บทที่ 170 คนของเขาเวิ่นเทียนมาแล้ว

"โหลชี ตอนนี้ทำไมเจ้ายังถึงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ขนาดนี้?"

"มิฉะนั้นข้าจะต้องทำอย่างไร?"

"เจ้าไม่รู้หรือว่าคนของเขาเวิ่นเทียนมาที่นี่แล้ว?"

โหลชีเหลือบมองไปที่นาง ไม่ได้ตอบ แต่กลับหันไปหาเอ้อร์หลิงถามว่า "อาหารเย็นเมื่อไหร่จะทำเสร็จ? ข้าหิวแล้ว"

"แม่นางโหล ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยามก็จะสามารถทานอาหารเย็นได้แล้วเจ้าค่ะ หรือไม่ เอ้อร์หลิงจะไปหาอะไรมาให้ท่านก่อนไหม?" เอ้อร์หลิงตอบ ขณะที่ได้แอบมองไปที่องครักษ์เสวี่ยอย่างประหม่า

"ช่างเถิด ข้าจะรออีกสักหน่อย"

"โหลชี!" องครักษ์เสวี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว นางต้องการฉีกหน้าโหลชีออกเป็นชิ้นๆ! ทั้งๆ ระหว่างทางมาที่นี่ ได้บอกกับตัวเองว่า ไม่ว่าโหลชีจะพูดอะไร นางก็ต้องสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้ถูกชักจูงจมูก แต่เมื่อมาอยู่ต่อหน้านาง นางถึงได้พบว่าทนไม่ได้จริงๆ!

มันยากเกินไป!

โหลชีก็ดูเหมือนเกิดมาเพื่อทำให้นางโกรธ!

"องครักษ์เสวี่ยมาที่นี่ต้องการจะพูดอะไรกันแน่?" โหลชีถอนหายใจ "เจ้าเรียกชื่อของข้าตลอดแต่ไม่พูดอะไร แบบนี้มันทำให้ข้ารำคาญมากนะ"

"เจ้า ----" นางไม่ได้พูดตรงไหน ไม่ใช่ถามว่านางรู้หรือไม่ว่าคนของเขาเวิ่นเทียนมาที่นี่แล้วไม่ใช่หรือ? นางเองที่ไม่ตอบ----

"โอ้ ข้ารู้แล้ว เจ้าพูดคนของเขาเวิ่นเทียน?" โหลชีตกตะลึง "แต่การต้อนรับแขกคนสำคัญเป็นเรื่องของนายท่านกับพวกเจ้านี่ คงไม่ใช่ต้องการให้ข้าที่เป็นแค่สาวใช้ออกไปต้อนรับกระมัง?พูดถึงตรงนี้ ข้าก็ว่ามันแปลกไปหน่อย ใต้เท้าองครักษ์เสวี่ยยังไม่ไปต้อนรับ แล้ววิ่งมาทำอะไรที่ที่ของข้านี่"

"หน้าไม่อายหรือ? วิ่งมาที่ของเจ้านี่หมายความว่ายังไง? ที่นี่คือที่ของนายท่าน!"

"เช่นนั้นเจ้าไปถามนายท่านดูสิ นี่ใช่พื้นที่ของข้าหรือไม่?"

เอ้อร์หลิงมองไปที่องครักษ์เสวี่ยอย่างกังวลเล็กน้อย นางมักรู้สึกเสมอว่าหน้าองครักษ์เสวี่ยกำลังจะแย่ ใบหน้านั้นทั้งเขียวทั้งแดงทั้งขาว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปนางไม่กลัวว่าตัวเองจะโกรธจนเกิดอันตรายหรือ? ทำไมถึงมักมารบกวนแม่นางโหลนักนะ คิดไม่ออกจริงๆ

"ดี เจ้าดีมาก" องครักษ์เสวี่ยกัดฟัน และพูดว่า "ข้าแค่อยากบอกเจ้า คนของเขาเวิ่นเทียนมาที่นี่ครั้งนี้จะต้องมาเพื่อล้างแค้นให้กับน่าหลานตันเอ๋อร์ที่เจ้าทำลายแส้ทองฟ้าร้องในครั้งก่อนนั้น ข้าหวังว่าเมื่อพวกเขามาหาเจ้าจริงๆ เจ้ากล้าทำก็ต้องกล้ารับ อย่าทำให้นายท่านต้องลำบาก!"

หลังจากพูดจบนางก็หันหลังเดินจากไปทันที หากยังต้องนั่งฟังนางพูดต่อไปอีก นางสงสัยว่าตัวเองคงกระอักเลือดจนตายจริงๆ

เมื่อมองย้อนกลับไปด้านหลัง เอ้อร์หลิงก็กังวลอย่างมาก "แม่นางโหล......"

"ไม่เป็นไร ไปดูหน่อยว่าอาหารเย็นคืออะไร" โหลชียักไหล่

หมอเทวดากับอิงได้รู้ว่าเฉินซ่าออกไปครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะกินไขหินพันปีแล้ว ยังมีดอกบัวเลือดเขาน้ำแข็ง และยังประสบความสำเร็จในการได้รับมุกน้ำตาตงไห่ด้วย ทั้งสองดีใจจนแทบจะกระโดดปรบมือเหมือนเด็กๆ

"เอาของไปเก็บไว้ให้ดี" เฉินซ่ายื่นมุกน้ำตาตงไห่ออกให้หมอเทวดา และขอให้เขาเก็บมันให้ดี

"ฝ่าบาท ตอนนี้ยายังขาดอยู่เจ็ดชนิด ยังต้องเร่งค้นหา โชคดีที่ครั้งนี้ฝ่าบาทได้รับไขหินพันปีและดอกบัวเลือดเขาน้ำแข็ง และคงจะสามารถยับยั้งพิษไว้ได้บ้าง ซึ่งทำให้เราได้มีเวลามากขึ้น" หมอเทวดาจับชีพจรให้เขา ดวงตาแสดงออกถึงความสุข "ตอนนี้ร่างกายของฝ่าบาทแข็งแกร่งขึ้นมาก แม่นางโหลยังได้อะไรดีๆ มาหรือไม่ขอรับ?"

ในเวลานั้นเขาขอให้โหลชีให้สังเกตว่ามีดอกไม้หิมะในทุ่งน้ำแข็งหรือไม่ และไม่รู้ว่าโหลชีจะได้มันมาหรือไม่

"ตอนนี้นางอยู่ในตำหนักสาม เจ้าไปหานางเถิด" เฉินซ่าโบกมือ หญิงสาวผู้นั้นยังบอกว่าเป็นสาวใช้อันดับหนึ่งของเขา และนายท่านยังไม่ได้พักผ่อน แต่นางกลับอย่างรวดเร็ว นี่ไม่สมเหตุสมผลเลย แต่เฉินซ่าก็ไม่ใจร้ายที่จะให้คนไปเรียกนางมา และการเดินทางครั้งนี้ทำให้นางเหนื่อยมากเช่นกัน

"ขอพระทัยฝ่าบาท" หมอเทวดาเดินออกไปอย่างมีความสุข อิงเห็นท่าทีของเขาก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ดีใจอะไรกัน เหมือนเด็กยังไงยังนั้น ทำอย่างกับว่านางออกไปกลับมาบ้านแล้วได้เอาลูกอมมาให้เขากิน? ช่างเป็นแก่ที่ไร้ยางอายจริงๆ

"ซีฉางหลียังอยู่หรือไม่?"

มีการกล่าวก่อนหน้านี้ว่าซีฉางหลีได้โทษตัวเขาสำหรับการหายตัวไปของน้องชายของเขาซีฉางอี้ ได้อยู่ที่พั่วอวี้ไม่ไปไหน หน้าด้านจริงๆ

อิงแสดงท่าทางแปลกๆ และพูดว่า "ยังอยู่ขอรับ ไม่เพียงตัวเองไม่ออกไป เมื่อวานยังได้ส่งคนไปส่งข่าว โดยบอกว่าเทพธิดาของพวกเขาจะเริ่มเดินทางไปยังพั่วอวี้ในไม่ช้า"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา เฉินซ่ากับเยว่ก็ตกตะลึง

"เทพธิดาของหนานเจียงได้เลือกออกมาแล้ว?"

ครึ่งปีที่แล้วมีข่าวลือว่าหนานเจียงเป็นช่วงเวลาสำหรับการเลือกเทพธิดา ไม่ได้มีข่าวใหม่อะไรอีกเลย และคาดไม่ถึงว่าหนานเจียงจะเลือกเทพธิดาอย่างเงียบๆ