บทที่ 336 ส่วนลึกของพื้นที่ต้องห้าม

"อินทรีกลายพันธุ์ตัวนี้ ก็คือตัวที่ไล่ล่าพวกเราก่อนหน้านั้น" เยว่เดินเข้าไป ใต้ปีกข้างหนึ่งของมัน ก็เห็นบาดแผลจากดาบที่เขาเคยฟันไว้

"อินทรีกลายพันธุ์ตัวนี้ทรงพลังมาก ใครกันแน่ที่ทำร้ายมันให้เป็นเช่นนี้?" โหลวซิ่นถามด้วยความสงสัย

โหลชีส่ายหัว: "ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำร้ายมัน"

"ไม่ใช่มนุษย์?" ทุกคนตกใจ

"เห็นตรงนี้ไหม ปีกนั้นไม่ได้ถูกพวกมีดหรือดาบ ขวานหรือของมีคมฟัน แต่คือถูกกัดกร่อน" ปีกครึ่งหนึ่งถูกสึกกร่อน เลือดก็ยังไหลอยู่

"ดูจากรูปลักษณ์ของอินทรีแล้ว น่าจะตะเกียกตะกายสุดชีวิตหลังจากบาดเจ็บ มันมาที่นี้ เพราะรู้ว่ากินผลไม้ชนิดนี้สามารถรักษาบาดแผลของมันได้ และน้ำพุวิเศษนี้ก็น่าจะล้างบาดแผลได้ เสียดายที่มันทนไม่ไหว ยังไม่ทันได้กินผลไม้ก็ตายแล้ว" โหลชีสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง วิเคราะห์ออกมาอย่างคร่าวๆ และพื้นข้างหลังของอินทรี ไม่กี่ก้าวก็มีเลือดหลายหยดจริงๆ ไม่รู้ว่าขยายออกไปไกลขนาดไหน

เฉินซ่าก็นึกถึงระหว่างทางที่พวกเขามา ที่ที่เขาเห็นตอนอยู่ในรถม้า ม่านหมอกสีดำ

"ต้องมีบางสิ่งอยู่ในส่วนลึกของพื้นที่ต้องห้ามนี้" เขาขมวดคิ้ว หันไปมองทิศหนึ่ง ซึ่งคือทิศทางที่อินทรีมา เขากำลังจะก้าวไป โหลชีเอื้อมมือออกไปคว้าแขนของเขาไว้

"ไม่ต้องสนว่ามีอะไรแล้ว แค่สิ่งสิ่งนั้นไม่โผล่มาก็พอ คนเผ่าชักมังกรอาศัยอยู่ที่นี่มานานเช่นนี้ พวกเขาไม่เข้าไปข้างในก็ไม่เป็นเช่นไรแล้ว รีบกลับไปพั่วอวี้ก่อน" อันที่จริงไม่ใช่แค่ต้องรีบกลับไปที่พั่วอวี้ เขายังต้องใช้พลังงานทั้งหมดไปกับการหาตัวยานำพาที่เหลือ ต้องรีบแก้พิษกู่ออกให้เร็วจะดีที่สุด

"พระสนมพูดถูก นายท่าน พวกเราออกไปนานเกินไป ถึงเวลาต้องกลับแล้ว ไม่อย่างนั้น อิงคนเดียวคงต้านต่อไปไม่ไหว" เยว่ก็เกลี้ยกล่อม

พ่อเฒ่าสืออดไม่ได้ที่จะพูด: "ไม่มีใครเคยเข้าไปในภูเขาลึกนี้มาก่อน คนรุ่นก่อนกล่าวว่า มีสัตว์ประหลาดอยู่ในภูเขาลึก กินคนด้วย"

สำหรับโหลชีแล้ว นางรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 หรือ 30 ปีก่อนก็พอแล้ว อย่างน้อย ก็ควรจะเกี่ยวข้องกับซวนหยวนจ้านไม่ก็นักพรตเลว แม้แต่ในความฝันนั้นมีความสัมพันธ์กับแม่ก็พอ โลกนี้มีสิ่งที่ไม่คาดฝันมากมายเหลือเกิน สิ่งดีๆนางสนใจที่จะสำรวจ เห็นได้ชัดว่ากำลังรนหาที่ตาย นางคงไม่ใช่ว่ากินอิ่มแล้วไปสร้างความวุ่นวาย ต้องรู้ว่า พวกเขาพวกเองก็มีเรื่องมากพอแล้ว

ทิ้งความชั่วที่ไม่รู้ทิ้งไปข้างหนึ่งก่อน ความสนใจของพวกเขาถูกดึงไปที่น้ำพุวิเศษทันที

สือหมินจีกล่าว "นี่ก็คือน้ำพุที่ข้าเห็นคราวที่แล้ว!"

แม้เรียกว่าเป็นน้ำพุ แต่จริงๆ แล้วมีขนาดเท่ากับแอ่งน้ำขนาดเล็ก น้ำพุโผล่ออกมาจากพื้นดิน ใจกลางน้ำพุก่อตัวเป็นวงกลมกระจายออกไป

เฉินซ่ารู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าน้ำพุนี้มีน้ำอยู่มาก หนึ่งเดือนให้ชีชีหนึ่งโอ่ง ไม่ต้องกลัวว่าคนของเผ่าชักมังกรจะใช้กลอุบายเพื่อซ่อนน้ำพุ

"หิวน้ำจนจะตาย เติมน้ำให้เติมถุงน้ำก่อนค่อยว่ากัน"

โหลชีเพิ่งพูดจบก็เห็นหลูต้าลี่ถอยหลังไปสองก้าว นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ : "หลูต้าลี่ เจ้าไม่ดื่มน้ำเหรอ"

หลูต้าลี่กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "พวกเจ้าไม่ใช้บอกว่านี้สำหรับหญิงสาวไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่า ดื่มนี้ต้องคลอดลูก?ข้า ข้าผู้ชายอกสามศอก ข้าไม่ดื่มแน่!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" โหลชีหัวเราะจนท้องแข็ง

ดื่มแล้วต้องคลอดลูก?

ฮ่าๆๆ ตลกจริงๆ

ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

สือหมินจีเติมน้ำในถุงน้ำทั้งสองใบอย่างเงียบ ๆ สือเฟยยืนอยู่ข้างเขาและถามอย่างกระฉับกระเฉง "ท่านพ่อ ท่านแม่ยังอยู่ไหม?"

"อยู่ ทำไมจะไม่อยู่ พวกเราต้องรีบกลับไปหาแม่ของแก"

เมื่อได้ยินอย่างนี้ โหลชีก็หยุดหัวเราะ "เอาล่ะๆ จะเติมน้ำก็เติมกลับไปหน่อยเร็ว องครักษ์เยว่ ตรวจดูว่ารอบๆอะไรอันตรายอยู่หรือไม่"

เฉินซ่าส่ายหัวพูด "ที่นี่ไม่มีอะไร"

"เป็นไปได้ไหมว่า กับดักพวกนั้น มีเพียงแค่เพื่อปกป้องผลไม้สาวงามนั้น? และอีกคน ก็เพียงเพื่อฆ่าลูกหลานของผู้ตั้งค่ายกล?" ดังนั้น ที่อื่นจึงไม่มีกับดักอะไรมากมาย

"อืม เป็นไปได้อย่างมาก ส่วนที่เหลือ เช่นหลุมศพคนเป็น พวกนั้นอาจมีอยู่ในสถานที่นี้อยู่แล้ว เดิมทีที่นี้ก็เป็นสถานที่อันตรายอยู่แล้ว เพียงแค่ว่า ที่นี่มีถ้ำหินหิมะที่เหมาะสมกับการเจริญเติบโตของผลไม้สาวงาม เพราะงั้น ซวนหยวนจ้านนั่นถึงเลือกที่นี่ "

แต่ส่วนลึกของภูเขานั้นมีอะไร บางทีแม้แต่ซวนหยวนจ้านพวกเขาก็ไม่รู้

"ก็ดี ดีกว่าเมื่อถึงเวลาที่ตระกูลเผ่าชักมังกรเข้ามายังพบเจออันตรายอื่นอีก"

โหลชีพูด เดินไปที่ต้นไม้ผลนั้น อย่างที่สือหมินจีกล่าว ต้นไม้ต้นนี้สูงเกินไปจริงๆ และไม่เพียงสูงเท่านั้น ลำต้นยังบางมาก ไม่มีแรงที่จะพยุงคนให้ปีนขึ้นไปได้ กิ่งและใบของมันอยู่ที่ยอดของต้นไม้ที่สูงขึ้นไป ข้างล่างนี้ไม่มีกิ่งก้านแม้แต่น้อย เงยหน้ามองขึ้นไป ข้างบนมีผลไม้สามผล มีสีแดงสด

"นี่เป็นผลไม้ที่เสี่ยวเฟยเคยกินมาก่อนหน้านี้" สือหมินจีมองมา "อีกสามผลที่เหลือยังเขียวอยู่บ้าง พอดีที่อันล่างสุดแดงสุกแล้ว ข้าหักกิ่งก้านยาวมาหนึ่งกิ่ง บวกกับวิชาตัวเบา กว่าจะตีผลไม้นั้นลงมาไม่ง่ายจริงๆ"

เฉินซ่าเดินเข้าใกล้ "ผลไม้ชนิดนี้ อาจถูกบันทึกไว้ในหนังสือมรดกตกทอดของหมอเทวดา"

"เอากลับไปให้หมอเทวดา" โหลชีรู้ว่าหมอเทวดาเป็นคนหลงใหลในการแพทย์คนหนึ่ง สิ่งเหล่านี้สามารถแสดงประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าเมื่ออยู่กับเขา

ขณะที่พูด ร่างของนางก็ลุกขึ้นยืน พุ่งไปที่ยอดไม้อย่างแผ่วเบา ใช้เพียงนิ้วเท้าแตะไปที่ลำต้นของต้นไม้ตรงกลางเพื่อยืมกำลัง

เมื่อเห็นนางเอื้อมมือไปเด็ดผลไม้ทั้งสามมา นางก็ลงมาอย่างแผ่วเบา ยืนอยู่หน้าเขา เฉินซ่ามองดูนางอย่างลึกซึ้ง "หมอเทวดาคงจะดีใจ"

ความใจกว้างและความเอื้ออาทรของนาง คือสิ่งที่คนส่วนมากก็เทียบไม่ได้