บทที่ 237 ไม่ปล่อยมือเด็ดขาด

เขาควบคุมไม่อยู่ไปชั่วขณะ ในสมองยังคิดไม่ถึง คำพูดหนึ่งก็หลุดออกไปจากปาก: "ไม่รู้ว่าปีนี้โหลชีใช้ชีวิตอย่างไร"

การกระทำที่กำลังเขียนอย่างรวดเร็วของเฉินซ่าชะงักไปครู่หนึ่ง นานพักใหญ่ถึงได้เขียนต่อไป ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เขากล่าวขึ้นมาช้าๆ: "ขุนสื่อคัดเลือกเสร็จหมดแล้วหรือ?" ไม่ได้รับหัวข้อสนทนาของเยว่ต่อเลย

เยว่ไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเขาไปชั่วขณะ พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "ขุนสื่อสามร้อยนายเลือกเสร็จแล้ว"

เฉินซ่าถือพู่กันเอาไว้แล้วลุกยืนขึ้นมา หยิบม้วนออกมาจากขวดหมึก แล้วกางออกบนโต๊ะ นั่นคือแผนที่โดยสังเขปของใต้หล้า ระบุตำแหน่งของพั่วอวี้ ตงชิง เป่ยชาง ซีเจียงหนานเจียงโดยประมาณ เขาก้มหน้าลงไปมอง ครู่หนึ่ง ถือพู่กันแล้ววาดลงไปอย่างไม่ลังเล

พั่วอวี้เชื่อมต่อกับตงชิง เชื่อมกับเป่ยชาง เชื่อมกับซีเจียงกับหนานเจียง เส้นทางที่เลือกล้วนเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุด

"ส่งขุนสื่อสามร้อยนายออกไป แบ่งออกเป็นกลุ่มละสิบคน หาจุดที่เหมาะสมที่สุดในสถานที่เหล่านี้ ก่อตั้งสถานสื่อสารลับที่เป็นของพั่วอวี้ด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด ใช้สำหรับรับส่งข้อความและสถานการณ์ของศัตรู ข้าหวังว่าในอนาคตข่าวของแต่ละประเทศในใต้หล้าจะถูกส่งกลับมาโดยเร็วที่สุด"

เยว่ตอบรับอย่างขึงขัง: "พ่ะย่ะค่ะ!"

"ภารกิจแรกที่ให้ขุนสื่อสามร้อยนายนี้คือ ค้นหาที่อยู่ของชีชีอย่างเต็มกำลัง" ทางของเฉินซ่าจิ้มไปที่เป่ยชาง: "จุดสำคัญ เป่ยชาง"

"นายท่านหมายความว่า โหลชีจะไปเป่ยชาง?" เวลานี้เยว่เพิ่งจะเข้าใจจุดประสงค์ของนายท่านของพวกเขา ขุนสื่อสามร้อยนายนี้ แทนที่จะบอกว่าเพื่อแจ้งสถานการณ์ของศัตรูอย่างรวดเร็ว น่าจะบอกว่านายท่านของพวกเขาก่อตั้งขึ้นมาเพื่อให้ได้รู้ความเคลื่อนไหวของโหลชีเป็นอย่างดีมากกว่า!

เฉินซ่ามองไปที่แผนที่ ลมหายใจเย็นยะเยือก "ข้ามั่นใจ ตอนนี้นางอยู่ที่เป่ยชางแล้ว"

ตงชิงอยู่ใกล้กับพั่วอวี้มากกว่า พวกเขาก็เคยเดินทางไปยังหลายสถานที่ของตงชิง มีแค่เป่ยชางเท่านั้น ที่ไกลจากพั่วอวี้ และเป็นสถานที่ที่พวกเขาไม่ค่อยรู้จักอีกด้วย

บางทีโหลชีอาจจะคิดเองว่า ที่นั่นน่าจะเหมาะกับการซ่อนตัวของนางมากกว่า

เยว่รับคำสั่งแล้วถอยออกไป ในห้องเหลือเพียงเฉินซ่าคนเดียวเท่านั้น โคมไฟมืดสลัวลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นด้วยตัวเอง ถอดโป๊ะโคมไฟออก หยิบกรรไกรตัดไส้เทียน แล้ววางโป๊ะโคมไฟกลับไป

นั่งกลับเข้าที่ สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่หนังสือบนโต๊ะเล่มหนึ่ง เปิดออกมา ข้างในมีกระดาษจดหมายคั่นเอาไว้สองใบ เขาหยิบจดหมายนั่นขึ้นมา นิ้วมือลูบผ่านด้านบนจดหมาย ในดวงตากลับมีความโกรธผุดขึ้นมาเล็กน้อย

สรรพนามที่เรียกในจดหมาย คือใต้เท้าองครักษ์เยว่ จดหมายที่เขียนถึงเยว่ โหลชีเป็นคนส่งมา

โหลชีอยู่ในหุบเทพมาร ไม่เป็นอะไรตามที่คาดไว้จริงๆ ออกจากหุบเขาอย่างปลอดภัยแล้ว และด้วยนิสัยของนาง เข้าไปในหุบเขาสมบัติแล้วจะออกมามือเปล่าได้อย่างไร? นี่ไง ขุดหายาสมุนไพรล้ำค่าออกมามากมาย ขายไปแล้วส่วนหนึ่ง ส่วนที่เหลือก็ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น นางไม่ได้คิดจะขายให้คนอื่น แต่ตัดสินใจทำการค้าขายนี้กับพั่วอวี้

ใช่แล้ว ทำการค้า

ผู้หญิงคนนั้นช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ไม่เพียงจะจากเขาไป ยังจะทำการค้ากับเขา คุยกับเขาเรื่องเงิน

ในจดหมาย โหลชีลดราคายาลงมาแล้วจริงๆ แต่ว่า สำหรับพั่วอวี้ สำหรับตำหนักจิ่วเซียวแล้ว นั่นก็ยังคงเป็นเงินจำนวนมากมายมหาศาลอยู่

หญ้าเทียนจีสิบสองต้นก็มีมูลค่าหลักร้อยล้านตำลึงแล้ว ยังมีพรุนม่วงอีกหลายผล ก็ต้องเป็นเงินหลักร้อยล้านตำลึงเช่นกัน ไม่พูดถึงว่ายังมีสิ่งอื่นๆอีก เห็ดหลินจือพันปี โสมพันปี ยังมีผลไม้วิเศษที่มีสรรพคุณทางยาหลากหลายชนิดที่หาไม่ได้จากข้างนอก

ทั้งหมดรวมกันแล้ว หากแปลงเป็นทองคำ ก็ต้องใช้ทองคำหลักร้อยล้านตำลึงเช่นกัน

เท่ากับว่า อย่างน้อยเขาต้องให้ภูเขาทองคำแก่นางหนึ่งลูกเลย

ของขวัญชิ้นใหญ่ที่นางมอบให้ในตอนนั้น คลังสมบัติของไอ้ตาเดียว ถึงแม้จะกว้างใหญ่มาก แต่ว่ามีส่วนใหญ่เป็นสมบัติล้ำค่า เขาย่อมต้องเก็บไว้เติมท้องพระคลังอยู่แล้ว อนาคตแต่ละประเทศไปมาหาสู่กัน ส่งของขวัญของกำนัลก็ต้องใช้ทั้งนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะแปลงทั้งหมดเป็นเงินแล้วจ่ายออกไป

ช่วงที่ผ่านมานี้ เมืองพั่วอวี้ใช้เงินราวกับน้ำ จะให้เขาเอาทองคำออกมาเป็นร้อยล้านตำลึง ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

แต่ว่า เขายิ่งไม่ยินดีให้นางขายยาสมุนไพรที่หามาได้อย่างยากลำบากแทบจะแลกด้วยชีวิตให้กับคนอื่น นางคิดอยากจะให้เขา นี่เป็นเรื่องที่ดีมาก

เพียงแต่ว่าพูดว่าจะทำการค้าข้อนี้ เขาไม่ชอบมันเลย ไม่ชอบเอามากๆ

อ่านจดหมายฉบับนั้นอีกรอบหนึ่ง เฉินซ่าเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น หยิบผ้าสีเหลืองทองออกมา หนังสือแจ้งต่อคนมีความสามารถในใต้หล้าก็เขียนด้วยผ้าสีเหลืองทองแบบนี้

กำลังจะลงมือเขียน จู่ๆข้างนอกก็มีเสียงโห่ร้องตื่นเต้นดีใจของเยว่ดังขึ้นมา

เขาไม่ได้ไปจัดการเรื่องของขุนสื่อสามร้อยนายนั่นแล้วหรอกหรือ? สีหน้าของเฉินซ่าขรึมลงเล็กน้อย สำหรับเขาแล้วนั่นเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในบรรดาเรื่องสำคัญ จะถูกขัดขวางเพราะเรื่องอื่นใดไม่ได้เด็ดขาด

"นายท่าน! ข่าวดี!"

ข่าวดี? เฉินซ่าขมวดคิ้ว

"เข้ามา"

เยว่ผลักประตูเข้ามา เฉินซ่าเห็นเขายังลากคนคนหนึ่งเอาไว้ในมือ อดที่จะตะลึงไม่ได้

คนคนนั้นมีฝุ่นดินเต็มหัว เสื้อผ้าสกปรกขาดรุ่งริ่ง บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยฝุ่นดิน แต่ว่าดวงตาคู่นั้นดำจนเป็นประกาย เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

คนคนนี้ เขาจำได้ เพราะเป็นคนที่โหลชีเรียกมา

เหอชิ่งเหนียน เขายังมีพ่อชราที่เป็นช่างฝีมือแกะสลักหยกคนหนึ่ง ภรรยาอีกคนหนึ่ง

"มีเรื่องใด?"

หากไม่ใช่เรื่องใหญ่ เยว่ก็คงไม่สูญเสียความสุขุมใจเย็น ดึกๆดื่นๆยังลากคนมาถึงห้องนอนของเขาโดยตรงเช่นนี้หรอก