บทที่ 330 วิชาควบคุมฝัน

"ลึกขนาดนี้ จะลงไปอย่างไร?" โหลวซิ่นกล่าวถาม

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว พักผ่อนที่นี่สักครึ่งคืนก่อน ตอนฟ้าใกล้จะสางค่อยลงไปแล้วกัน" โหลชีกล่าว

"ได้" เฉินซ่าออกคำสั่ง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปเอนกายพักผ่อนกันอยู่ใต้แสงไฟ เช่นนี้จะอบอุ่นมากกว่า

เฉินซ่ากับโหลชีพิงอยู่ข้างกำแพง เขาโอบนางเข้าไปในอ้อมแขน กอดเอาไว้ตรงหน้าอก ฝังศีรษะเอาไว้ระหว่างซอกคอของนางแล้วหลับตาพักผ่อน

บางครั้งก็มีเพียงเสียงไส้เทียนแตกเบาๆเป็นครั้งคราว กลางคืน ดูเงียบสงัดมาก

มีเพียงโหลชีที่นอนหลับได้ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่นัก ตรงหน้าเต็มไปด้วยหมอก สายน้ำไหลช้าๆ กลางคืนที่เงียบสงบคลื่นน้ำจะเบามากๆ เรือเล็กสั่นไหวเบาๆ นางเห็นเฉินซ่ากำลังเดินไปทางเด็กน้อยที่นั่งอยู่บนเรือเล็กคนนั้น

.......

ตำหนักจิ่วเซียว หน้าประตูตำหนักสาม อิงมองดูสาวน้อยที่สวมชุดสีดำทั้งชุดที่อยู่ตรงหน้า "แม่นางเฟยฮวน ดึกดื่นขนาดแล้ว ทำไมท่านถึงยังไม่พักผ่อนอีก?"

สาวน้อยที่บอบบางราวกับดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆถึงแม้จะใส่ชุดดำ แต่ผิวขาวราวกับหิมะกลับเปล่งประกายจางๆอยู่ใต้แสงจันทร์ ผิวของนางเรียบลื่นมากๆ ความเรียบลื่นแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้มือไปสัมผัส ใช้เพียงแค่ตามองก็สามารถมองออกมาได้แล้ว

ดวงตาสุกสกาวสดใสคู่หนึ่ง เปล่งประกายแวววาวราวกับแสงที่สะท้อนบนผิวน้ำ

ถึงแม้นางจะไม่ใช่สาวสวยไร้ที่เปรียบ แต่กลับสามารถปลุกเร้าความปรารถนาอยากปกป้องในใจของผู้ชายขึ้นมาได้ ไม่ว่าใครก็อยากจะกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน ดูแลปกป้องอย่างดี

แต่ว่า อิงกลับขวางเอาไว้หน้าประตูตำหนักสาม ไม่ได้มีความหมายว่าจะยอมถอยเพราะความงดงามอ่อนหวานทำให้หวั่นไหวของนางเลยแม้แต่น้อย

สาวน้อยในชุดดำคนนี้ก็คือซีเฟยฮวน

"ใต้เท้าองครักษ์อิง เฟยฮวนนอนไม่หลับ ออกมาเดินเล่นที่สวนดอกไม้ เดินมาถึงที่นี่โดยบังเอิญ แค่คิดว่าฝ่าบาทไม่รู้จะกลับมาเมื่อใด"

"ฝ่าบาทไปครั้งนี้ ไม่ได้บอกไว้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่"

"เช่นนั้น ใต้เท้าองครักษ์อิงได้ส่งจดหมายไปให้ฝ่าบาทแล้วหรือยัง?" ซีเฟยฮวนก้มหน้าลงเล็กน้อย

อิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า: "เมื่อวานส่งจดหมายออกไป เพียงแต่ว่า ตอนนี้ไม่รู้ว่าฝ่าบาทอยู่ที่ใด ดังนั้น ไม่แน่ใจว่าจดหมายจะถึงมือฝ่าบาทเมื่อไหร่"

"ออ" ดูเหมือนสีหน้าท่าทางของซีเฟยฮวนจะเผยความผิดหวังออกมาเล็กน้อย เห็นก็ทำให้คนอยากจะรีบเข้าไปปลอบโยน ปากของอิงขยับเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

ในดวงตาของซีเฟยฮวนมีประกายความหมายที่ไม่ชัดเจนแวบผ่านไปเล็กน้อย "เช่นนั้น ใต้เท้าองครักษ์อิง เฟยฮวนขอตัวกลับก่อน"

"แม่นางเฟยฮวนเดินทางดีๆ"

อิงมองดูแผ่นหลังของซีเฟยฮวน จู่ๆเทียนอิ่งก็แวบออกมาปรากฏตัวอยู่ข้างกายของเขา กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ: "ข้าไม่ชอบผู้หญิงคนนี้"

"ชิ" อิงกลอกตามองบน "เทียนอิ่ง เมื่อก่อนในสายตาของเจ้าก็ไม่เคยมีผู้หญิงมาก่อนอยู่แล้ว ตอนนี้ในสายตาของเจ้าก็มีแค่โหลชีคนเดียวเท่านั้น นอกจากนางแล้ว ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนดีหรอก"

"คือพระสนมต่างหาก"

เทียนอิ่งเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

อิงถอนหายใจ "ได้ได้ได้ พระสนม พระสนม" เขากล่าวพึมพำ: "ข้านึกไม่ถึงจริงๆ ผู้หญิงที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากไหนไม่รู้ในตอนนั้นจะกลายมาเป็นพระสนมได้......"

ยิ่งกว่านั้น ยังเป็นคนที่ทำให้ฝ่าบาทละทิ้งสาวงามคนอื่นๆ และมีเพียงแค่พระสนมเพียงคนเดียวคนนั้นอีกด้วย

ไม่รู้ว่าทำไมในใจอิงรู้สึกเศร้าหมอง และจู่ๆอารมณ์ก็หดหู่ขึ้นมา "ก็ไม่รู้ว่าฝ่าบาทกับพระสนมจะกลับมาเมื่อไหร่ หลังจากที่ฝ่าบาทกลับมาแล้ว เห็นแม่นางเฟยฮวน คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม?"

เทียนอิ่งฮึออกมาคำหนึ่ง: "ใครใช้ให้เจ้าตัดสินใจให้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ต่อโดยพลการเองล่ะ?"

"อะไรที่เรียกว่าข้าตัดสินใจโดยพลการ? นางกล่าวถึงความฝัน เรือลำเล็ก แม่นางน้อย ข้าจะไม่ให้นางอยู่ต่อได้หรือ? ความฝันนั่นของฝ่าบาท นอกจากข้ากับเยว่ อวิ๋น ก็มีแต่เจ้าที่รู้ แม้แต่เสวี่ยก็ยังไม่รู้ ในบรรดาพวกเราไม่มีใครพูดออกไปอยู่แล้ว นางบอกว่านางกับฝ่าบาทพบกันบนเรือในความฝันมาตั้งแต่เด็กแล้ว ข้าจะไม่ให้นางอยู่ต่อได้หรือ?"

สีหน้าของเทียนอิ่งไม่ค่อยน่าดูเล็กน้อย "อย่างไรก็แล้วแต่ ไม่ว่านางจะเป็นใคร หากพระสนมไม่ชอบใจ นางก็ต้องไสหัวออกไป" เทียนอิ่งกล่าวไป ร่างก็แวบหายกลับเข้าไปในตำหนักสาม

อิงต่อยหมัดไปในอากาศ

เขานึกถึงเชิงเขาจิ่วเซียวเมื่อสามวันก่อน เฟยฮวนในชุดดำ เสื้อคลุมสีแดงพลิ้วไหวในสายลม ควบม้ามาถึงหน้าเขา ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบานสะพรั่ง กล่าวกับเขาว่า: "ข้าคือเฟยฮวน ที่นี่คือพระตำหนักของพี่ชายหรือ? เฟยฮวนทำตามสัญญาในความฝัน มาหาเขาแล้ว เรือเล็กที่เฟยฮวนมอบให้พี่ชายยังอยู่หรือไม่?"

ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับเรือเล็กนั่นมากแค่ไหน พวกเขาต่างก็รู้ดี ตอนนั้นเสวี่ยชนชั้นวางล้มไปโดนเรือเล็กลำนั้น ฝ่าบาทเกือบจะฆ่านางไปแล้ว และเขาก็รู้ว่าฝ่าบาทตามหาคนที่มอบเรือเล็กให้เขาคนนั้นมาโดยตลอด น่าเสียดายที่ไม่มีข่าวมาตลอด ตอนนี้คนมาถึงที่ด้วยตนเองแล้ว?

ด้วยเหตุผลนี้ ไหนเลยที่เขาจะยังกล้าไล่นางไปอีก?

แม้แต่เสวี่ยที่เคยไม่เห็นโหลชีอยู่ในสายตา กับท่านผู้นี้ก็ยังสุภาพนอบน้อม ถึงแม้ลับหลังจะอิจฉาจนแทบจะเป็นบ้า เห็นนางแล้วก็ยังต้องลดระดับฐานะของตนเองไปเป็นสาวใช้โดยตรง

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ มีท่านนี้อยู่ ฝ่าบาทจะยังสามารถยืนหยัดอย่างแน่วแน่ว่าชาตินี้จะมีเพียงสนมคนเดียวอยู่อีกไหม?

เขาถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

และในเวลานี้ ซีเฟยฮวนก็กลับเข้าไปในเรือนรับรองแล้ว สั่งให้สาวใช้สี่คนที่องครักษ์เสวี่ยจัดเตรียมให้นางถอยออกไป ฟังเสียงฝีเท้าของพวกนางไกลออกไป สะบัดแขนเสื้อกวาดเก้าอี้ล้มไปสองตัว

บนใบหน้างดงามคือความโกรธเกรี้ยว

นางเข้ามาในตำหนักจิ่วเซียวได้อย่างราบรื่นแล้วก็จริง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าแม้แต่ตำหนักสามนางก็เข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ

"ไม่ได้ จะมามัวเสียเวลาไม่ได้ ไม่กลับมาแล้วอย่างไร ข้าก็ยังสามารถรุกล้ำเข้าไปในความฝันของท่านได้อีกครั้ง กระชับความสัมพันธ์กับท่านให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น......"

ใบหน้าของซีเฟยฮวนเปิดเผยรอยยิ้มที่แน่วแน่ว่าจะเอามาให้ได้ เริ่มจัดเตรียมโต๊ะบูชา วางกระถางธูปทันที