บทที่ 168 ว่างมากไม่มีอะไรทำ

ผูยู่เหอปิดปากอีกครั้ง แล้วกลับเข้าไปในรถด้วยน้ำตาคลอเบ้า และดึงนั่งลงตรงกลางกับซือเอ๋อร์ ซือเอ๋อร์รู้สึกว่ามู่หลานน่ากลัวเล็กน้อย แต่พวกนางต่างไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอีกต่อไป

อาจเป็นเพราะเรื่องราวที่ได้พบนั้นช่างมากเกินไป เรื่องราวต่อกันมาทีละเรื่อง ดังนั้นการไล่ล่าครั้งนี้สำหรับเฉินซ่ากับโหลชีแล้วไม่ได้ใส่ใจแล้วจริงๆ

พวกเขาอาจเดาได้ว่าเป็นผู้ที่เหอชิ่งอ๋องเชิญมา กลิ่นของเก่ออิงนี้คล้ายกับคนที่สะกดรอยตามเหอชิ่งอ๋องมาก่อน กล่าวตามเหตุผลที่ว่าเก่ออิงไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แต่น่าเสียดายที่เขาถูกโหลชีนำตัวไปตั้งแต่แรก และยิ่งกว่านั้นถูกนางโกรธมากจนเลือดพลุ่งพล่านไม่รู้จบ ทำให้สูญเสียความสงบ และได้ประเมินโหลชีต่ำไป

ถ้าไม่ใช่เช่นนี้ อย่างน้อยเขาก็ยังสามารถบังคับให้เฉินซ่าลงมือต่อสู้กับเขาได้หลายกระบวนท่า แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสนี้ "เจ้าพูดว่าไอ้แพะเฒ่าสุดท้ายอยากพูดอะไร" เมื่อรถม้าเริ่มเร็วขึ้นอีกครั้ง โหลชีก็นึกถึงสิ่งที่เก่ออิงพูดก่อนที่เขาจะเสียชีวิต

"แต่ได้พบความลับของข้าแล้ว แล้วอย่างไรล่ะ?" เฉินซ่ารู้ว่าเก่ออิงต้องการจะพูดอะไรในตอนสุดท้าย วันนี้คือวันเพ็ญขึ้นสิบห้า และเขาไม่สามารถปล่อยโหลชีไปได้แม้แต่ครู่เดียว แต่ในเวลานี้เขายังนึกถึง หากความลับนี้ถูกคนค้นพบจริงๆ โหลชีจะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง ซึ่งหมายความว่าการลอบสังหารเขาก่อนหน้านี้ ทั้งหมดจะถูกย้ายไปที่ตัวนางก่อน

ใบหน้าของเขาหม่นหมองลงทันที

และเมื่อโหลชีได้ยินคำพูดของเขาก็นึกถึงจุดนี้ทันที ถึงอย่างไรเมื่อได้ติดต่อเก่ออิงพูดประโยคเหล่านั้นสายตาที่มองนาง เป็นสายตาที่มีความอาฆาตแค้นที่ไม่รู้จบ นางจะเข้าใจอย่างไร

"หากว่าเจ้าไม่ใช่คนที่เลือกวิธีการ และสามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ได้" โหลชียักไหล่พูด อยู่ที่ทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ไม่ใช่มีคนจำนวนมากที่ต้องการจะฆ่าท่านหรือ? ท่านปล่อยข่าวนี้ออกไป หลังจากนั้นวันเพ็ญขึ้นสิบห้าข้าจะออกไปเดินรอบๆ เพื่อดึงดูดคนออกมา ท่านให้เยว่กับอิงนำคนไปล้อมปราบคนของซ่องโจรแล้ว"

พายุเริ่มก่อตัวขึ้นในดวงตาของเฉินซ่า น้ำเสียงกลับยังคงเย็นชา "เช่นนั้นแล้วเจ้าก็บอกมา เวลานั้นข้าจะต้องทำอย่างไร?"

"ท่านน่ะ สร้างห้องลับไว้ในตำหนักหนึ่ง แล้วข้าจะสร้างกลไกการป้องกันให้ท่าน เมื่อถึงวันเพ็ญท่านพาหมอเทวดาแอบเข้าไป และซ่อนตัวอยู่ในนั้นหนึ่งวันก็พอแล้ว" ขณะโหลชียังรู้สึกว่านี่เป็นวิธีที่ดีจริงๆ และก่อนที่นางจะหลอกล่อคนพวกนั้นออกมาก็ยังสามารถที่จะวางกับดักได้ "นอกจากนี้ ถ้าเขาต้องการจะฆ่าข้า คงจะไม่เลือกวันเพ็ญขึ้นสิบห้าวันนั้น เพราะวันนั้นข้าจะอยู่กับท่าน พวกเขาคงจะฆ่าข้านอกเวลาวันที่สิบห้า ดังนั้นก็จะยิ่งได้เปรียบมากกว่า ท่านสามารถนำคนเข้ามาได้ และวางกับดักไว้ก่อน จากนั้นข้าจะหลอกล่อคนออกมา แล้วพวกท่านก็กวาดเรียบอย่าให้เหลือ ท่านคิดว่าวิธีนี้เป็นอย่างไร?"

ยิ่งนางพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าสามารถทำได้มากเท่านั้น "ด้วยวิธีนี้ท่านสามารถรวมทุ่งป่าเถื่อนพั่วอวี้โดยเร็วที่สุด และกลายเป็นจักรพรรดิที่แท้จริง!"

"เจ้ายินยอมที่จะเสี่ยงอันตรายเช่นนี้เพื่อข้า?"

"ใช่ ข้ายอม" ถึงอย่างไรมันเป็นแผนอยู่แล้ว สามารถฆ่าทุกคนโดยเร็วที่สุดนางก็สามารถสบายได้เร็วเท่านั้น และใช่ว่าไม่ได้เป็นเหยื่อแล้วเขาจะไม่มาหาถึงที่ เพียงแค่ว่าถ้าต้องการจะฆ่าเขาต้องเปลี่ยนมาฆ่าตัวเองก่อนก็เท่านั้น

"พูดเช่นนี้ ข้าจะต้องให้จดความดีความชอบให้เจ้าแล้ว?"

ในเวลานี้โหลชีไม่ได้ยินน้ำเสียงของเขานั้นได้เย็นชาแล้ว และถามว่า "ความดีความชอบของข้าสามารถแลกเป็นเครื่องประดับแก้วแหวนเงินทองได้หรือไม่?"

ในดวงตาของเฉินซ่าพายุได้สะสมขึ้นในระดับหนึ่งแล้ว และเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้รอยยิ้มอันเย็นชาก็ก่อตัวขึ้นที่มุมริมฝีปากของเขา "เครื่องประดับแก้วแหวนเงินทองดีกว่าการเป็นนางสนมของข้าเช่นนั้นหรือ?"

"แน่นอน----"

เอ่อ ตอนนี้โหลชีถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เฉินซ่าพลิกตัวและกดตัวนางลง ด้วยพายุในแววตา เขามองที่นางอย่างเย็นชาและพูดว่า "ข้ากลับไม่รู้เลยว่า เจ้าไม่ต้องการเป็นสนมของข้ามากขนาดนี้!"

เขาคิดว่าทั้งสองคนเข้าใจความรู้สึกของกันและกันแล้วหลังจากผ่านชีวิตความเป็นความตายที่นักหนาในค่ายกลสรรพสิ่งฝันยิ้มที่อุทยานเฟิงหยุน นอกจากนี้เขายังคิดว่านางเมื่อครู่ที่คิดวิธีนั้นได้ก็เพื่อต้องทำผลงานมากขึ้นเพื่ออุดปากของคนอื่นแล้วที่นางจะได้เป็นสนมของเขา ใครจะคิดว่านางจะใช้ความดีความชอบนี้เปลี่ยนเป็นเครื่องประดับแก้วแหวนเงินทองได้!

"อยู่ข้างกายข้า มีกินมีใช้ ทำไมเจ้ายังต้องการสิ่งเหล่านั้น? พูด เจ้ายังคิดที่จะไปจากข้าอยู่อย่างนั้นหรือ?"

มือของเขาบีบที่คอของนางแล้ว เขารู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดในหัวใจ เขาไม่ใช่คนที่ทนความเจ็บปวดได้ ความเจ็บปวดจากพิษในวันที่สิบห้า รวมทั้งสรรพสิ่งฝันยิ้มที่อยู่ในกู่ของเขาแทบจะถูกนำออกไป เมื่อความเจ็บปวดประเภทนั้นได้ถูกทำลาย มันเจ็บปวดกว่าความเจ็บปวดในปัจจุบันหลายพันเท่า แต่ไม่รู้ทำไม ความเจ็บปวดเหล่านั้นเขาถึงทนได้ แต่ความปวดใจแบบนี้ในตอนนี้ เขากลับไม่สามารถทนได้!

มือของเขายังไม่ใช้กำลัง แม้ว่าโหลชีจะรู้ว่าตัวเองได้ไปดึงหนวดเสือมาอีกแล้ว แต่คราวนี้นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทกวีบทนั้น ก่อนที่นางจะมีการตอบสนองขึ้นมา นางก็ท่องมันออกไปอย่างชัดเจนเสียแล้ว

"ชีวิตนั้นสำคัญ ความรักมีค่ายิ่งกว่า หากเพื่ออิสรภาพ ทั้งสองอย่างก็พร้อมสละทิ้งได้----"

"โหลชี!" เฉินซ่าขบฟัน ชื่อของนางก็ออกมาจากปากของเขา ราวกับว่าเขาอยากจะเอาตัวนางเข้าไปในปากของเขาแล้วเคี้ยวให้แหลกละเอียด

อิสรภาพ? อิสรภาพอยู่ในใจนางมันสำคัญมากขนาดนี้เลยหรือ? นางยอมรับว่านางชอบเขา แต่เพื่ออิสรภาพที่ไร้สาระนั่น เขาก็สามารถทิ้งมันไปได้เลยใช่หรือไม่?

"เอ่อ เฉินซ่า ข้า----"

"อยู่กับข้า ไม่มีอิสรภาพตรงไหน?"

โหลชีเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ไม่เป็นอิสระตรงไหน? ไม่มีอิสระทุกตรงต่างหากล่ะ นางต้องตามเขาตลอดเวลา มีคนต้องการฆ่าเขาก็เยอะ เขายังต้องตามหายาไปทุกที่ ส่วนทางทำได้เพียงคำเดียวที่ว่า ตาม

นางเคยเกือบมอบงานให้ตัวเอง ทำงานหลายๆ อย่างนั้นก็ต้องสะสมเงินให้ได้จำนวนมากๆ หลังจากนั้นได้เกษียณเมื่ออายุยี่สิบปี และออกไปท่องเที่ยวรอบโลก ใช้ชีวิตที่สบายๆ ทุกๆ วันนอนหลับจนตื่นนอนเอง แต่ชีวิตแบบนั้นนางยังมีไม่กี่วันก็ได้มาถึงที่นี่ ดูแล้วหลังจากวันที่นางมาถึงที่นี่ มีวันไหนที่สบายบ้าง? แม้แต่ในพระตำหนักจิ่วเซียวก็มีองครักษ์เสวี่ยผู้หญิงแบบนั้นหาปัญหาให้นางอยู่ทุกที่ และยังมีเหล่าพ่อบ้านแม่บ้านที่ยังไม่ค่อยจะสวามิภักดิ์กับเขาก็ยังต้องการที่เอาชีวิตนาง

อิสรภาพอยู่ที่ไหน? อิสรภาพอยู่ที่ไหน?