บทที่ 30 เห็นป้ายอาญาสิทธิ์ก็เหมือนเห็นข้า

องครักษ์เยว่ตกใจสุดๆ ตอบสนองได้รวดเร็ว กำลังจะลงมืออีกครั้ง แต่ป้ายอาญาสิทธิ์ยื่นมาตรงหน้าเขา ในฐานะที่เขาเป็นหนึ่งในองครักษ์ของเฉินซ่า จะต้องรู้ที่มาของป้ายอาญาสิทธิ์นี้แน่นอน

ป้ายอาญาสิทธิ์ของฝ่าบาท เห็นป้ายอาญาสิทธิ์ก็เหมือนเห็นฝ่าบาท

อิงที่เพิ่งกระโดดขึ้นไปบนเตียงเพราะตกใจกับสถานการณ์ของเฉินซ่าไม่คิดอะไรและกำลังจะโอบกอดเฉินซ่า และก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

หมอเทวดาดูวิตกกังวล ทำได้เพียงป้องกันอยู่หน้าเตียง และตะโกนว่า "ตอนนี้ไม่ควรขยับตัวฝ่าบาท!"

เสียงของโหลชีเย็นชามาก แว่วเข้ามาในหูทำให้เขารู้สึกกดดันขึ้นมาทันที "องครักษ์เยว่ ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายให้เจ้าฟัง และรีบบอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น"

องครักษ์เยว่ขมวดคิ้วและมองดูป้ายอาญาสิทธิ์ในมือ เป็นป้ายอาญาสิทธิ์ของฝ่าบาทจริงๆ แต่ว่าตอนนี้ฝ่าบาทหลับตามองดูแล้วเหมือนหมดสติ ใครจะไปรู้ว่านางไปคลำหามาเองจากร่างกายของฝ่าบาทหรือไม่?

ในขณะที่ลังเล เสียงที่แผ่วเบาแต่ยังคงสงบดังออกมาจากเตียง "พูด"

ฝ่าบาทยังมีสติอยู่!

องครักษ์เยว่กับองครักษ์อิงมองเฉินซ่าที่อยู่บนเตียงด้วยความดีใจและประหลาดใจทันที แต่ยังเห็นว่าดวงตาของเขายังคงปิดอยู่

"นายท่าน! ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" ทั้งสองกังวลมาก

"ตอนนี้ยังเหลือเพียงสติของเขา และร่างกายของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย เจ้าแน่ใจว่าต้องการให้เวลาของข้าหมดไป?" โหลชีพูดอย่างเย็นชา

"เยว่ไม่กล้า!" ครั้งนี้องครักษ์เยว่ไม่สงสัย รีบพูด "เรือนจำหลังเขามีคนบุกรุกเข้ามา คนที่บุกรุกภูเขามี36คน ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน วิทยายุทธร้ายกาจมาก ทางด้านฮั่วหยูฉุนต้านทานไม่ไหว เจิงหลิวหยุนได้นำกองกำลังทหารไปแล้ว เยว่ได้สั่งให้หน่วยเจี่ย อี่ ปิ่ง ติงทั้งสี่หน่วยปกป้องตำหนักหนึ่งตำหนักสอง"

องครักษ์ลับของเฉินซ่าเฝ้าเขาเพียงคนเดียว แต่ภายใต้องครักษ์ทั้งสี่ยังมีหน่วยเจี่ย อี่ ปิ่ง ติงที่เก่งที่สุดสี่กลุ่ม หน่วยเจี่ยเยี่ยมที่สุด แต่ว่าครั้งก่อนที่ได้ไปหาดอกลึกลับ ได้ยินว่าหน่วยเจี่ยสูญเสียบาดเจ็บหนักมาก ตอนนี้นางก็ไม่รู้ว่าหน่วยเจี่ยยังเหลือกี่คน

ตำหนักหนึ่งตำหนักสองมีเจิงหลิวหยุนนำกองกำลังทหารคอยปกป้องมาตลอด แต่ตอนนี้ศัตรูแข็งแกร่งมาก เจิงหลิวหยุนจึงต้องนำกำลังไปเสริมในพื้นที่เรือนจำ ดังนั้น ตำหนักหนึ่งตำหนักสองจึงมีแค่เจี่ย อี่ ปิ่ง ติงสี่กลุ่มนี้คอยคุ้มกัน ในตำหนักจิ่วเซียวยังมีคนบางส่วนที่ต้องคุ้มกัน

สิ่งที่องครักษ์เยว่และองครักษ์อิงกังวลคือ ตำหนักสามมีเพียงองครักษ์ลับคุ้มกันเท่านั้น และตอนนี้นายท่านเป็นเช่นนี้ แล้วถ้าอีกฝ่ายยังมีคู่ต่อสู้สำรองอยู่ล่ะ?

"พวกเจ้ามาที่นี่มีจุดประสงค์อะไร?" โหลชีดูออกว่า ก่อนหน้านี้ใต้เท้าองครักษ์เยว่มีเรื่องจะรายงาน

องครักษ์เยว่เหลือบมองนาง และพูดว่า "ฐานะของเสวี่ยนั้นแตกต่างกัน ศัตรูได้โจมตีบริเวณเรือนจำก่อน เยว่ขอร้องแม่นางโหล ออกคำสั่งให้นำเสวี่ยมาไว้ที่ตำหนักสามก่อน เพื่อความปลอดภัยของนางได้หรือไม่?"

คนพวกนั้นมุ่งร้ายมาที่ใคร และมาเพื่ออะไร ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ชัดเจน แต่ศัตรูรู้จักองครักษ์ทั้งสี่คน ถ้าให้พวกเขาเห็นเสวี่ยอยู่ในคุกแล้ว ในเวลานี้เสวี่ยก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส กรณีถูกจับกุมหรือถูกฆ่า สำหรับพั่วอวี้ มันจะเป็นความอัปยศ

ตรงจุดนี้ โหลชีก็รู้เช่นกัน แม้ว่านางจะไม่มีความรู้สึกดีๆ ต่อเสวี่ยเลยสักนิด แต่ในอาณาเขตของตัวเองถ้าเกิดเรื่องไม่ดีกับนาง มันจะเสียหน้ามาก ตอนนี้เฉินซ่าได้มอบป้ายอาญาสิทธิ์ส่วนตัวให้นางแล้ว นางต้องช่วยรักษาหน้าเขาไว้

เมื่อคิดเช่นนี้ นางจึงรีบพูดทันที "อนุญาต เรื่องนี้ ให้ใต้เท้าองครักษ์เยว่ไปจัดการด้วยตัวเอง"

"ขอบคุณแม่นางโหล" องครักษ์เยว่เหลือบมองเฉินซ่า ในแววตานั้นมีความกังวลอย่างมาก "นายท่านเขา……"

"นายท่านปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า เรื่องจากนี้ไปข้าจะมอบหมายให้อิง เจ้าไปซะ" โหลชีพูด

องครักษ์เยว่พยักหน้า และรีบไปอย่างรวดเร็ว

"พิษกู่ของนายท่านกำเริบใช่ไหม?" อิงถามหมอเทวดาด้วยเสียงเคร่งขรึม

หมอเทวดาส่ายหัว "ฝ่าบาทถูกคำสาปซีเจียง"

"อะไรนะ?" เมื่ออิงได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจ แล้วก็โมโห "เป็นไปได้ยังไง!"

ตามความคิดของ โดนคำสาปในตอนบ่ายรึ เพราะก่อนหน้านี้ไม่มีวี่แววเลย แต่วันนี้เฉินซ่าอยู่ในตำหนักจิ่วเซียวตลอด จะถูกคำสาปซีเจียงได้อย่างไร?

เป็นไปได้ไหมในตำหนักจิ่วเซียวมีคนซีเจียงแอบเข้ามา? และยังสามารถเข้าใกล้เฉินซ่าได้?

อิงขมวดคิ้วอย่างแรง คุกเข่าด้วยขาข้างหนึ่งข้างเตียง ดวงตาของเขาแดงเล็กน้อย มองไปที่เฉินซ่าน้ำเสียงของเขาช่างเจ็บปวด "นายท่าน ต้องโทษที่ข้าน้อยไร้ประโยชน์!"

"ลุกขึ้น" เฉินซ่ายังคงมีสติอยู่ และเปล่งเสียงออกมา อิงเข้าใจความหมายเขา กำลังพูดว่าไม่ตำหนิพวกเขา ให้เขาลุกขึ้น เขาลุกขึ้นทันที และจับคอเสื้อของหมอเทวดาด้วยมือข้างหนึ่ง "ทำไมยังไม่รีบช่วยนายท่านล่ะ?"