บทที่ 23 มีคุณงามความชอบ

ที่นั่น องครักษ์เสวี่ยที่ตวาดด้วยความโกรธแต่เห็นโหลชี ไม่ได้สนใจนางเลย ชั่วขณะโกรธมากจนทรวงอกที่อิ่มเอิบหายใจกระเพื่อมขึ้นลงตลอด สิ่งนี้ดึงดูดสายตาของโหลชีกวาดมองไปครั้งหนึ่ง และหัวเราะ

จำได้ว่านางเคยพูดว่าถ้าวันหนึ่งนางท่องสู่ยุทธภพ นางจะปลอมตัวเป็นผู้ชายแล้วท่องไปทั่วทิศ ปรากฏว่า คู่หูบ้าๆ บอๆ ของนางคนนั้นได้พูดคำหนึ่ง รอให้มึงเป็นมะเร็งเต้านมก่อนจากนั้นตัดทั้งสองข้างทิ้งแล้วค่อยไปเถอะ ในเมื่อมึงมักจะคิดว่ามันหนักเกินไปและกวนใจละสิ

ปากโหดร้ายจริงๆ

แต่ตอนนี้นางอดคิดไม่ได้ว่าของใต้เท้าองครักษ์เสวี่ยก็ดูหนักมากเหมือนกัน นางหายใจหอบเช่นนี้ หายใจกระเพื่อมขึ้นลงแรงๆ เช่นนี้ นางจะเหนื่อยไหม?

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ โหลชีรู้สึกว่าตัวเองหยาบคาย และรีบสำนึกผิดตัวเองอีกครั้ง

"โหลชี!"

"ข้าได้ยินแล้วใต้เท้าองครักษ์เสวี่ย เจ้าอยู่ต่อหน้านายท่านของพวกเจ้ามักจะตวาดเสียงดังเช่นนี้ เจ้าไม่กลัวจะทำให้เขาไม่ประทับใจในตัวเจ้ารึ?" โหลชีกะพริบตาที่นาง

น่าเสียดาย มนต์คำสาปของนางยังไม่เกิดผล มิฉะนั้นอยู่ต่อหน้าผู้ชายหลายคน ใต้เท้าองครักษ์เสวี่ยทำเรื่องเช่นนั้น คาดว่านางคงไม่กล้าออกมาเจอผู้คนเป็นเวลานาน

ถือได้ว่านี่เป็นความเมตตาของนาง หวังว่าใต้เท้าองครักษ์เสวี่ยจะทะนุถนอมน้ำใจและความเมตตาที่นางได้รับ ถ้ายั่วยุข้าอีก ข้าจะไม่ยอมไว้หน้าใครอีก

เมื่อนางพูดเช่นนี้ อิงก็อดไม่ได้ที่จะแสยะปาก อยากหัวเราะ แต่ก็ต้องอดไว้

องครักษ์เสวี่ยรู้สึกความโกรธเคืองนั้นขวางอยู่ในคอ กลืนไม่ลงคายไม่ออก

"เอาล่ะ!"เฉินซ่ากวาดตามามอง ในแววตาแฝงไว้ด้วยคำตักเตือนทำให้องครักษ์เสวี่ยใจสั่น นางโกรธโหลชีจนสับสน เดิมทีนายท่านของพวกนางไม่ชอบให้คนอื่นมาตะโกนเสียงดังต่อหน้า นางได้ทำผิดพลาด

หมอเทวดาก็มองหน้านาง แอบส่ายหัวและถอนหายใจ

ตอนเด็กๆ องครักษ์เสวี่ยน่ารักมาก และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อารมณ์ร้ายความคิดตื้นๆ ขึ้นเรื่อยๆ ถ้านางยังเป็นแบบนี้ต่อไป จะเดินตามรอยเท้าของฝ่าบาทได้อย่างไร

"นายท่าน ท่านบอกให้ข้าน้อยมา……"

อิงอดไม่ได้ที่จะถาม

เฉินซ่าเหลือบมองโหลชี และพูดว่า "ที่เรียกพวกเจ้ามามีสองเรื่อง เรื่องแรก เริ่มตั้งแต่วันนี้ โหลชีจะอาศัยอยู่ในตำหนักสามในฐานะสาวใช้คนสนิทของข้า เรื่องทุกอย่างในตำหนักสาม ให้นางเป็นคนตัดสินใจ"

"อะไรนะ? นายท่าน ทำอย่างนี้ได้ยังไง!" เมื่อองครักษ์เสวี่ยได้ยินก็คัดค้านอย่างรุนแรง ทำอย่างนี้ได้อย่างไร ทำอย่างนี้ได้อย่างไร! ในอดีต ฝ่าบาทชอบสงบ ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายตรงหน้า ดังนั้นจึงไม่เคยมีสาวใช้อยู่ในตำหนักสาม ต่อไปนี้โหลชีอยู่ที่นี่แล้ว ถ้างั้นตำหนักสามที่กว้างใหญ่จะมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น? นี่มันชายโสดหญิงโสดนี่! นางไม่เห็นด้วย!

แต่ถ้านางไม่เห็นด้วย นางจะมีสิทธิ์ออกเสียงรึ? โหลชีมองดูนางด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจยังคงส่งเสียงโห่ร้อง มาเลยองครักษ์เสวี่ยสู้ต่อไป ทางที่ดีอาละวาดจนทำให้เฉินซ่าต้องยกเลิกเจตจำนงนี้! เป็นการดีที่สุดที่จะไล่ตัวเองออกจากตำหนักจิ่วเซียว! เอาเลย!

เฉินซ่ามองเห็นความสุขในแววตาของนาง และทำเสียงเย็นชาออกมา

"เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้ เสวี่ย ต่อไปเรื่องในตำหนักสามเจ้าไม่ต้องดูแลแล้ว" คำพูดของเฉินซ่าทำให้ใบหน้าขององครักษ์เสวี่ยซีดเซียว และเจ็บปวดมาก

"นายท่าน ข้าถึงเป็นคนที่เติบโตมาพร้อมเจ้า……"

องครักษ์เสวี่ยยังพูดไม่จบ องครักษ์เยว่ก็ดึงนางไปข้างๆ แล้วถามต่อ "ถ้าอย่างนั้น นายท่าน โหลชีควรเปลี่ยนชื่อเป็นซานชีหรือไม่?"

ซานชี?

แม่ง!

โหลชีจ้องเขม็ง "เจ้านั่นแหละฉั่งฉิก*! ข้าก็ดีๆ อยู่ ทำอะไรเปิดเผยและโปร่งใสไม่ว่าสถานการณ์ใดๆ ไม่จำเป็นต้องปิดบังชื่อแซ่ของตัวเอง ยังจะมาเรียกชื่อโสมซานซี!"(*ฉั่งฉิกออกเสียงคล้ายกับโสมซานชีในภาษาจีน)

ชื่อของนาง อาจเป็นสิ่งเดียวที่พ่อแม่ของนางเหลือไว้ให้นาง เปลี่ยนไม่ได้เด็ดขาด อย่าว่าชื่อนี้เป็นเพียงแค่รหัสเท่านั้น ทว่าชื่อนี้ติดตามนางมาตลอดยี่สิบกว่าปี และมันผสมเข้าไปในสายเลือดแล้ว นอกจากนี้ ตั้งแต่เด็กนางมีนิสัยที่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ จะยอมให้คนอื่นใช้ชื่อรหัสที่ยุ่งเหยิงมาแทนที่ชื่อของนางได้ไง

"นี่คือกฎของตำหนักจิ่วเซียว"องครักษ์เยว่พูดอย่างอ่อนโยน

"ข้าก็เป็นกฎของตัวเอง" โหลชีไม่ยอมถอย "ถ้าเรียกฉันว่าซานชี ข้าจะไม่เป็นสาวใช้อันดับหนึ่งแล้ว" ล้อเล่นเหรอ คิดว่าสาวใช้อันดับหนึ่งจะเป็นหน้าที่ยิ่งใหญ่นักรึ

นางไม่ใช่มาจากหุบเขาลึก ที่ให้ผลประโยชน์นิดหน่อยก็จะรู้สึกซาบซึ้ง

องครักษ์เยว่มองนางด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองสาวใช้ด้วยท่าทางจริงจังเช่นนี้ เขาแตกต่างจากองครักษ์อิงเขาไม่เคยได้คลุกคลีกับโหลชีและไม่มีประสบการณ์ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน ดังนั้นในสายตาของเขาโหลชีไม่ใช่คนเพียบพร้อมทุกอย่าง นอกจากนี้ เขาเป็นคนที่ไม่ให้ความสำคัญเรื่องความสวยงาม ในสายตาของเขาโหลชีนั้น เป็นสาวใช้ที่หายากจริงๆ ที่สามารถเข้าไปอยู่ในตำหนักสามได้

แต่เมื่อโหลชีพูด "ข้าก็เป็นกฎของตัวเอง" คำพูดนี้ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่านางกลายเป็นคนที่สดใสมีชีวิตชีวาขึ้น

"กฎไม่สามารถถูกทำลายได้" ในแววตาของเขาแฝงด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย อยากรู้ว่านางจะตอบอย่างไร

แต่เฉินซ่าพูดว่า "ข้าอนุญาตให้นางไม่ต้องเปลี่ยนชื่อ" ความหมายก็คือนางยังคงใช้นามสกุลได้ ต่อไปยังชื่อโหลชี