านางจะยอมสละรถม้าให้ผูยู่เหอคนนี้ก่อนหรือไม่ แต่โหลชีไม่ได้พูดอะไร แค่อมยิ้ม ดูเหมือนจะมีความจริงใจ

เมื่อได้ยินคำถามของเขา ผูยู่เหอก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว "ไม่ขอปิดบังคุณชาย ตอนนี้ยู่เหอเข้าใจแล้ว ยู่เหออายุยังน้อย แม้ว่าจะกลับไปที่จวนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ท่านพ่อเชื่อฟังนางทุกอย่าง และไม่รักข้าแล้ว ข้ากลัวว่าถ้ากลับไปแล้วคงต้องได้แต่งงานกับชายแก่คนนั้นและได้เป็นภรรยาหลวงคนใหม่ของเขาแน่นอน ดังนั้น ข้าตั้งใจจะไปที่จินโจว ไปพึ่งพาน้าสาวขอร้องให้น้าสาวเป็นคนช่วยขอความยุติธรรมแทนข้า"

"ไม่มีค่าเดินทางหรือ?" เฉินซ่าพูด เดิมทีเขาก็รู้สึกเบื่อหน่ายที่ต้องฟังนางพูด เพียงแต่ว่ารู้สึกโหลชีจะสนใจฟังมาก ดังนั้นเขาจึงไม่ขัดจังหวะอีกฝ่ายและปล่อยให้นางพูด แต่ตอนนี้นิทานจบลงแล้วและคำพูดยังไม่จบ เขาก็เริ่มไม่พอใจ และถามนางโดยตรงว่าพวกนางไม่มีเงินหรือไม่