บทที่ 174 ความอัปยศครั้งใหญ่

ทันทีที่คำพูดหยุดลง ร่างกายของฟ่านฉางจื่อได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าองครักษ์เสวี่ยแล้ว

องครักษ์เสวี่ยตกใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความสุขเหลือเกิน วรยุทธ์ของผู้อาวุโสสามยิ่งสูง โอกาสที่โหลชีจะตายก็ยิ่งมีมากขึ้น! นางเคยโง่มาก่อน ทำไมจะต้องเอาตัวเองไปสู้กับนังแพศยานั้นด้วยล่ะ? เมื่อรู้ว่าตอนนี้นายท่ายกำลังเอาอกเอาใจนาง! ตอนนี้นางคิดวิธีนี้ได้แล้ว นางก็อดที่จะถอนหายใจให้ตัวเองไม่ได้ ยืมมีดฆ่าคน นี่ถึงจะเป็นวิธีที่ดี!

พอดีที่เมื่อก่อนโหลชีล่วงเกินน่าหลานตันเอ๋อร์ เดิมทีฟ่านฉางจื่อต้องมาสร้างปัญหาให้นางในครั้งนี้ เช่นนั้น เพียงแค่นางยั่วยุอีกสักสองสามคำ ให้ฟ่านฉางจื่อไม่ฆ่าต้องไม่มีความสุข นั้นก็ไม่ใช่แล้วหรือ?

แม้แต่ฝ่าบาทก็ไม่สามารถปกป้องโหลชีได้อีกต่อไป!

"ผู้อาวุโสสาม ข้าทราบว่าผู้อาวุโสสามเป็นคนมีเหตุผล ข้าได้บอกโหลชีแล้ว บอกว่าผู้อาวุโสสามเพียงแค่เรียกนางมาถามสักหน่อย แต่ท่านทราบหรือไม่ว่านางพูดว่าอย่างไร?"

ฟ่านฉางจื่อหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดว่า "เจ้าบอกข้ามาสิ นางพูดว่าอย่างไร?" แม้ว่าเขาไม่จะไม่เรียกผู้หญิงคนนั้นเข้ามาเพียงเพื่อจะถามแค่คำสองสามคำเท่านั้น แต่องครักษ์เสวี่ยพูดเช่นนี้เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธโดยธรรมชาติ

"นางบอกว่า ที่นี่ไม่ใช่เขาเวิ่นเทียน เหตุใดที่แขกจะเรียกเจ้าบ้านมาถาม? นอกจากนี้ ผู้อาวุโสสามนั้นเป็นใครกัน? แม้ข้าเองก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน!"

ฟ่านฉางจื่อโกรธมากเมื่อได้ยินเช่นนั้น "นางพูดอย่างนั้นจริงๆ หรือ?"

องครักษ์เสวี่ยพยักหน้าอย่างจริงจังเพื่อเพิ่มความโน้มน้าวใจ "ข้ายังกล้าโกหกผู้อาวุโสสามหรือ?"

"ฮึ่ม คิดว่าเจ้าคงไม่ข้า! ได้ เป็นเด็กที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่กล้าทำร้ายตันเอ๋อร์ของเรา!" ฟ่านฉางจื่อพูดอย่างโกรธเคือง "หรือว่าเฉินซ่าแค่ปล่อยนางไป?"

"ผู้อาวุโสสาม ท่านอย่าตำหนินายท่านของเราเลย โหลชีนางเคยช่วยชีวิตนายท่านของเรา และนายท่านของเรากำลังตอบแทนบุญคุณของนางอยู่!"

"ตอบแทนบุญคุณ? ผู้หญิงแบบนี้อาจจะกำลังวางแผนอะไรอยู่ก็ได้ เฉินซ่าก็โง่ แค่ผู้หญิงคนเดียวก็ยังจะปกป้อง ข้าอยากจะถามเขาดู เขาเอาฮั่วซินไปไว้ที่ไหน! แค่ว่าจะเป็นไม้เน่าที่เขาเวิ่นเทียนที่ทิ้งไป ฮั่วซินต้องการเขานั้นถือว่าเป็นโชคดีของเขาแล้ว!"

องครักษ์เสวี่ยฟังฟ่านฉางจื่อที่กำลังด่าทอ ได้ขบฟันอย่างลับๆ น่าหลานฮั่วซิน! น่าหลานฮั่วซินแล้วจะทำไม หากไม่ใช่มีพ่อดี หากไม่ใช่เป็นคนของเขาเวิ่นเทียน ต่อให้นางสวยอีกแค่ไหน แล้วอย่างไร? ใครเล่าจะเทียบได้ นางกับนายท่านเติบโตพร้อมกัน สนิทสนมกันมากตั้งแต่เด็ก?

เตียงของนายท่านแต่ก่อนเป็นนางที่ปูผ้า คือนาง!

ผู้หญิงพวกนั้นควรอยู่ห่างๆ นายท่านเป็นของนาง เป็นของนาง เพราะนางยังเป็นเด็กนางต้องการจะแต่งงานกับเขา และเป็นภรรยาที่สวยที่สุดของเขา! ผู้หญิงพวกนี้มีสิทธิ์อะไรถึงออกมาแย่งกันกับนาง?

ใบหน้าขององครักษ์เสวี่ยได้บิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง

ในเวลานี้ ศิษย์ของฟ่านฉางจื่อเรียกนางเบาๆ และเมื่อนางดึงสติกลับมาได้ก็พบว่าฟ่านฉางจื่อไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

"ผู้อาวุโสสามล่ะ?"

"ท่านอาจารย์ไปหาฝ่าบาทด้วยตัวเองแล้ว"

"ห๊ะ?" องครักษ์เสวี่ยได้ยินทั้งดีใจทั้งตกใจ คงไม่ได้พอไปแล้วก็ฆ่าโหลชีทันทีแล้วนะ? ไม่ได้ นางจะต้องไปดูถึงจะใช่! นางอยากเห็นโหลชีตายด้วยตาของนางเอง!

นางกำลังจะจากไป แต่ศิษย์ได้เรียกให้นางหยุดอีกครั้ง "องครักษ์เสวี่ย ไม่ทราบว่าแม่นางผู้ที่อยู่ประตูข้างนอกตำหนักสองมีนามว่าอย่างไร?"

องครักษ์เสวี่ยตกตะลึงครู่หนึ่งถึงได้มีการตอบสนอง คนที่เขาถามคือโหลชี

นางมองไปที่ศิษย์ชั้นหนึ่งผู้นี้ ศิษย์ชั้นหนึ่งของเขาเวิ่นเทียนที่จริงแล้วมีรูปลักษณ์ที่สามารถเทียบกับคุณชายรูปงามในใต้หล้าได้ รวมทั้งทักษะของพวกเขาก็ดีมาก ดังนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นคนอยู่ในหมู่หงส์ ถ้าไม่ใช่เพราะนางมีเพียงเฉินซ่าที่อยู่ในหัวใจ คาดว่าคงน่าจะถูกชายคนนี้ทำให้ใจสั่นไหวได้

นางยังจำรอยยิ้มทั้งสองที่โหลชีส่งให้กับศิษย์คนนี้เมื่อก่อนหน้านี้ได้ และสีหน้าอดที่จะรู้สึกแปลกเล็กน้อยไม่ได้ และถามว่า "เจ้าถามหานางทำไม"

"ข้าคือน่าหลานจื่อหลิน โปรดขอให้องครักษ์เสวี่ยบอกชื่อแม่นางท่านนั้นได้ไหม? นางเป็นสาวใช้ของตำหนักจิ่วเซียวใช่หรือไม่?"

"นางเป็นสาวใช้ของตำหนักจิ่วเซียวจริง----" องครักษ์เสวี่ยยิ้มเย้ยขึ้น โหลชีนะโหลชี ติดตามนายท่านอยู่เจ้ายังยั่วยวนชายอื่นอีก เรื่องนี้ต้องให้นายท่านได้ทราบ ดูสินายท่านจะยังต้องการเจ้าอยู่หรือไม่! นางยังจะต้องตามไปดู หากนายท่านยังคงปกป้องโหลชี เช่นนั้น ความสนใจของน่าหลานจื่อหลินในตัวโหลชีอาจจะใช้ประโยชน์ได้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ องครักษ์เสวี่ยก็พูดว่า "ข้าต้องรีบไปดูว่าผู้อาวุโสสามไปหานายท่านของพวกเราเรื่องอะไร เรื่องของสาวใช้ผู้นั้นข้าจะบอกทานภายหลัง หากมีโอกาส ข้าจะพาเจ้าไปพบนาง"

"เช่นนี้ก็ขอบคุณองครักษ์เสวี่ยมากแล้ว"

องครักษ์เสวี่ยโบกมือ และรีบไปที่ตำหนักสาม

ในตำหนักสาม โหลชีล้างปากทำความสะอาดใบหน้า เอ้อร์หลิงไปยกเอาผลไม้มา ขณะที่นางกำลังทานผลไม้ก็ยังสังเกตถึงความเชื่อมโยงระหว่างเลือดของเฉินซ่ากับกระเพาะไหม้ไปด้วย หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน นางพบว่าบางครั้งอาจเป็นเพราะสมรรถภาพร่างกายของนางเปลี่ยนไปจากการแช่ในซุปสมุนไพร ดังนั้นการตอบสนองต่อดีจิ้งจอกมาร ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้นางรู้สึกเจ็บแสบร้อน และหลังจากนั้นอาจมีพิษที่รุนแรงกว่าในเลือดของเขา ดังนั้นหลังจากที่ดื่มลงไปได้ทำให้ทั้งสองถึงจุดสมดุล สิ่งนี้จึงหยุดความเจ็บปวดของนางได้

แต่เป็นเช่นนี้ก็ช่างมันจริงๆ หรือ อย่างน้อยตอนนี้นางไม่ได้มีความรู้สึกไม่สบายแล้ว อีกทั้งยังคิดว่าดีจิ้งจอกมารคงน่าจะถูกย่อยแล้ว

"ท่านว่า ข้าต้องการหาหนอนมาทดลองสักหน่อยไหม?" นางถามเฉินซ่า