บทที่ 22 การเจรจาล้มเหลว

"เจ้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?" มันไม่ง่ายกว่าโหลชีจะเคี้ยวเนื้อแล้วกลืนลงไป แม่งเอ้ย เกือบจะสำลักตาย "เป็นเพราะเรื่องนี้พวกเจ้าถึงอารมณ์ไม่ดีรึ? จริงสิ ข้าได้ยินมาว่า เวลาที่เจ้าอารมณ์ไม่ดีไม่ชอบให้ใครมาอยู่ใกล้ๆ ข้าควรอยู่ห่างๆ ดีไหม?"

เฉินซ่าชำเลืองมองดูนางอย่างรังเกียจ และพูดว่า "เจ้านั่งอยู่นี่นานแค่ไหนแล้ว? ทานอาหารเย็นของข้าจนเกือบหมดอีก"

"ถ้าหากไม่มีดอกนี้ เจ้าจะเป็นเยี่ยงไร?"

"พิษกำเริบจนจะตาย"

ขณะที่เฉินซ่าพูดก็รินเหล้าให้นางอีกแก้ว จากนั้นตัวเองก็ยกขวดขึ้นดื่มเหล้าอึกใหญ่ ผู้ชายแบบนี้ ดื่มเหล้าอย่างองอาจเช่นนี้ทำให้รู้สึกมีเสน่ห์มาก

แต่สิ่งที่เขากำลังพูดถึงคือความตายของตัวเอง ทำไมน้ำเสียงถึงนิ่งสงบได้เช่นนี้?

แววตาของโหลชีเป็นประกาย และพูดว่า "ถ้าข้าสามารถล้างผงพิษบนช่อดอกไม้นี้ได้ เจ้าสามารถทำตามสัญญาที่ข้าขอร้องได้ไหม?"

เฉินซ่านิ่งไปชั่วครู่ขณะที่ดื่มเหล้า แล้วค่อยๆ วางขวดเหล้าลง หันกลับมา แล้วมองไปที่นาง ริมฝีปากบางๆ ที่มีกลิ่นเหล้าพูดเสียงเบาๆ ออกมาคำหนึ่ง "โอ๊?"

"โอ๊อะไรนะ เจ้าแค่ตอบว่าเห็นด้วยหรือไม่" โหลชีวางตะเกียบลงอย่างเสียงดัง เลิกคิ้วขึ้นเพื่อสบตาเขา

"เจ้าต้องการขอร้องเรื่องอะไร" เขาถามเบาๆ

"ให้ข้าไปจากที่นี่ได้ไหม"

"เป็นไปไม่ได้" ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม

โหลชีเม้มริมฝีปาก รู้อยู่แล้วว่าต้องไม่ยอม นางมีผลประโยชน์ต่อเขาอย่างมาก เป็นไปได้อย่างไรที่จะปล่อยนางไป? ดังนั้นนางเพียงแค่ลองเชิงถาม สิ่งที่อยากบอกจริงๆ คือ "ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเรื่องหนึ่งข้าอยากไปตำหนักหนึ่ง ยังไงทุกเดือนวันที่สิบห้าอาการพิษของเจ้าถึงกำเริบ ในวันนั้นข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เวลาที่เหลือข้าจะอยู่ที่ตำหนักหนึ่ง อีกอย่าง ให้อิสระส่วนตัวแก่ข้าบ้าง เช่น มีอิสระที่จะเข้าและออกจากตำหนักจิ่วเซียว"

นางตระหนักได้ว่าเงื่อนไขนี้ง่ายมาก แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากที่นางพูดจบ เฉินซ่าก็เม้มริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย และพูดว่า "ถ้าเจ้ายินยอม ข้าก็เห็นด้วย เพียงแต่ว่า ทุกวันที่สิบห้าเจ้าต้องมาที่ตำหนักสาม เจ้าคิดว่าต้องใช้ตำแหน่งอะไรดี? หรือข้าจะกำหนดเวลาแจ้งให้เจ้ามาปรนนิบัติข้าเข้านอนดีไหม? สาวใช้ในตำหนักหนึ่ง จะต้องเข้ากับเจ้าได้ดี"

อารมณ์ของเขาผ่อนคลายลงไปมากหลังจากที่นางพูดว่าสามารถล้างผงพิษบนช่อดอกไม้ได้ เขาเชื่อว่าตราบใดที่นางพูดออกมาได้ มันก็ต้องมีวิธี ไม่คาดคิด นางจะเป็นดาวนำโชคของเขา เริ่มจากนี้ไป บางทีอาจกล่าวได้ว่า นางจะเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา หากนางสามารถทำให้ดอกลึกลับมีประสิทธิภาพในการรักษา ไม่ว่าวิธีการใดก็คือการได้ช่วยชีวิตเขาไว้

ผู้หญิงคนนี้ บนตัวมีความลับมากเกินไป อีกอย่าง ก็ทำให้เขาดีใจและประหลาดใจอยู่เสมอ นางเป็นเหมือนขุมทรัพย์ ตราบใดที่เขาไปขุดก็สามารถหาสมบัติล้ำค่าได้

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด โหลชีสีหน้าเคร่งขรึม ผู้ชายคนนี้คงตั้งใจแน่ๆ ทุกเดือนให้นางใช้ในนามเช่นนั้นเข้าไปพักในตำหนักสามหนึ่งวันหนึ่งคืน นางคงจะถูกคนเหล่านั้นทิ้งให้โดดเดี่ยวแน่ๆ แล้วนางจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกนางได้ยังไง จะหาข่าวได้ยังไง! ไม่ว่าจะอยู่ในยุคราชวงศ์ไหน ความอิจฉาริษยาของผู้หญิงนั้นน่ากลัวมาก และนางไม่ต้องการที่จะเผชิญกับความริษยาของผู้หญิงจำนวนมากเช่นนั้น

"ข้าสามารถเข้ามาอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้คนอื่นรู้ก็ได้"

"ข้าอยู่ในตำหนักของตัวเองไม่จำเป็นต้องทำเรื่องลับๆ ล่อๆ เช่นนั้น"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เจ้าไม่เห็นด้วยใช่ไหม? ข้าไม่อยากอาศัยอยู่ในตำหนักสอง" เพราะองครักษ์เสวี่ยก็อาศัยอยู่ในตำหนักสอง ได้ยินมาว่าพวกพระสนมในอนาคตจะอาศัยอยู่ในตำหนักสอง ดังนั้นคงจะทำให้นางรำคาญใจมาก

"ไม่มีใครให้เจ้าอยู่ในตำหนักสอง" ความกลัดกลุ้มและหดหู่ได้หายไปทันที เฉินซ่ายื่นแขนยาวออกมา หยิบตะเกียบที่อยู่ข้างหน้านางแล้วเริ่มทานข้าว เขาไม่ใช่คนเหล็ก และรู้จักหิวเหมือนกัน

"เฮ้ย นั่นข้าเคยใช้แล้ว!"โหลชีมองเขาอย่างพูดไม่ออก แต่เขาไม่ถือ นางไม่สนใจเขา สิ่งที่นางกังวลคือปัญหาอื่น "เจ้าบอกว่าข้าไม่ได้พักในตำหนักสองและไม่ให้ข้าพักในตำหนักหนึ่งหรือจะให้ข้าไปพักอยู่นอกตำหนักจิ่วเซียวใช่ไหม?" ถ้าอย่างนั้นก็ดีมาก เป็นสิ่งที่นางไม่คาดคิดว่าจะได้

เฉินซ่าไม่ได้มองนางเลย ขณะรับประทานอาหารอย่างสง่างาม ชี้ไปที่ตำหนักห้องพักที่อยู่ไม่ไกล

นั่นคือ ตำหนักสาม ที่เขาอาศัยอยู่

"พู่! แคร่กๆๆ !" โหลชีกระโดดขึ้น "เจ้ากำลังล้อเล่นอะไรกัน! ได้ยินมาว่าในตำหนักสามของเจ้าไม่มีสาวใช้สักคน ถ้าข้าเข้าไปอาศัยอยู่แล้วข้าจะเป็นอะไร?"

"เจ้าอยากเป็นอะไร? อย่าฝันกลางวันอีกเลย เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน ก็เป็นสาวใช้ของข้า" ความหมายคือ เจ้าอยากได้ตำแหน่งอะไรอีก? คิดมากเกินไปแล้ว

โหลชีจ้องมองเขา ได้ยินเอ้อร์หลิงพูดว่า ตอนกลางวันจะมีสาวใช้เข้ามาทำงาน แต่ตอนกลางคืน พวกเขาต้องออกจากตำหนักสามไปอาศัยอยู่ในตำหนักสอง พูดอีกอย่างคือ ตำหนักสามในเวลากลางคืน จะว่างเปล่าเหลือเพียงเฉินซ่าเพียงลำพัง ท่านนี้ไม่รู้ว่ามีนิสัยใจคอแปลกๆ อะไร เป็นไปได้ไหมที่มีความสุขกับความเงียบถึงระดับนั้นแล้ว?

หรือเป็นเพราะกลัวพิษกำเริบในวันที่สิบห้าจะทำให้คนตกใจ?

แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หากนางเข้ามาอาศัยอยู่ คาดว่าพวกพระสนมในอนาคตของเขาจะต้องเกลียดชังนางก่อน โดยเฉพาะใต้เท้าองครักษ์เสวี่ย คิดดูแล้วรู้สึกชีวิตแบบนั้นมันน่ากลัวมาก นอกจากนี้ นางไม่ได้คิดที่จะพัฒนาความสัมพันธ์กับฝ่าบาทที่จะมีผู้หญิงมากมายในอนาคตคนนี้ ถ้าเข้าไปอยู่แล้ว ในอนาคตถ้าจะออกไปมันคงยากมาก

"ไม่ ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด" นางรีบส่ายหัวและโบกมือ

เฉินซ่าชำเลืองมองนาง และพูดว่า "สิ่งที่ข้าจัดการวางแผน เจ้าไม่มีสิทธิ์จะมาพูดว่าเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย?"

จู่ๆ โหลชีก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรง แม่งดิ นี่ไม่ใช่ยุคสมัยที่นางมีอำนาจสั่งการ หากในยุคสมัยใหม่ ถ้านางพูดว่าไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด คงไม่มีใครกล้าขัดใจนาง

อย่างไรก็ตามนางก็เคยชินกับการเป็นราชินีในวงการนั้น

"เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไม่ล้างดอกไม้ให้เจ้ารึ" นางจ้องมองด้วยความโกรธ

"ถ้าข้าตายแล้ว จะประทานเจ้ามาฝังรวมข้า" เฉินซ่าพูดเบาๆ

แม่ง!

ยังประทานให้นางฝังรวมกับเขา! นางยังต้องขอบพระทัยเขาใช่ไหม!