บทที่ 337 กลางป่ามีอะไร

สือหมินจีเมื่อได้ยินก็มึนงง "ข้า ข้าออกไปได้ยังไง"

"เจ้าคงไม่ได้จะบอกว่า เจ้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันใช่ไหม"

"ข้าคิดดูก่อน..." สือหมินจีอยู่ดีๆก็เคาะหัว "แปลก ข้าจำไม่ได้จริงๆ ข้าออกไปได้ยังไง"

โหลชีมองไปที่เขา ราวกับว่ารอเขาย้อนคิดอย่างไม่ได้รีบร้อน

แต่ไม่ว่าสือหมินจีจะหวนคิดอย่างไร ก็ยังนึกไม่ขึ้น ราวกับว่าความทรงจำส่วนนี้หายไป ดูแล้วก็ไม่เหมือนว่าเขากำลังแสดงอยู่

"จริงๆแล้วข้าค่อนข้างคลุมเครือ ทันทีที่ตื่นข้าก็อยู่นอกป่าดอกซิ่งฮวาแล้ว แล้วก็ ข้าก็รู้ว่าข้างในมีผึ้งพิษอยู่มากมาย" สือหมินจียังคิดว่ามันเหลือเชื่อมาก ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย พูดขึ้นมาตอนนี้ถึงรู้ว่าความทรงจำช่วงนี้ได้หายไป

ทุกคนมองไปที่ป่าดอกซิ่งฮวา ก็รู้สึกขนพองสยองเกล้าเล็กน้อย

"หรือว่าข้างในจะมีสัตว์ประหลาดอยู่ สามารถกินความทรงจำของผู้คน?" โหลวซิ่นมีจินตนาการมากล้น จนโหลชีอดไม่ได้ที่จะเขกหัวเขา

"ความคิดเจ้าพิสดารจริง ความทรงจำเสื่อมหาย เป็นไปได้มากว่าเขาอาจโดนหมอกควันพวกนั้นในป่าดอกซิ่งฮวาทันทีที่เข้าไป หรือไม่ถูกสะกดจิต คุณสมบัติของทั้งสองนี้มีไม่แตกต่างกันมาก"

หลังจากฟังคำอธิบายของโหลชี บรรยากาศที่ขนพองสยองเกล้าก็หายไปในทันใด

"ถ้าว่าเช่นนี้แล้ว ในป่าดอกซิ่งฮวานี้เป็นไปได้ไหมที่อาจมีใครคนอยู่อีก" เฉินซีถาม

"ไม่มีใคร" เฉินซ่าเป็นผู้ตอบ "ไม่มีกลิ่นอายของใครเลย" ด้วยกำลังภายในของเขา มีใครในป่าดอกซิ่งฮวาที่สามารถก็ตรวจจับได้อย่างแน่นอน?

ป่านี่ไม่ได้ใหญ่มาก

"แต่เขาผ่านป่าแห่งนี้โดยไม่เกิดเรื่อง" เฉินซีกล่าว

โหลชีก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูดด้วยเสียงต่ำว่า "นี่ก็คือส่วนสำคัญของเรื่องนี้ มีความเป็นไปได้หมด ไม่งั้น มาเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ?"

ทุกคนตะลึงครู่หนึ่ง: "เดิมพัน?"

บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน พวกเขาตามจังหวะของพระสนมไม่ทัน

โหลชีกะพริบตา "ใช่ เดิมพัน แต่ละคนให้มาหนึ่งคำตอบ ว่าในป่ามีอะไร ทำไมสือหมินจีถึงขาดความทรงจำช่วงนี้ไป แต่สามารถผ่านป่าดอกซิ่งฮวาผืนนี้ไปได้อย่างไม่เป็นอันตรายใดๆ ทายถูกหรือใกล้เคียงที่สุด ได้รับรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง"

โหลวซิ่นกล่าวทันที: "แม่นาง เจ้าและฝ่าบาทคงเดาความจริงได้ใกล้เคียงที่สุด!"

โหลชีกลอกตา "มีความทะเยอทะยานมากกว่านี้หน่อยหรือไม่ เช่นนี้ ข้าและฝ่าบาทจะไม่เข้าร่วม"

"เช่น เช่นนั้นพวกข้าเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่" พ่อเฒ่าสือถาม หนึ่งร้อยตำลึง มันน่าดึงดูดมากสำหรับพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะหลีกเลี่ยงโลกนี้ แต่ผ่านไปสักพักพวกเขายังคงต้องขอให้สือเหล่ยซื้อของบางอย่างจากภายนอกกลับมา

"ได้ เจ้าเข้าร่วม สือหมินจีเข้าร่วมไม่ได้ เขาเป็นบุคคลที่อยู่ในเหตุการณ์

โหลชีมองไปโดยรอบ "ตอนนี้คิดเสร็จแล้วหรือยัง คิดเสร็จแล้วก็เริ่มพูดเลย"

เยว่กล่าว : "ข้าน้อยคิดว่า น่าจะเป็นเพราะพิษผึ้งทำให้หลงลืมได้ สือหมินจีถูกต่อย แต่พิษไม่ถึงตาย ไม่มากก็น้อยเขายังมีความรู้สึกตัว ตัวเองก็เดินออกไปอย่างมึนๆงงๆ

โหลชีพยักหน้า มองไปยังเฉิงสิบ เฉิงสิบกระแอมทันที "แม่นาง ถ้าข้าน้อยทายถูกแล้ว ไม่ขอหนึ่งร้องตำลึง ของเพียงแม่นางให้อภัยข้าน้อย

โหลชีหมดคำพูด

"ข้าน้อยคิดว่า เป็นไปได้ที่กลิ่นหอมดอกไม้ไม่ถูกต้อง อาจเป็นเพราะดอกไม้บางดอกกำลังชักนำให้สือหมินจีเดินผ่าน"

โหลวซิ่นพูดต่อทันที: "ข้าน้อยยังคิดว่า มันอาจเป็นสัตว์กลายพันธุ์บางชนิด ... "

"โหลวซิ่น มีสัตว์กลายพันธุ์อะไร หรือเจ้ายังอยากพูดว่ามันกลายเป็นรถนั่งพาคนข้ามไปหรือ? " เฉินซีอดหัวเราะไม่ได้

โหลวซิ่นกำลังจะคัดค้าน แต่หลูต้าลี่ตะโกนอย่างรีบร้อน: "ไม่ถูกไม่ถูก ข้าเดาว่ามีกลไก! เหยียบโดนกลไก ปิ้ววเดียวก็บินออกไปแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ" ทุกคนหัวเราะออกมาเสียงดัง

พ่อเฒ่าสือพูดเป็นคนสุดท้าย "ข้าน้อยคิดว่า มีนางฟ้าดอกไม้"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

โหลชีตกตะลึงครู่หนึ่ง "นางฟ้าดอกไม้?" นี่เป็นคำกล่าวที่แปลกใหม่สำหรับนาง "เพราะเหตุใด"

"ที่จริงแล้ว มีตำนานเช่นนี้ในเผ่าชักมังกรของเรา ว่ากันว่าในป่าภูเขานี้มีดอกท้อ ดอกซิ่งฮวา และดอกบ๊วยมากมาย เพียงขึ้นก็ขึ้นเป็นผืนใหญ่ เพราะมีนางฟ้าดอกไม้ที่สวยงามอยู่ที่นี่ นางฟ้าดอกไม้ควบคุมดูแลการบานและเหี่ยวเฉาของดอกไม้ทั้งผืนนี้ มีกฎเกณฑ์ในสวรรค์ นางฟ้าไม่สามารถปล่อยให้มนุษย์พบการดำรงอยู่ของพวกเขาได้ แต่นางฟ้าดอกไม้โดดเดี่ยวเกินไปในป่าภูเขานี้ พวกเจ้าคิดดู ช่วงชีวิตที่ยาวนานขนาดนี้ ตัวคนเดียวตลอดมา ต้องโดดเดี่ยวขนาดไหน เพราะงั้น ทุกครั้งที่มีคนมานางฟ้าดอกไม้จะรั้งเขาไว้ครู่หนึ่ง คุยกับเขา ถามเกี่ยวกับโลกภายนอก พูดคุยกัน หลังคุยเสร็จ ใช้วิชาเซียนส่งคนออกไป แต่ก็ทำให้เขาลืมเรื่องก่อนหน้า เท่านี้ก็ได้ผลดีด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้วไม่ใช่หรือ"

ทุกคนรู้สึกทึ่งเล็กน้อย นางฟ้าดอกไม้?

โหลชีอดไม่ได้ที่จะหันไปหาเฉินซ่า "เจ้าคิดอย่างไร"

"นางฟ้ามาจากไหน" เฉินซ่าพูดอย่างเรียบๆ

โหลชีเลิกคิ้วขึ้น พูดว่า "เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนก็ให้คำตอบหมดแล้ว เข้าไปลองดูก็จะรู้เอง ยาป้องกันพิษเมื่อกี้กินกันแล้วใช่ไหม"

"กินแล้ว"

"ดี ไปกันเถอะ" โหลชีอยากนำหน้าอีกครั้ง เฉินซ่าคว้าตัวนาง เหลือบมองเยว่ เยว่พยักหน้า ทำท่าทางมือ และเดินเข้าไปกับเฉิงสิบก่อน

โหลชียักไหล่ นางทำงานคนเดียวเป็นส่วนใหญ่ และถ้าทำกับสหายนางมักจะแบ่งงานก่อน นางไม่คุ้นเคยกับการมีผู้บังคับบัญชาจริงๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางไม่รู้

ไม่มีกองใด ให้ผู้บัญชาการสูงสุดเข้าตีก่อนหรอก นางยังต้องชินกับอีกหลายอย่าง