บทที่ 25 บังอาจ

เฉินซ่าเม้มริมฝีปากแน่น หากล่องมาหนึ่งอัน แล้วใส่ชิ้นส่วนเหล่านั้น จากนั้นหยิบกล่องนั้นเดินออกจากห้องประชุม เดินมาถึงข้างกายองครักษ์เสวี่ยที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น มองดูนางอย่างดูหมิ่น แล้วพูดด้วยเสียงเย็นชา "พูดมาสิ เจ้าอยากตายแบบไหน?"

ตาย?

เดิมทีใบหน้าที่ซีดเซียวขององครักษ์เสวี่ยยิ่งซีดมากขึ้น

"นายท่าน ท่าน ท่านจะฆ่าข้ารึ" น้ำเสียงของนางสั่นเครือ เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไร นางได้รับบาดเจ็บสาหัสจากเขาและไม่ตำหนิเขาเลยสักนิด ยังไง พวกเขาทุกคนรู้ดีว่า เรือนี้เป็นสิ่งของที่เขาหวงแหนที่สุด และ เขาเห็นว่ามันสำคัญกว่าสิ่งของหลายอย่างของเขา!

นางทำลายเรือนั้นจนแตกสลาย ซึ่งเป็นการทำผิดครั้งใหญ่ นางเข้าใจว่ามันทำให้เขาโมโหมาก แต่นางไม่เคยคิดว่าเพียงเพราะวัตถุชิ้นหนึ่งที่แตกสลายแล้วนั้น เขาถึงกับจะเอาชีวิตนาง!

เมื่อเห็นการแสดงออกที่เย็นชาของเขา องครักษ์เสวี่ยก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นความจริง ชั่วขณะก็ตกใจมาก หางตาของนางเพิ่งเห็นโหลชีที่เดินตามอิงและทุกคนออกมา จากนั้นก็ใช้แรงลุกขึ้นมา และหาที่นั่งแล้วใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ และอีกข้างหนึ่งชี้ไปที่โหลชี

" นายท่าน ชีวิตของเสวี่ยเป็นของท่าน ท่านต้องการเมื่อไหร่ก็เอาไปได้ทุกเมื่อ แต่คราวนี้ ทุกอย่างเป็นเพราะนาง ถ้าท่านฆ่าข้าคนเดียวแต่ไม่ฆ่านาง ข้าไม่เต็มใจ ไม่เต็มใจ!"

เมื่ออิงได้ฟังเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว เดิมทีเขาควรจะปกป้ององครักษ์เสวี่ย แต่ได้ยินนางพยายามจะลากโหลชีไปรับเคราะห์ด้วย ต้องการให้นางตายพร้อมกัน เขารู้สึกไม่สบายใจนัก "เสวี่ย เจ้าพูดอะไร เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับโหลชี"

"ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ? ต้องเป็นเมื่อวานที่นางวางยาพิษให้ข้า เมื่อคืนนี้บนร่างกายของข้ามีรอยเส้นสีเขียวแปลกๆ มันคันมาก เกาทั้งคืนไม่ได้นอนทั้งคืน วันนี้ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" ข้าควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ได้!" องครักษ์เสวี่ยจ้องมองโหลชีด้วยความเกลียดชัง สาปแช่ง "เป็นนาง เป็นนางเองที่ทำร้ายข้า! ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ข้าจะไม่สูญเสียการควบคุมตัวเอง และจะไม่โจมตีเจิงหลิวหยุน และเรือนั้นพัง ท้ายที่สุดนางคือตัวต้นเหตุ! นายท่านถ้าท่านไม่ฆ่านางข้าไม่เต็มใจ!"

ทุกคนมองไปที่โหลชี

นางสวมชุดสาวใช้ในตำหนักสาม สายมัดเอวพลิ้วไปมา แต่ไม่ได้มัดผมจุกแบบสาวใช้ ผมที่ยาวของนางถูกมัดด้วยริบบิ้นสีล้วน ผมยาวสลวยสีดำบวกกับสีชมพูอ่อน ดูแล้วรู้สึกสดชื่นและมีความงดงามที่พิเศษ

โหลชีรู้สึกจนปัญญากับทรงผมของตัวเอง นางไม่รู้ว่าจะหวีผมแบบหญิงสมัยโบราณอย่างไร เมื่อเช้านี้นางถูกใครบางคนดึงขึ้นมา และไม่มีเวลาไปขอให้คนอื่นช่วย เลยเป็นเช่นนี้

ดวงตาเปล่งประกายสวยงาม ท่าทางสดใสมีชีวิตชีวา และมุมปากมีรอยยิ้มที่น่ารัก ดูแล้ว ไม่ใช่คนที่สามารถวางยาพิษให้คนอื่น และแววตาของนางไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ

คนมากมาย รวมถึงอิงด้วย ก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้

เฉินซ่าหันกลับมา ดวงตามืดมน มองริมฝีปากบางของนางเปิดขึ้นเล็กน้อย "เจ้าคิดว่าไง?"

โหลชียักไหล่แล้วพูดว่า "เจ้าคิดว่าตอนนี้นางมียังสติสัมปชัญญะอยู่หรือเปล่า"

ตอนนี้องครักษ์เสวี่ยมีสติสัมปชัญญะอยู่ และความคิดเชิงตรรกะของนางชัดเจนมาก นี่หมายความว่าอย่างไร? หมายความว่าไม่มีใครวางยาพิษให้นาง คำพูดคำเดียวของโหลชีทำให้ปลดเปลื้องความผิดของตัวเองอย่างสะอาดหมดจด

"โหลชี! เจ้ากล้าทำไม่กล้ารับ!" องครักษ์เสวี่ยตวาด

"ข้ากลัวมาก ทำไมข้าถึงต้องยอมรับล่ะ?" โหลชีเลิกคิ้วและพูดว่า "ข้าเป็นแค่หญิงตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอไม่มีพลังใดๆ และเพิ่งมาถึงตรงนี้ จะเอายาพิษมาจากไหน สองสามวันนี้ข้ากับนายท่านและใต้เท้าองครักษ์อิงของพวกเจ้า เจ้าถามดูได้ ในร่างกายของข้ามียาพิษหรือไม่?"

ใต้เท้าองครักษ์อิงพูดอย่างเคร่งขรึม "เสวี่ย มันไม่เกี่ยวกับนาง"

ดี แม้ว่านางกับองครักษ์อิงเห็นกันทีไรก็จะทะเลาะกันทุกที แต่กับความยุติธรรมขององครักษ์อิง โหลชียังคงต้องยกย่องเขา น่าเสียดายที่คนโง่คนนี้สายตาไม่แหลมคม

"นายท่าน แม้ว่าเสวี่ยจะทำผิดครั้งใหญ่ แต่โทษยังไม่ถึงตาย จากนี้ไปพิธีคัดเลือกสนมครั้งต่อไปก็ต้องการนาง ขอให้นายท่านไว้ชีวิตนางด้วย" องครักษ์เยว่มองไปที่โหลชีอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็หันมามองเฉินซ่า คุกเข่าด้วยขาข้างหนึ่ง

ทุกคนคุกเข่าตามอีกครั้ง

องครักษ์เสวี่ยมองเฉินซ่า อย่างคาดหวัง น้ำตาไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง

เฉินซ่ากำหมัดไว้แน่น ในที่สุดก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "โทษตายละเว้น แต่โทษเป็นนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ เอานางไปที่ขังที่คุกน้ำขังเป็นเวลาสิบวัน!"

ขังในคุกน้ำสิบวัน แม้ว่าเมื่อเทียบกับโทษตายนั้นมันจะแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่เมื่อคิดว่าในใจเฉินซ่าตัวเองมีความสำคัญและพิเศษมาตลอด มันเป็นความสะเทือนใจครั้งยิ่งใหญ่ ร่างของนางโซเซ กัดริมฝีปากล่าง น้ำตาไหลออกมามาก

องครักษ์ทั้งสองคนออกมาจากความมืด หิ้วไหล่ซ้ายและไหล่ขวาของนางขึ้นมา

เฉินซ่าก็พูดอีกครั้ง "นำโหลชีไปด้วย รับโทษเหมือนกัน!"

อะไรนะ?

ขณะที่โหลชีถูกองครักษ์อีกสองคนหิ้วไหล่ข้างซ้ายและข้างขวาไปนั้นนางยังไม่สามารถตั้งสติได้ แต่เฉินซ่าได้หันกลับไปและเดินจากไป แผ่นหลังของเขาดูเย็นชาและไร้ความปรานี"

"เฉินซ่า แม่งเอ้ย! เจ้าเป็นโรคประสาทหรือเปล่า!"

หลังจากตั้งสติได้โหลชีก็ตะโกนด่า คนอื่นๆ ตกใจมองนางราวกับเห็นผี ไม่เคยคาดคิดว่านางจะกล้าดุด่าสาปแช่งฝ่าบาทขนาดนี้!

"เจ้านางนี่ ปากร้ายอย่างนี้สักวันจะต้องถูกเย็บปากแน่ๆ !" อิงจ้องมองนางด้วยความโกรธ "กล้าด่านายท่าน หาที่ตายหรือเปล่า?"

"ทำไม จับข้าไปขังในคุกน้ำสิบวันโดยไร้เหตุผลเช่นนี้ ข้าจะด่าเขาไม่ได้รึ?" โหลชีพยายามดิ้นรนเพื่อสลัดออกจากองครักษ์ทั้งสองที่จับไหล่ของนางไว้ ในเวลาเดียวกันก็ดุด่าสาปแช่งไปด้วย

มันไร้เหตุผลสิ้นดี เป็นคนที่อารมณ์แปรปรวนจริงๆ ! พูดตรงๆ คือเป็นคนโรคจิต!

เมื่อคืนยังบอกว่านางได้สร้างผลงาน นางเป็นคนเด็ดดอกลึกลับนางเป็นคนที่เอาน้ำกลับมาล้างทำความสะอาดเชื้อราในช่อดอก นางเพิ่งได้เป็นสาวใช้อันดับหนึ่งในตำหนักสามวันนี้นางเพิ่งเห็นสายตาของสาวใช้ในตำหนักหนึ่งและตำหนักสองที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเคารพ นี่ไม่ถึงหนึ่งวัน ก็ส่งตัวนางเข้าคุก แม่งเอ้ย ต้องเอาเปรียบกันขนาดนี้เลยรึ? อะไรที่ว่าขึ้นๆ ลงๆ นางเกลียดมาก สามารถช่วยทำให้ชีวิตของนางสงบราบรื่นได้อยู่กินไปวันๆ ได้ไหม?