บทที่ 329 แสงพระพุทธ

เฉินซ่ากับนางเข้ามาพร้อมกันเป็นคนสุดท้าย ตอนแรกไม่ได้สังเกต หลังจากนางพูดแล้วถึงได้พบว่าไม่มีกลิ่นหอมประหลาดนั่นแล้วจริงๆ

โหลชีหันกลับมามองครู่หนึ่ง ชี้ไปที่ด้านบนของประตู "ผงยานั่นถูกวางไว้บนประตู แรงเสียดทานตอนเปิดประตู เสียดสีจนผ้าบางที่ห่อผงยาฉีกขาด ผงยาปลิวไสวไปตามลม ก็เลยเกิดกลิ่นหอมประหลาดนั่นขึ้นมา"

เฉิงสิบมองไปที่ครอบครัวสี่คนตระกูลสือที่ล้มอยู่กับพื้น: "เช่นนั้นจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?" เวลาที่สือหมินจีกลั้นหายใจก็ยังสายไปหน่อย แค่หมดสติช้ากว่าพวกเขาเล็กน้อยเท่านั้นเอง

"ก็บอกแล้วว่าแค่หมดสติเท่านั้น เฉิงสิบข้าจะบอกกับเจ้านะ อย่าเอาแต่หาโอกาสมาคุยกับข้า ยังไม่อภัยเจ้านะ" โหลชีเหล่มองเขาคน

เฉิงสิบ: "......"

เฉินซ่ากวาดตามองมา เฉิงสิบเดินไปทางด้านโหลวซิ่นด้วยความหดหู่ใจ แม่นาง ไม่ให้อภัยก็ไม่ให้อภัย ยังบอกว่าเขาหาโอกาสพูดคุยกับนาง สายตาของฝ่าบาทน่ากลัวมากนะ

โชคดีที่ ข้างในนี้อบอุ่นมากจริงๆ ครอบครัวของสือหมินจีจะมาอยู่ที่ด้านข้างน้ำพุวิเศษในเขตต้องห้ามเกือบปี ย่อมต้องเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนมาด้วยอยู่แล้ว แต่หลังจากที่ตกลงไปในแม่น้ำแล้วถึงถุงผ้าอาจจะถูกน้ำพัดพาไป พวกเขายังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อผ้าบนตัวก็ยังเปียกอยู่ โชคดีที่เปิดค่ายกลมาถึงหน้าประตูบานนี้ ไม่อย่างนั้นคงต้องแข็งตายจริงๆ

แต่ถึงแม้ข้างในนี้จะอบอุ่นมาก แต่เหมือนพ่อเฒ่าสือกับภรรยาของสือหมินจี ที่สวมเสื้อผ้าเปียกอยู่ตลอดก็เป็นหวัดได้ง่ายมากเช่นกัน

โหลชีในฐานะที่เป็นผู้หญิง ก็รู้ดีว่าที่หญิงตั้งครรภ์หากเป็นหวัดแล้วไข้ขึ้นมันอันตรายมาก ถึงแม้ว่าในโลกนี้จะมียาวิเศษมากมาย แต่ยาวิเศษก็แพงมากเช่นกัน และไม่ใช่ว่าจะสามารถพบเจอได้ตามใจสามารถใช้ได้พอดี ก็เหมือนกับนางที่มียาดีติดตัวมากมาย แต่ไม่มียาตัวไหนที่เหมาะสำหรับสตรีมีครรภ์เลย มากน้อยนางก็ดูแลภรรยาของสือหมินจีอยู่แล้ว ถึงได้ให้จิ้งจอกม่วงอยู่ข้างกายนางตลอด

"จุดไฟ บนกำแพงหินนี้มีตะเกียงไฟ"

โหลชีออกคำสั่ง เฉิงสิบลงมือในทันที ใช้หินเหล็กไฟจุดไฟขึ้นมา จุดตะเกียงบนกำแพงหินทั้งสองข้าง ด้านหน้าสว่างขึ้นมาในทันใด

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาแทบพูดไม่ออกคือ ที่นี่เป็นเพียงแค่ห้องหินห้องเดียวเท่านั้น และไม่ได้ใหญ่มาก ประมาณห้าตารางฟุต สี่ด้านล้วนเป็นกำแพงหิน ไม่มีประตูไม่มีหน้าต่าง อะไรก็ไม่มี ว่างเปล่าไปหมด

เฉินซ่าลองตรวจสอบดู กลไกก็ไม่มีเช่นกัน

"เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างประตูหินเช่นนี้ขึ้นมาแต่แล้วกลับไม่มีอะไรเลยใช่ไหม" โหลวซิ่นเดินไปรอบๆระหว่างตรงกลางอย่างไม่ยอมจำนน แล้วกระโดดอีกสองสามที "ข้าลองกระโดดดูว่าพื้นจะจมกะทันหันไหม...โอ้แม่เจ้า!"

ได้ยินแค่เสียงพรึบดังขึ้นมา จู่ๆใต้เท้าเขาก็ว่างเปล่า คนทั้งคนของเขาร่วงลงไปในชั่วพริบตา ในขณะที่เขากำลังจะตกลงไป แส้ยาวสีดำทองเส้นหนึ่งก็ม้วนเข้ามา พันรอบมือที่กำลังปีนขึ้นมาของเขาเอาไว้ในทันใด แล้วดึงตัวเขาขึ้นมา

"ไอ๊หยาแม่นาง ท่านช่วยข้าน้อยเอาไว้อีกครั้งแล้ว!" โหลวซิ่นตบไปที่หน้าอกของตนเองเบาๆ

"พอล่ะ โหลวซิ่น ข้าพบว่ายิ่งอยู่เจ้าก็ยิ่งคารมคมคายมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ ใครใช้ให้เจ้าไปกระโดดโลดเต้นตรงนั้น?" โหลชีสะบัดข้อมือ ลากเขากลับมา

เฉินซ่าเดินเข้าไป ตรงจุดที่โหลวซิ่นกระโดดเมื่อครู่ปรากฏเป็นรูกว้างพร้อมมุมมองด้านข้าง ใต้หลุมด้านล่างสามารถมองเห็นแสงสว่าง นั่นเป็นแสงที่นุ่มนวลมาก ทำให้คนอยากที่จะเข้าใกล้อยากใกล้ชิด นุ่มนวลมาก อบอุ่นมาก

"ล่อลวง" เฉินซ่ากล่าวเสียงขรึม

โหลชีเดินตามเข้าไป และมองเข้าไปข้างใน "จิ๊จิ๊ แสงพระพุทธ"

เฉินซ่ามองนางครู่หนึ่ง: "แสงพระพุทธ?"

"อืม แสงพระพุทธแห่งเมตตาจิต นุ่มนวล อบอุ่น สงบเงียบ ดึงดูดคนอย่างมาก"

ความจริงในตอนที่นางยังเด็กนักพรตเลวไม่ใช่นักพรต จากนั้นมีครั้งหนึ่งเขาถูกแสงพระพุทธแห่งเมตตาจิตหลอกลวงเข้า จากนั้นก็พาลโกรธ ยืนกรานจะให้นางพาไปซื้อชุดคลุมลัทธิเต๋าสองสามชุดให้ได้ จากนั้นก็หาภูเขาลูกหนึ่ง บนภูเขาลูกนั้นมีวัดเต๋าร้างแห่งหนึ่ง เขาก็ยึดวัดเป็นนักพรต หลังจากนั้นนางก็เปลี่ยนมาเรียกเขาว่านักพรตเลว

"แสงนี้ ทำให้คนอยากนอนมากเลย......" หลูต้าลี่ไม่รู้ว่าเข้ามาใกล้เมื่อไหร่ ยื่นหน้าออกไปก็เห็นแสงพระพุทธนั่น ตาแข็งขึ้นมากะทันหัน ก็อยากจะล้มฟาดลงไป

เฉินซ่าคว้าเสื้อของเขาเอาไว้แล้วก็โยนกลับมาด้านหลัง เขาล้มลงกับพื้น ได้สติกลับมาทันที: "ฝ่าบาททำร้ายข้าทำไม?"

เยว่ตบไหล่ของเขาเบาๆ "เมื่อครู่นี้เจ้าอยากกระโดดลงไปน่ะ"

"เหลวไหล อยู่ดีๆข้าจะกระโดดลงไปทำไมกัน!" หลูต้าลี่จ้องเขม็ง

เยว่กับเฉิงสิบและคนอื่นๆมองกันไปมา หลูต้าลี่มองดูครู่หนึ่งก็ลุ่มหลงแล้ว ยังคิดจะกระโดดลงไป แต่ฝ่าบาทกับพระสนมยังแสดงความคิดเห็นกันอยู่ตรงนั้นมันหมายความว่าอย่างไร?

"เฮ้ ใต้เท้าองครักษ์เยว่ ท่านไปลองดู" โหลวซิ่นไม่เชื่อ ล่อลวงให้เยว่ไปมองครู่หนึ่ง

ตัวเยว่เองก็อยากรู้อยากเห็นเช่นกัน ก็เลยเดินเข้าไป ยื่นหน้าไปมองแวบหนึ่ง มองแวบนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองง่วงมากทันที แสงพวกนั้นเหมือนกับสำลีที่อ่อนนุ่ม ทำให้เขาอยากจะล้มตัวลงไปนอน

"เฮ้!" โหลชียื่นมือไปผลักเขา เยว่เดินโซเซไปสองก้าว ได้สติกลับมาทันที ถอยหลังไปอีกสองก้าวด้วยความตกตะลึง "ฝ่าบาท พระสนม พวกท่าน....."

เขามองแค่แวบเดียวก็พลาดท่าแล้ว ฝ่าบาทกับพระสนมมองนานขนาดนี้ ไม่เป็นอะไรจริงๆหรือ?

โหลชีมองไปทางเฉินซ่าด้วยความสงสัย "ข้าเคยผ่านการฝึกฝนของนักพรตเลวมาโดยเฉพาะ ทำไมท่านถึงไม่พลาดท่าล่ะ?" ตอนนั้นหลังจากที่นักพรตเลวพลาดท่าก็พาลโกรธ ยืนกรานว่าตัวเขาเคยพลาดท่าครั้งหนึ่งก็ช่างมันเถอะ นางจะพลาดท่าเช่นนี้ไม่ได้อีกเด็ดขาด จากนั้นก็ไปศึกษาวิธีวางแผนผังแสงพระพุทธ หลังจากที่เป็นแล้ว จะให้นางวางแผนผังแสงพระพุทธเล่นวันเว้นวันให้ได้ แรกเริ่มเดิมทีนางก็พลาดท่าทุกวัน บางครั้งก็กระโจนลงไปในสระน้ำ บางครั้งก็กระโดดลงไปในโคลน ยังมีครั้งหนึ่งที่กระโดดลงไปในบ่อน้ำโดยตรง เพราะการวางแผนผังแสงพระพุทธโดยทั่วไปต้องเป็นสถานที่ที่น้ำ

หลังจากนั้นนางก็ไม่ถูกล่อลวงอีก มองดูแสงพระพุทธก็สามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นางคือถูกฝึกฝนออกมาโดยตรง เช่นนั้นแล้วเฉินซ่าล่ะ?

เฉินซ่าเงยหน้ามองมา กล่าวออกมาอย่างช้าๆ: "ชี่พิฆาตแข็งแกร่ง แสงพระพุทธไร้ประโยชน์"