บทที่ 175 หุบเขาเทพมาร

"โหลชี? นางกำลังจัดที่นอนให้ข้า หากผู้อาวุโสฟ่านมีอะไรจะพูดก็บอกข้ามาได้!"

ฟ่านฉางจื่อเกือบกระอักเลือดออกมา จัดที่นอน?

"เฉินซ่า อย่าลืมว่าฮั่วซินมีความรักต่อเจ้าอย่างสุดซึ้ง! เพียงแค่สาวใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง เจ้าต้องการปกป้องไปถึงเมื่อไหร่?"

ทันทีที่คำพูดออกมา ดวงตาของเฉินซ่าก็เหมือนลูกศร ที่ยิงออกไปทางเขาทันที "เจ้าว่าใครเป็นสาวใช้ต่ำต้อย?"

"หรือว่าไม่ใช่? ข้าได้ยินมาว่าไม่ทราบที่มาของนาง แต่เจ้าก็ได้รับไว้ และตอนนี้ก็เป็นสาวใช้คนหนึ่งแล้ว!" ฟ่านฉางจื่อก็โกรธแล้ว ชี้ไปที่เขาแล้วพูดว่า "ถามเจ้าจริงๆ เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่ครั้งนี้เพื่อระบายความโกรธแทนตันเอ๋อร์หรือ? เจ้าคิดว่านี่เป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้ข้าต้องมาในครั้งนี้? หากไม่ใช่เพราะฮั่วซินคิดถึงแต่เจ้า ห่วงใยเจ้า การมาครั้งนี้ข้าก็ไม่อยากจะมา!"

โหลชีอยู่ในตำหนักได้ยินตรงนี้คิ้วยาวได้ขยับเล็กน้อย เป็นไปได้ไหมมีเรื่องอะไร?

องครักษ์เสวี่ยได้ตามมาถึงแล้ว เพราะฟ่านฉางจื่อก็อยู่ เทียนยีจึงไม่ได้หยุดนาง และหลังจากนั้นเยว่กับอิงที่ได้รับข่าวก็มาถึงเช่นกัน ความโกรธของฟ่านฉางจื่อพวกเขากังวลว่าตำหนักจิ่วเซียวในขณะนี้ไม่สามารถแบกรับได้

เมื่อได้ยินคำพูดของฟ่านฉางจื่อ เยว่กับอิงก็มองหน้ากัน แล้วรีบก้าวไปข้างหน้าทันทีและพูดว่า "ผู้อาวุโสสามใจเย็นๆ บังอาจถามคำพูดของแม่นางฮั่วซินขอให้ท่านผู้อาวุโสสามนำมาบอกต่อให้นายท่านของพวกเราหรือขอรับ?"

"ถูกต้อง หากไม่ใช่เพราะฮั่วซิน พวกเจ้าคิดว่าพั่วอวี้นี้ข้าเต็มใจที่จะมา?"

"เช่นนั้นมิทราบว่าแม่นางฮั่วซินต้องการจะพูดอะไร"

ฟ่านฉางจื่อพ่นลมหายใจ "เรียกโหลชีออกมา ข้ายังไม่ต้องการชีวิตของนาง!"

ตอนนี้เข้าใจความหมายของเขาดีแล้ว หากว่าโหลชีออกมา เขาจะไม่พูดอะไร แต่เขาบอกว่าเขาไม่ต้องการชีวิตของโหลชี ใครจะรู้ว่าเขาต้องการครึ่งชีวิตของนาง? ตีไปปางตายก็ไม่ถือว่าเอาชีวิตนี่

เอ้อร์หลิงที่อยู่ด้านในได้ยิน จึงอดที่จะกังวลไม่ได้ "แม่นางจะออกไปไม่ได้----"

ก่อนที่นางจะพูดจบ องครักษ์เสวี่ยที่อยู่ด้านนอกได้ร้องออกมาแล้ว "โหลชี เจ้าออกมาสิ! ผู้อาวุโสสามต้องการพบเจ้า นั่นได้ไว้หน้าเจ้าเป็นอย่างมากแล้ว!"

ลมหายใจของเฉินซ่าเย็นลงทันใด จากนั้นเอื้อมมือออกไปจะตบองครักษ์เสวี่ย แต่เยว่ได้ขวางไว้อยู่ด้านหน้า และพูดด้วยเสียงต่ำกว่า "นายท่านไม่ได้นะขอรับ ทำไมจะต้องลงโทษคนของตัวเองต่อหน้าคนนอกเล่า?"

เขาหยุดไว้ เป็นเพราะเขานึกขึ้นได้ว่า เมื่อกว่าปีที่แล้ว เขาเคยพบน่าหลานฮั่วซิน ตอนนั้นพวกเขาหายาไม่เจอ และในใจก็กังวล ตอนนั้นเขารู้สึกตกใจ อยากจะถามข่าวของเขาเวิ่นเทียนและข้อมูลประสบการณ์ที่อาจจะใหญ่กว่านี้ ดังนั้นจึงได้พูดถึงเชื้อกระตุ้นยาทั้งสองชนิดไป และขอให้น่าหลานฮั่วซินช่วยดูให้ด้วย

แต่หนึ่งปีผ่านไป ไม่มีข่าวจากน่าหลานฮั่วซินเลยแม้แต่น้อย แต่ฝั่งพวกเขากลับพบสมุนไพรสองชนิดแล้ว ดังนั้นในช่วงเวลานั้นเขาจึงไม่อาจจะนึกถึงเรื่องนี้ได้

หากจะบอกว่าน่าหลานฮั่วซินต้องการให้ฟ่านฉางจื่อมาส่งข่าว อาจเกี่ยวข้องกับยาของฝ่าบาทเป็นได้?

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้ต้องเกลี้ยกล่อมฟ่านฉางจื่อก่อน!

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาขยิบตาให้อิง แม้ว่าอิงจะไม่รู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร แต่ยังเดินเข้ามา เข้ามาแทนที่เขา และวิงวอนแทนองครักษ์เสวี่ย

และเมื่อเยว่เข้าไปในตำหนัก และเห็นโหลชี

โหลชีเห็นเขา ดวงตาเย็นลงเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเยว่ไม่ได้สังเกต แต่สิ่งที่เขาควรจะพูดก็ได้พูดออกมา

"โหลชี เพื่อนายท่าน ขอให้เจ้าโปรดรับความลำบากใจสักเล็กน้อย" เขาได้พูดคำพูดที่เคยขอร้องต่อน่าหลานฮั่วซินออกมา และยังพูดถึงการคาดเดาของตัวเองออกมาด้วย "แม่นางฮั่วซินขอให้ผู้อาวุโสสามมาที่นี่โดยเฉพาะ คงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่นอน นอกจากเรื่องยาของนายท่าน ข้าก็คิดอย่างอื่นไม่ออกแล้ว"

เยว่ชื่นชมและชอบโหลชี แต่ไม่มีอะไรเทียบได้กับความภักดีของเขาต่อเฉินซ่า

โหลชีเข้าใจในสิ่งนี้เช่นกัน นางไม่มีจุดยืนที่จะตำหนิเขา และสามารถพูดได้ว่า จุดจุดนี้ของเขาช่างมีคุณภาพที่ยอดเยี่ยมมาก นางพยักหน้า แล้วยืนขึ้น "ข้าจะออกไปพบฟ่านฉางจื่อ"

เยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ส่วนข้างนอกสวนดอกไม้มีลมหนาวผัดผ่านอยู่ เฉินซ่าไม่ไว้หน้าฟ่านฉางจื่อ แต่เสวี่ยและอิงกลับไม่กล้า และขณะนั้นยังเกลี้ยกล่อมเฉินซ่า นำคนเข้าไปในห้องโถง และให้สาวใช้นำชาร้อนมาให้

เมื่อโหลชีเข้ามา ฟ่านฉางจื่อเพิ่งจะยกถ้วยชาร้อนขึ้นมา และได้ยินคำพูดประชดประชันขององครักษ์เสวี่ยว่า "โหลชีในที่สุดเจ้าก็มาจนได้ ดูท่าจะใหญ่กว่าฝ่าบาทเสียจริง!"

เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นหญิงสาวที่สวยงามคนหนึ่งเดินมาอย่างช้าๆ ความประสงค์ร้ายได้แวบเข้ามาในดวงตา และได้สะบัดข้อมือ น้ำชาร้อนก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของนาง

การกระทำของเขาเช่นนี้ไม่มีใครนึกถึงได้ ไม่มีใครเตรียมใจไว้เลย ส่วนเฉินซ่า สังเกตเห็นว่าถ้วยชาลอยไปที่ใบหน้าของโหลชีตรงหน้าประตูแล้ว ตำแหน่งที่เขานั้นก็อยู่ห่างมาก รอให้ยื่นมือออกไปก็ไม่ทันแล้ว

ชาร้อนที่กำลังร้อนจัด แม้ว่าโหลชีจะป้องกันไม่ให้ถ้วยน้ำชามาถูกตัว แต่น้ำชากระเด็นใส่ใบหน้า เกรงว่าหน้าของนางก็จะบวมแดงในทันที

ดวงตาของเสวี่ยเป็นประกาย และในใจรีบอธิษฐาน สาดใส่ใบหน้าของนาง สาดใส่ใบหน้าของนาง ทำลายหน้าตาของนาง!

เดิมทีเยว่ที่เดินเฉียงไปข้างหน้าโหลชีในจิตใต้สำนึกต้องกระโดดเอาตัวไปขวางไว้ แต่ในวินาทีสุดท้ายเขาก็หยุดลง บางที อาจจะดีถ้าให้ฟ่านฉางจื่อระบายอารมณ์สักครั้ง และถือว่าเป็นการหาที่แทนน่าหลานตันเอ๋อร์ อย่างไรก็ตามทักษะทางการแพทย์ของโหลชีก็ดี บนใบหน้าได้บวมแดง ต้องการรักษาตัวเองให้ดีก็ไม่ใช่เรื่องยาก

"ชีชี!"

น้ำเสียงที่โกรธเคืองของเฉินซ่าดังขึ้น และโหลชีโบกมือ ถ้วยชาก็ถูกนางปัดออกไป หมุนกลับไปกระทบที่เสาต้นหนึ่ง และตกลงกับพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ และน้ำชาก็กระเด็นเต็มพื้น

โหลชีเป็นคนประเภทที่ทำให้ตัวเองเสียใจที่ไหนกันล่ะ แม้ว่าอาการบวมแดงจะรักษาให้หายได้ในภายหลัง แต่เรื่องอะไรล่ะ เมื่อมองเห็นเฉินซ่ายืนขึ้นเพื่อจะเข้ามา นางได้หยุดเขาด้วยสายตา