บทที่ 29 เกิดเรื่อง

"นี่คือพื้นที่ต้องห้ามของเขตเรือนจำ"เฉินซ่าเห็นนางไม่ขยับ จึงเอื้อมมือไปจับข้อมือนาง แล้วดึงนาง โหลชีไม่คาดคิดว่าเขาจะทำสิ่งนี้ ชั่วขณะไม่ได้ระวังตัวถูกเขาดึง ก็ล้มไปทางเขา

เฉินซ่าคิดนางอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว และรู้สึกหงุดหงิดและกังวล และไม่คิดอะไรมาก เพียงแค่เอื้อมแขนไปโอบเอวที่เพรียวบางของนาง แล้วก็บินออกไป

ในขณะนี้ หางตาของโหลชีกวาดไปที่ต้นไม้ที่มุมของศาลา ใจเต้น ก่อนที่จะพูด เฉินซ่าโอบนางไว้และออกจากสถานที่นี้ เพราะลอยอยู่กลางอากาศ อยู่ในที่สูง โหลชีพึ่งตระหนักได้ว่าเมื่อกี้สถานที่ที่นางอยู่ถูกล้อมรอบด้วยต้นแคฝรั่งเจ็ดต้น ต้นแคฝรั่งทั้งเจ็ดต้นนั้นสูงและอุดมสมบูรณ์มาก ดังนั้นมันจึงปิดบังและปกคลุมศาลาเล็กๆ แห่งนี้

ตามหลักแล้ว มุมนั้นมันซ่อนได้อย่างลึกลับจริงๆ ก่อนหน้านี้นางมาที่นี้ได้ยังไง?

รู้สึกสับสนใจเล็กน้อย กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก และทันใดนั้นได้ยินเสียงการต่อสู้จากภูเขาด้านหน้าและด้านหลัง และมีเสียงของยามตะโกนด้วย

"ศัตรูโจมตี!"

ศัตรูโจมตี?

โหลชีฟังออก ทิศทางนั้น เป็นทิศทางที่นางทำลายค่ายกลภูเขาไร่ชานั้น?

แม่งเอ้ย ไม่ใช่แล้วมั้ง? จะบังเอิญเช่นนี้ นางทำลายค่ายกลแล้ว ก็มีศัตรูขึ้นมาจากทิศทางภูเขานั้น?

สมองของโหลชีคิดได้อย่างรวดเร็ว และคิดทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และทันใดนั้นก็จำคำพูดที่นักพรตเลวพูดในความฝัน

เขาบอกว่า ชะตากรรมของนางไม่ใช่จะสงบสุขเช่นนี้

แม่งเอ้ย

"พวกเราไปดูกันเถิด" นางพูดกับเฉินซ่าที่กำลังโอบรัดนางแล้วโบยบินอยู่ แต่ทันทีที่พูดจบ นางก็พบว่า อุณหภูมิของฝ่ามือรอบเอวของนางเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

นี่คือฤดูร้อนนี่!

นางจำได้ว่า ก่อนหน้านี้ที่นางไปจับมือเขาโดยไม่ได้ตั้งใจมือเขายังปกติอยู่!

โหลชีก็หันไปมองเขา ด้วยน้ำเสียงตกใจ "เจ้ารีบปล่อยข้าลง!"

เฉินซ่าไม่พูดอะไรริมปิดฝีปากบางๆ ไว้แน่น พานางบินต่อไป จนกระทั่งมาถึงตำหนักสามและรีบตรงเข้าไปในห้องนอนของเขา

หลังจากหยุด ฝีเท้าของเขาก็เซทันที ร่างกายของเขาเซไปมาและล้มลงกับพื้น โหลชีรีบโอบเขาไว้ และพาเขาไปที่เตียงใหญ่ ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ ร่างกายของเขาเยือกเย็น ใบหน้าแดงผิดปกติ และดูเหมือนเปลวไฟกำลังลุกไหม้อยู่ในร่างกายของเขา

เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน เดี๋ยวเย็นเดี๋ยวร้อน เป็นไปได้ไหมว่า…..

เฉินซ่าล้มลงบนเตียง ช่วงหน้าอกของเขาหายใจกระเพื่อมขึ้นๆ ลงๆ อย่างรุนแรง และมีชั้นสีแดงค่อยๆ ลอยอยู่ในดวงตา

"เจ้าบ้าเอ้ย เจ้าเป็นจ้าวครองพั่วอวี้ไม่ใช่หรือ? อยู่ในอาณาเขตของตัวเองไม่รู้หรือว่าถูกคนอื่นทำร้าย!" โหลชีโกรธจัด และหันหลังกำลังจะเดินจากไป "ข้าจะไปเรียกหมอเทวดาให้เจ้า"

เขาจับมือนางไว้ นางหันหลังและก้มมอง ในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ สติของเฉินซ่าดูเหมือนจะค่อยๆ เลือนหาย ผิวของเขาเริ่มแดงขึ้น แต่อุณหภูมิร่างกายเริ่มลดลงเรื่อยๆ

"เฝ้าอยู่ในตำหนักสามต่อไป ห้ามใครเข้ามา ยกเว้นหมอเทวดากับ…กับองครักษ์ทั้งสี่" เฉินซ่าพูดประโยคนี้อย่างลำบากเล็กน้อย เมื่อโหลชีได้ยินก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก็นิ่งอึ้ง

นางอดไม่ได้ที่จะก้มตัวลง และถามเบาๆ "เฉินซ่าเจ้าเชื่อใจข้าขนาดนี่เลยรึ?"

"อืม เชื่อ" เขาเพียงแค่พูดสองสามออกมาอย่างคลุมเครือ จากนั้นจึงปล่อยมือนาง จับที่เอว แล้วนำจี้หยกออกมาวางบนฝ่ามือของนาง

ใบหน้าของโหลชีซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย

เฉินซ่าลืมตาด้วยความยากลำบาก และพูดว่า "เห็นป้ายอาญาสิทธิ์ก็เหมือนเห็นข้า"

เขาถึงกับนำป้ายอาญาสิทธิ์เช่นนี้ให้นาง!

แต่ในเวลานี้โหลชีก็รู้ดีว่ายังไม่ถึงเวลาต้องพูด คนที่บุกเข้ามาจากหลังเขาไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่รู้ว่าอยู่ในระดับไหน ถ้าเขาบุกรุกเข้ามาตอนนี้ เฉินซ่าไม่มีความสามารถในการต้านทานแน่นอน นางก้มลงห่มผ้าห่มให้เขา มองดูเขาแล้วถอนหายใจ "ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าไปทำคนขุ่นเคืองมากมายเท่าไหร่ หรือทำใครขุ่นเคืองใจเกินไป!"

โดนวางยาพิษ โดนกู่ และตอนนี้ก็มีคำสาป!

เฮ้อ มันเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ ที่เขาสามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้

เฉินซ่าพูดไม่ออก แต่ยังคงได้ยินเสียงของนาง ได้ยินเช่นนั้นก็กลอกตาเล็กน้อย มองดูนาง ดวงตาสีแดงนั้นยังแฝงด้วยความเย็นชาและสงบนิ่ง

นางขบริมฝีปาก สงสัยจริงๆ ว่าเขาสุขุมเช่นนี้จริง หรือเชื่อใจนางจริงๆ

ไม่ใช่ว่านางจะไม่รู้ว่าเฉินซ่ากำลังทดสอบนางอยู่ ในสายตาของเขา นางคงไม่ใช่เศษสวะ แต่เขาไม่ควรไว้ใจนางอย่างนี้ ถ้าศัตรูโหดร้ายเกินไป นางอาจจะปล่อยเขาไว้ตามลำพังแล้วตัวเองเผ่นหนีไป

เมื่อออกจากประตูไป องครักษ์สองคนที่รออยู่นอกห้องตำหนักเห็นป้ายอาญาสิทธิ์จี้หยกที่นางหยิบออกมา สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย และคุกเข่าลงด้วยขาข้างหนึ่ง

"แม่นางโหลมีคำสั่งอะไร?"

"องครักษ์ลับของฝ่าบาทอยู่ที่ไหน?" โหลชีถาม นางไม่เชื่อว่าเขาจะมีองครักษ์เพียงสี่คน สี่คนอยู่ในที่แจ้ง และมีชื่อเสียงไม่น้อย ทุกคนสามารถเข้าใจได้อย่างชัดเจน เขาประสบกับการถูกวางยาพิษและตามไล่ฆ่าถึงเพียงนี้ ข้างกายจะไม่มีองครักษ์ลับได้อย่างไร แม้จะเป็นนาง หากอยู่ในตำแหน่งและอันตรายเช่นนี้นางก็ต้องการองครักษ์ลับเช่นกัน

เมื่อนึกถึงองครักษ์ลับ นางนึกถึงหมิงเลี่ย ทันใดนั้นอารมณ์ของนางก็แย่ลงอีกครั้ง

องครักษ์ทั้งสองจ้องมองหน้ากัน และโหลชีก็แกว่งป้ายอาญาสิทธิ์ไปมา

สองคนนี้น่าจะเป็นองครักษ์ลับ อย่าคิดว่านางโง่ ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพวกเขามาก่อน ขณะที่เฉินซ่าโอบรัดนางกลับมา ทั้งสองก็ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ และเฝ้าอยู่ประตูนอกห้องนอนทันที