บทที่ 169 อิจฉาเจ้าน่ะ

"เรื่องนี้เจ้าอย่าพูดกับนายท่านล่ะ ข้าจะหาทางเอง"

โหลชีขมวดคิ้ว "คิดหาวิธีอะไร วิธีที่เร็วที่สุดคือการนำกองกำลังไปกวาดล้างที่ทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ และนำเงินทั้งหมดของพวกเจ้ากลับคืนมา"

นางเชื่อว่าคนที่สามารถตั้งรกรากในทุ่งป่าเถื่อนของพั่วอวี้ได้คงจะไม่ใช่บุคคลธรรมดา และวงศ์ตระกูลของคนเหล่านี้ก็คงจะไม่น้อยอย่างแน่นอน

ดวงตาของเยว่เป็นประกาย ถูกต้อง ทำไมเขาถึงคิดวิธีแบบนี้ไม่ได้! อย่างไรก็ต้องต่อสู้ แต่ก่อนคิดแต่เรื่องต่อสู้ ไม่คิดถึงเรื่องเงินของพวกเขาเลย

สักพักโหลชีรู้สึกสงสารขึ้นเล็กน้อย หารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ตอนนั้นที่อยู่ในห้องลับของเหอชิ่งอ๋องน่าจะนำสมบัติออกมาอีกสักหน่อย ไม่ต้องสนใจว่าพวกเขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งของนั้นเป็นของใคร ถึงยังไงก็ได้ฉีกหน้าออกเป็นชิ้นๆ แล้ว

หลังจากนั้นเฉินซ่าต้องไปเชื้อกระตุ้นยา อีกด้านหาคนที่สามารถแก้พิษได้ อีกด้านจะต้องต่อสู้ไปทุกทิศทุกทาง และยังต้องรวบรวมทหาร ไม่เพียงแค่ยุ่ง อีกทั้งพวกนี้ล้วนต้องเงินอีกด้วย

สามารถจินตนาการได้ว่า หากยังติดตามเขาต่อไปจะมีความกังวลใจมากแค่ไหน

นางอดที่จะลูบหน้าผากไม่ได้

สวรรค์เอ๊ย

แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เป้าหมายที่สำคัญที่สุด ก็คือคนจากเขาเวิ่นเทียนมาแล้ว

ทันทีที่โหลชีคิดถึงสิ่งนี้ ก็เห็นประตูเมืองเปิดกว้าง และด้านในหนึ่งคนขี่ม้าหนึ่งตัวได้วิ่งมาอย่างรวดเร็ว เต็มไปด้วยจิตใจที่กล้าหาญ

อิงไม่รู้ว่าตัวเองจะเห็นโหลชีเป็นคนแรก หลังจากออกไปแบบนี้ เขาไม่ได้เจอนางมาเกือบสี่เดือนแล้วจริงๆ นานกว่าสามเดือนที่วิ่งไปรอบๆ ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของนางซีดเซียวได้เลย ตรงกันข้าม เขารู้สึกว่าดวงตาของนางสว่างมากขึ้น พลังงานของนางเอิบอิ่ม และดูไปดูมาก็ดูสวยขึ้นไปมาก

เดิมทีอิงต้องการจะบอกพูดกับนางว่าลำบากแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมริมฝีปากของนาง คำพูดก็เปลี่ยนเป็น "โหลชี เจ้ายังสามารถมีชีวิตกลับมานี่!"

โหลชีได้ขว้างมีดใส่เขาทันที "เจ้าต้องการให้ข้าตายข้างนอกหรือ?"

"ข้าดูเหมือนคนใจร้ายอย่างนั้นเหรอ?"

"ข้าว่าเจ้าเป็น"

ใบหน้านั้นก็หมองลง "ข้าขี้เกียจคุยกับเจ้าแล้ว"

"คิดว่าข้าชอบคุยกับเจ้าหรือ" โหลชีตบไปที่ท่าเสวี่ย "ไป ท่าเสวี่ย พวกเราขึ้นไปบนภูเขากันก่อน!" พูดโดยไม่สนใจเขา แล้วรีบควบม้าเข้าไปที่ประตูเมือง พุ่งไปที่ภูเขาไปอย่ารวดเร็ว ตั้งแต่เข้ามาที่ทุ่งป่าของพั่วอวี้นางก็ไม่มีโอกาสที่จะได้อาบน้ำเลย ต้องรีบกลับไปโดยเร็ว และให้เอ้อร์หลิงเตรียมอ่างน้ำขนาดใหญ่ให้นางแล้วแช่ให้สบาย!

"นายท่าน เขาเวิ่นเทียน--" อิงกัดฟันจ้องไปที่ด้านหลังของนาง จากนั้นถึงได้ดึงบังเหียนแล้วหันไปหาเฉินซ่า

เฉินซ่ายกมือขึ้นขัดจังหวะเขา "กลับไปค่อยคุยกัน"

กลุ่มคนเข้าประตูเมืองแล้ว ได้มุ่งหน้าไปยังตำหนักจิ่วเซียว ผูยู่เหอมองไปที่ตำหนักจิ่วเซียวจากระยะไกล และความบ้าคลั่งก็ลอยขึ้นมาในดวงตา "ตรงขึ้นไปด้านบนนั้น----" ได้กลายเป็นคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจแล้วใช่หรือไม่? เมืองพั่วอวี้นั้นใหญ่กว่าที่นางคิดมาก และตำหนักจิ่วเซียวนั้นงดงามยิ่งกว่าที่นางจินตนาการไว้มาก ในขณะนี้ ความปรารถนาในใจของนางที่จะเป็นสนมนั้นแข็งแกร่งกว่าที่เคย

ซือเอ๋อร์มองไปที่ร่างที่สูงใหญ่ของอิง ใบหน้าก็แดงก่ำ องครักษ์ใต้เท้าอิงท่านนี้หล่อมาก!

เจ้านายและคนใช้ต่างก็มีความคิดของตนเอง และถูกพาไปที่ตำหนักจิ่วเซียว

โหลชีได้ควบม้าตรงไปที่ตำหนักสามแล้ว เอ้อร์หลิงกำลังรออยู่ที่ประตู และทันทีที่เมื่อมองเห็นนางก็วิ่งมาอย่างดีใจ "แม่นางโหล กลับมาแล้ว!"

"อืม เอ้อร์หลิงอยู่ที่นี่รอข้าหรือ?"

โหลชีลงจากหลังม้า มีร่างหนึ่งพุ่งออกมา และจับม้าไว้ให้นาง นั่นคือเทียนยี ครั้งนี้เฉินซ่าออกไปโดยไม่ได้นำองครักษ์ลับไปด้วย เพราะกลัวว่าอิงคนเดียวอยู่ที่นี่จะทำงานลำบาก จึงได้ให้องครักษ์ลับทั้งหมดอยู่ที่นี้

"แม่นางโหล ข้าน้อยจะพาท่าเสวี่ยออกไปนะขอรับ"

"ได้ ขอบใจนะ"

โหลชีโบกมือ จากนั้นเดินเข้าไปในตำหนักสาม เมื่อกลับมาที่นี่นางถึงได้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก เมื่ออยู่กับเฉินซ่านางมักมีเรื่องอยู่มากมาย แต่เมื่อมองย้อนกลับไปก็รู้ว่าเวลาเช่นนั้นมันดีกว่า เรื่องหนึ่งแล้วต่ออีกเรื่องหนึ่ง สามเดือนครึ่งก็ได้ผ่านไปแล้ว

ความเขียวขจีในตำหนักสามได้จางไปมาก มีต้นไม้บางต้นใบไม้ได้เหลืองแล้ว เมื่อลมพัด ก็ลอยร่วงลงมา

"แม่นางโหลรู้สึกว่ามันสกปรกแล้ว? ข้าจะเรียกคนมาทำความสะอาดทันที" เอ้อร์หลิงรีบพูดทันที

โหลชีคว้าตัวนาง แล้วส่ายหน้า "ไม่ต้อง เจ้าให้คนช่วยเตรียมน้ำร้อนให้ข้าเถิด ข้าอยากอาบน้ำ" อันที่จริงเห็นได้ว่าสวนเพิ่งได้รับการทำความสะอาด และโดยพื้นฐานแล้วไม่สกปรก บนพื้นมีเพียงใบไม้ที่ร่วงหล่นลงไม่กี่ใบเท่านั้น รวมทั้งดอกไม้ที่ร่วงหล่นบางส่วนสำหรับนางแล้วก็เป็นทัศนียภาพอย่างหนึ่ง จะเรียกว่าเละเทะได้อย่างไร และนางชอบฤดูกาลที่แตกต่างกันสี่ฤดู ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงของพั่วอวี้ นี่ก็น่าจะมีสภาพการณ์เช่นนี้

เอ้อร์หลิงตอบรับ แล้วไปเตรียมน้ำ โหลชีกลับไปที่ห้องข้างๆ ของตัวเอง จากนั้นก็จำได้ว่าเสื้อผ้าหลายชิ้นของตัวเองได้ถูกเฉินซ่าย้ายไปที่ห้องนอนของเขา นางเดินไปหยิบเสื้อผ้า และเทียนอิ่งก็ลอยอยู่ต่อหน้านาง

"แม่นางโหล ฝ่าบาทเชิญแม่นางโหลพักผ่อนอยู่ที่ตำหนักสาม และอย่าออกจากตำหนักสามชั่วคราว"

เทียนอิ่งยังคงครุ่นคิดเล็กน้อยเกี่ยวกับความจริงที่ว่าเขาผู้พิทักษ์ลับหมายเลขหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ทันทีที่เฉินซ่ากลับมาก็กลับไปยังตำแหน่งของเขาทันที ตอนนี้ยังถูกส่งให้มาให้ถ่ายทอดคำพูด ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองถูกใช้ไม่เหมาะกับงานแล้ว ยังดีที่ฝ่ายรับการถ่ายทอดคำพูดเป็นโหลชี เขาถึงไม่ได้มีความเห็นใดๆ

"เทียนอิ่ง คนของเขาเวิ่นเทียนมาถึงแล้วใช่ไหม?"

"คนของเวิ่นเทียนได้มาถึงเชิงเขาจิ่วเซียวแล้ว และจะไปถึงในไม่ช้า"