บทที่ 236 สักวันหนึ่งจะบอกเจ้าเอง

ขณะที่ฮูหยินเล็กสามถูกผงหอมลึกลับนั้นกระตุ้นให้เริงโลกีย์อยู่กับบ่าวรับใช้ชายอยู่นั้น นางไม่รู้เลยว่าลูกสาวของตนเองก็ทนต่อผงหอมลึกลับนั่นไม่ไหวเช่นกัน จับองครักษ์ได้คนหนึ่งก็แนบตัวเข้าไปหา

องครักษ์คนนั้นก็เป็นชายหนุ่มที่กระฉับกระเฉงทรงพลัง ไหนเลยที่จะทนไหว เพียงแต่หลังจากที่เสร็จกิจแล้วก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากทางฝั่งของฮูหยินเล็กสาม เขาตระหนักได้ถึงสถานการณ์ของตนเองทันที ไม่กล้าอยู่ต่ออีก ดึงกางเกงขึ้นมาแล้วก็รีบหนีเอาชีวิตรอดไป

"หามันออกมาให้ข้า! เมืองลั่วหยางเป็นสถานที่แบบไหน? มันนึกว่ามันจะหลบซ่อนที่ไหนได้!" เจ้าบ้านหานเห็นตนเองสูญเสียสนมคนโปรดคนหนึ่งลูกสาวคนหนึ่งไปในชั่วข้ามคืน แถมยังเป็นลักษณะที่น่าอับอายเช่นนี้ โมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมาสามลิตร

ทั้งหมดนี่เป็นเพราะคุณชายเจ็ดนั่น! เป็นเพราะเขาคนเดียว!

แค้นนี้หากไม่ชำระ เขาจะไม่แซ่หาน!

โหลชีไม่รู้เรื่องราวต่อจากนั้นของตระกูลหาน แต่ถึงจะรู้ นางก็ไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ฮูหยินเล็กสามหาเรื่องตายเอง ลูกสาวเพิ่งจะอายุสิบสี่ กลับใช้ผงหอมลึกลับนั่นกับนางด้วยตัวเอง คุณหนูสี่หานก็สมัครใจเองแท้ๆ บาปที่ตนเองกระทำไม่อาจหลีกหนีได้ นางไม่ได้ลงมือกับคุณหนูสี่หานถือว่านางเมตตากรุณาแล้ว แม่แท้ๆของนางวางยานางเอง ต่อมามีผลลัพธ์อะไรเกิดขึ้นแล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับนางด้วย?

"คุณชายเจ็ดกลับโรงเตี๊ยมลั่วหยางไหม?" บนถนนสายยางที่ไร้ผู้คน จ้าวหยุนหยุดฝีเท้าลงมา หันหลังกลับมา "ท่านกับหยุนเฟิงเกี่ยวข้องอะไรกัน? หรือว่า ท่านก็คือหยุนเฟิง?" โหลชีเลิกคิ้ว ถามออกมาโดยตรง

จ้าวหยุนหัวเราะเบาๆ: "คุณชายเจ็ดเห็นว่าข้าเกี่ยวข้องกับหยุนเฟิงตรงไหน?"

"หากข้าบอกว่าเป็นลางสังหรณ์ ท่านเชื่อไหม?"

"หรือว่าคุณชายเจ็ดชอบหยุนเฟิง? มีลางสังหรณ์กับเขาแล้ว----" ในดวงตาของจ้าวหยุนเปล่งประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง

โหลชีชิออกมาคำหนึ่ง: "ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด ลากันตรงนี้เลยแล้วกัน"

นางหันหลังจากไปอย่างไม่ลังเลเลย

ด้านหลัง เสียงของจ้าวหยุนลอยมาตามลม: "สักวันหนึ่งข้าจะบอกเจ้าเอง โหลชี"

ร่างกายของโหลชีหยุดลงกะทันหัน แต่ไม่ได้หันกลับไป โบกมือแล้วกล่าวว่า: "เช่นนั้น ข้าไม่จำเป็นต้องบอกลาหยุนเฟิงแล้ว ท่านบอกกับเขาคำหนึ่งแล้วกัน"

วินาทีที่เขาเรียกชื่อของนาง โหลชีก็มั่นใจว่า ถึงแม้จ้าวหยุนจะไม่ใช่หยุนเฟิง ก็ต้องมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับหยุนเฟิงมากแน่นอน

เมืองลั่วหยางยังต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแน่ ถึงแม้การปรากฏตัวของซีฉางอี้เมื่อครู่นี้ทำให้เรื่องราวดูเหมือนจะผกผันเล็กน้อย แต่เมื่อนางนึกถึงสายตาละโมบโลภมากของเจ้าบ้านหานก็รู้สึกว่าเขาไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆอย่างแน่นอน

เสียงลมพัดเบาๆลอยมาจากด้านหลัง เสียงของจ้าวหยุนล่องลอยไม่ชัดเจนเล็กน้อย: "โหลชี ป้ายอาญาสิทธิ์นี้สามารถออกคำสั่งให้เปิดประตูเมืองได้"

โหลชีหันหลังมือไปคว้า คว้าจับป้ายอาญาสิทธิ์มาได้หนึ่งอันจริงๆ นางก้มหน้าไปมอง ด้านหน้าป้ายอาญาสิทธิ์มีอักษรคำสั่งตัวหนึ่ง ด้านหลังกลับเป็นคำว่าซู่

ซู่ นายอำเภอเมืองลั่วหยางซู่ฉงโจว

แม้ว่าจ้าวหยุนจะเป็นสหายรัก ยังสามารถพกป้ายอาญาสิทธิ์ของซู่ฉงโจวติดตัวตลอดเวลาได้?

"โหลชีรับป้ายอาญาสิทธิ์เอาไว้ ไม่ได้หลังกลับมาเลย พูดขึ้นมาคำหนึ่งว่า: "ขอบคุณมาก ป้ายอาญาสิทธิ์หลังจากที่ใช้เสร็จแล้ว ข้าจะฝังมันไว้บนกำแพงเมืองสูงสองเมตรฝั่งขวามือด้านนอกประตูเมือง คุณชายจ้าวอย่าลืมไปเอามันกลับมาล่ะ"

ได้ยินคำพูดของนาง จ้าวหยุนตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา

"ได้"

โหลชีโบกมือ ร่างกายบินโฉบไปทางเมือง ความเร็วของนางรวดเร็วมาก จ้าวหยุนรู้สึกแค่ว่ายังมองแผ่นหลังของนางได้ไม่พอเลย คนก็ออกไปจากสายตาของเขาแล้ว

ในความมืดมิด เงาร่างสองเงาปรากฏตัวขึ้นหลังจ้าวหยุนอย่างเงียบเชียบ

"คุณชาย ในที่ทำการปกครองเมือง ฮูหยินโวยวายขึ้นมา จะบุกเข้าไปดูใต้เท้าให้ได้"

จ้าวหยุนจนใจ: "เจ้าหยุนฉางคนนี้มันแสดงอย่างไรของมัน ให้ผู้หญิงคนนั้นสงสัยขึ้นมาอีกแล้ว?"

เงาดำพูดไม่ออก

จ้าวหยุนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: "ช่างเถิดช่างเถิด จากนี้ไปเมืองลั่วหยางแห่งนี้ไม่น่าจะสงบแล้ว สองสามวันนี้ ข้าไปรับบทเป็นซู่ฉงโจวด้วยตัวเองอีกครั้งก็ได้"

หันหลังกลับมา จ้าวหยุนมุ่งหน้าไปทางจวนของซู่ฉงโจวนายอำเภอเมืองลั่วหยาง

เวลากลางคืน เสียงกีบม้าดังก๊อกแก๊ก ที่ประตูเมือง ทหารเฝ้าประตูเมืองตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง: "ผู้ที่มาเป็นใครกัน?"

รถม้าคันใหญ่สองคัน มือขาวราวกับหิมะเปล่งประกายแวววาวข้างหนึ่งยื่นออกมาจากในรถม้าคันข้างหน้า ป้ายอาญาสิทธิ์ในมือเข้าสู่สายตาของทหารเฝ้าประตูเมือง