บทที่ 26 คุกงูน้ำ

สิ่งที่นางเคยดูในทีวีคือ คุกน้ำก็จะมีสระน้ำอยู่ในนั้น กลางสระมีเสา แล้วมัดคนเข้ากับเสานั้น ทั้งตัวก็จมอยู่ในน้ำ มีเพียงหัวเท่านั้นที่โผล่ออกมา

แต่คุกน้ำของเฉินซ่าได้ทำลายความรู้ความเข้าใจของนางอย่างชัดเจน โอ้ นี่มันคุกน้ำแบบไหนกัน นี่มันถ้ำงูมั้ง!

ข้างในเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ ลึกประมาณสองเมตร มีเสาหินอยู่ตรงกลางจริงๆ เสาไม่ค่อยเรียบ ในสระมีน้ำประมาณครึ่งเมตร ยังไม่พอ แต่ในน้ำเต็มไปด้วยงูน้ำ! ดูเหมือนงูน้ำนั้นจะหิวมานานแล้ว ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวอยู่ด้านบน งูเหล่านั้นก็พยายามจะขึ้นไปบนเสาหินอย่างสุดชีวิต แม้ว่านี่มันจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับคนที่ยืนอยู่ด้านบนเสาหินมันเป็นความหวาดกลัวทางจิตใจที่รุนแรงมาก

และพื้นที่บริเวณเหนือเสาหินนั้นไม่เพียงพอสำหรับเท้าคู่หนึ่งของผู้ชายยืน แม้ว่านางจะเป็นผู้หญิง เท้าเล็ก ยืนอยู่ก็ยังมีพื้นที่เล็กน้อย แต่ผลก็ไม่ได้แย่เลย

เสาหินอยู่ห่างจากประตูห้าเมตร เมื่อปิดประตูแล้ว ผนังทั้งสี่ด้านลื่นและราบเรียบ ไม่มีที่ให้จับอย่างแน่นอน ทำได้เพียงยืนบนเสาหินอย่างเชื่อฟัง หรือเลือกกระโดดข้ามสระก็ได้ ไม่มีหนทางที่สาม

แต่จะถูกขังอยู่ในนี้สิบวัน ซึ่งหมายความว่านางจะต้องยืนบนนี้ตลอด ถ้าเหนื่อยก็สามารถเลือกที่จะนั่งพัก แต่บนนี้ไม่มีที่ว่างเพียงพอ หลังจากนั่งลงขาทั้งสองข้างก็ต้องห้อยลงไปเท่านั้น ซึ่งอาจทำให้งูกัดเท้าได้! เวลากินข้าว ก็ทำได้เพียงยืนถือชามแล้วกิน ถ้าเหนื่อย ไม่มีสมาธิง่วงนอน ถ้าเช่นนั้นตกลงไปมันก็เรื่องของตัวเอง

ทุกนาทีมีงูเป็นหมื่นเข้ามารัด!

"งูพวกนี้ไม่มีพิษ แม่นางโหลไม่ต้องกังวล ห้องคุกนี้เป็นห้องที่ไม่มีพิษภัยมากที่สุด"

สีหน้ายามที่เคร่งขรึมมากพูดกับนางอย่างหวังดี

กล่าวอีกนัยหนึ่งนี่คือ นี่คือห้องขังที่จัดตั้งขึ้นโดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงหรือผู้ชายที่ขี้ขลาด งูไม่มีพิษ แต่มีงูจำนวนมาก การออกแบบดังกล่าว สำหรับคนที่ขี้ขลาด อาจทำให้นางตกใจจนตาย นับประสาอะไรกับสิบวัน แค่สามวัน อาจทำให้เป็นโรคประสาทอ่อนๆ หรือเป็นบ้าได้!

"ใต้เท้าองครักษ์เสวี่ยก็ได้รับวิธีเดียวกันหรือไม่" ขณะที่ยามกำลังจะปิดประตู โหลชีถามประโยคนี้ออกมา

ยามคนนั้นหยุดนิ่ง ไม่ตอบ ล็อกประตูแล้วจากไป

แต่จากปฏิกิริยาของเขาโหลชีสามารถคาดการณ์ได้ว่า ที่องครักษ์เยว่พาองครักษ์เสวี่ยไปนั้น และฐานะตัวตนของนางนั้นแตกต่างออกไป และได้รับบาดเจ็บ บางที อาจได้รับสิทธิพิเศษ แม้ว่านางจะไม่คุ้นเคยกับองครักษ์เยว่ แต่ผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาคนนั้น ต้องฉลาดกว่าอิงและร้ายลึก เห็นได้ชัดเจนว่าองครักษ์เหล่านั้นยินยอมให้พวกเขาพานางและองครักษ์เสวี่ยมา อันที่จริงอาจไม่คิดที่จะให้พวกเขาใช้ฐานะตำแหน่งทำให้นางได้รับสิทธิพิเศษ อิงที่สมองตื้อไม่เข้าใจอะไร เปล่าประโยชน์ที่พวกเขาเคยมีมิตรภาพที่ดีมาหลายวัน ต่อไปจะไม่ให้เขากินย่างเนื่อที่นางย่างเอง!

โหลชีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะนักพรตเลวเอ่ยนักพรตเลวเจ้ารู้ไหมหลังจากข้าถอนตัวออกจากวงการแล้วมาพบเจอประสบการณ์ที่ถูกเขาเหยียดหยามเช่นนี้?

ด้วยงูจำนวนมากมายขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกมันจะเลื้อยขึ้นมาได้ไหม ดูแล้วก็รู้สึกขยะแขยง และไม่ต้องพูดถึงว่าอยู่ในน้ำ เคลื่อนงูเคลื่อนน้ำนี่ชัดๆ รู้สึกขนลุกจริงๆ นอกจากนี้กลิ่นไม่ค่อยพึงประสงค์นัก

และสำหรับโหลชี สิ่งที่โชคร้ายกว่านั้นคือเช้านี้นางยังไม่ได้ทานอาหารเลย และตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวัน เดิมทีคิดว่าในเวลาอันรวดเร็วจะมีคนมาส่งอาหารมาให้ ใครจะไปรู้ว่าหลังจากรอมาประมาณครึ่งชั่วโมงยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

โหลชีทนไม่ไหว และโบกมือไปที่บนกำแพงด้านซ้าย และตะโกนว่า "เฮ้ย เมื่อไหร่พวกเจ้าจะเอาอาหารกลางวันมา?"

ยามที่ส่องดูอีกด้านของกำแพง ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว อดไม่ได้จนต้องถอยออกสองก้าว แต่ก็นึกขึ้นมาได้ ตรงนี้ได้ทำรูเล็กๆ ไว้เพื่อส่องดูผู้ถูกคุมขังว่าทำอะไรบ้าง รูเล็กๆ นี้ทำได้แปลกมาก รูฝั่งนี้ใหญ่กว่า อีกด้านแคบลง ยืนไกลขนาดนั้นไม่มีทางเห็นรูเล็กๆ ที่ผนังนี้ได้ เป็นไปได้ไหมที่นางกรีดร้องไปเรื่อยเปื่อย? บังเอิญหันมาทางนี้?

ยามไม่เชื่อในความชั่วร้าย และขยับดวงตาของเขาให้ใกล้เข้าไปอีก คราวนี้ เขาเห็นโหลชีโบกมือมายังทิศทางนี้ และพูดอย่างชัดเจนว่า "เร็วเข้ารีบนำอาหารกลางวันมา ข้าจะหิวตายอยู่แล้ว"

เหลือเชื่อ เหลือเชื่อจริงๆ !

ยามรีบวิ่งออกไปทันที และพบหัวหน้าผู้คุ้มหน่วยโทษทัณฑ์ของพวกเขา ชื่อฮั่วหยูฉุน

แม้ว่าฮั่วหยูฉุนจะไม่ใช่หนึ่งในผู้คุ้มกันสี่คน แต่อยู่ในพั่วอวี้ชื่อเสียงของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าองครักษ์ทั้งสี่ เมื่อพูดถึงหัวหน้าผู้คุ้มฮั่ว ผู้หญิงและเด็กจำนวนมากในพั่วอวี้อาจตกใจจนร้องไห้หรือหวาดกลัวจนเหงื่อแตก

หัวหน้าผู้คุ้มฮั่วรับผิดชอบหน่วยโทษทัณฑ์ของพั่วอวี้ ปกติเขาไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน เขาใช้เวลาอยู่ในคุกทั้งวันเพื่อศึกษาคิดค้นการลงโทษ เขามีบุคลิกแปลกๆ ไม่ค่อยพูด และน้อยมากที่จะมีการดื่มเหล้าและพูดเรื่องไร้สาระ ปกติจะไม่แสดงสีหน้าใดๆ สายตาที่จ้องมองคนนั้นราวกับว่ากำลังจะจับกุมเพื่อนำไปทรมาน เยือกเย็นแต่แฝงด้วยอันตรายแปลกๆ ดังนั้น คนที่ตำหนักจิ่วเซียวกลัวมากที่สุดคือเฉินซ่านอกจากนั้นก็คือหัวหน้าผู้คุ้มฮั่วแล้ว

นอกจากนั้นหัวหน้าผู้คุ้มฮั่วดูแลหน่วยโทษทัณฑ์ไม่ใช่เรื่องตลก แต่ก่อนเคยมีสายลับที่แอบเข้ามาในพั่วอวี้เพื่อมาลอบสังหารเฉินซ่าแต่เมื่อตกอยู่ในมือของเขาก็ไม่สามารถรอดไปได้ เขามีนามว่าองครักษ์กล้าตายที่ปากแน่นสุดก็ต้องเผยความลับออกมา

คุกงูน้ำนี้ เป็นผลงานชิ้นเอกของเขาจริงๆ และช่องรูสังเกตการณ์นั้นเขาเป็นผู้ออกแบบ และในรูนั้นเคลือบแก้วขัดเงาอย่างพิถีพิถัน ซึ่งสามารถขยายขอบเขตการมองเห็น มองเห็นสถานการณ์ในห้องขังได้อย่างชัดเจน และถูกปกปิดไว้ได้มิดชิดมาก

ตอนนี้ได้ยินมาว่าผู้หญิงที่เพิ่งถูกส่งไปในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมงชั่วพริบตาก็ค้นพบรูสังเกตการณ์นี้ ทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นมา

"ที่เจ้าพูดเป็นความจริงรึ?"

ยามเช็ดเหงื่อ เมื่อกี้ตกใจจนเหงื่อแตกเพราะโหลชี "ข้ามั่นใจได้ว่า ท่าทางนางเช่นนั้น ต้องค้นพบอย่างแน่นอน"