บทที่ 338 ละเอียดอ่อนเล็กน้อย

ผ่านไปยังไง

โหลชียังไม่ทันพูด เยว่เงยหน้ามองไป "ข้าน้อยลองไปทางข้างบน" พูดแล้ว เขาก็บินขึ้นไปทันที กำลังจะผ่านไป จู่ๆก็ได้ยินเสียงกระดิ่งนั้นอีก คราวนี้ไม่ได้พร่ามัวง่ายๆอย่างนั้นแล้ว เขาเพียงรู้สึกเจ็บแสบที่ขมับ ไม่สามารถทนได้แม้แต่น้อย กลับตกลงมาจากอากาศทันที

"ใต้เท้าองครักษ์เยว่!"

เฉิงสิบและโหลวซิ่นรีบปรี่เข้าไป หนึ่งซ้ายหนึ่งขวาดึงแขนเขาไว้ พาเขาลงไป

หลังจากที่เยว่ลงมาก็อดไม่ได้ที่จะกดขมับของเขาไว้: "เสียงกระดิ่งที่ได้ยินข้างบนนั้นแหลมมาก ปวดหัวเหลือทน ไม่สามารถทนได้แม้แต่น้อย"

ตอนนี้พวกเขาเพิ่งพบว่า ต้นซิ่งฮวาเหล่านี้ปลูกอย่างหนาแน่น เหลือถนนเพียงเส้นเดียว จากนั้นแผ่นหินนี้อยู่กลางถนน เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านไปทางซ้ายและขวา เว้นแต่ตัดทั้งหมดทิ้ง

แน่นอน บางทีพวกเขาเหมือนสือหมินจีครั้งที่แล้ว ไม่สนว่าจะสับสนมึนงงไหม เดินผ่านไปทันที ไม่แน่พวกเขาอาจจะผ่านป่าซิ่งฮวานี้ปลอดภัยเหมือนเขา อย่างไรก็ตาม โหลชีและเฉินซ่าสามารถทนต่อความทรงจำของพวกเขาที่ถูกทำให้พร่ามัวโดยเจตนาได้อย่างไร? ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาที่ถูกลืมนี้?

โหลชีมองไปที่แผ่นจารึก มองที่กระดิ่งแปลก ๆนั้น ทันใดนั้น ก็ก้าวเดินไปที่แผ่นศิลา

"พระสนม!" เยว่ก็ตกใจ

เฉินซ่าเดินไปข้างหน้าเคียงข้างนางโดยไม่พูดอะไร

คนอื่นๆ มองที่แผ่นหลังของพวกเขา หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว หลังจากผ่านไปสิบก้าว โหลชีและเฉินซ่าก็ยืนอยู่หน้าศิลาจารึก

"แม่นาง?" เฉินซีกังวลมากว่าความจำของโหลชีจะมีปัญหา

"ข้าไม่เป็นไร" โหลชีรู้สึกงงมาก นางไม่ได้ทำอะไรเลย ก็ได้ยินเสียงกระดิ่ง แต่ทำที่นางได้ยินถึงมีเพียงไพเราะเสนาะหู เบาบาง แต่ไม่ได้สติคลุมเครืออย่างที่พวกเขาพูด นางยังคิดว่าเสียงกระดิ่งนี้ไพเราะดี

นางมองไปที่เฉินซ่า เห็นว่าสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจว่า "เจ้าก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

เฉินซ่ากล่าวว่า "เวียนหัวนิดหน่อย แต่ก็สามารถระงับลงได้"

ทุกคนประหลาดใจทันที

"หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งของกำลังภายใน" โหลวซิ่นถาม

เยว่ส่ายหัว: "หากเป็นเพราะกำลังภายใน กำลังภายในของนายท่านก็ไม่ต่ำกว่าพระสนม พระสนมไม่เป็นอะไรเลย แต่นายท่านเวียนหัวเล็กน้อย นี่ไม่ปกติ"

ในเวลานี้ เฉินซ่ามองโหลชี พูดช้าๆ ว่า "สายเลือด นี่อาจเป็นค่ายกลสายเลือด ลูกหลาน ญาติสายเลือด เสียงกระดิ่งไม่มีผล"

โหลชีชี้ไปที่ตัวเอง เขาพยักหน้า

ซึ่งหมายความว่าศิลาและกระดิ่งนี้ก็น่าจะถูกผู้ตั้งค่ายกลที่ชื่อซวนหยวนจ้านผู้นั้นวางไว้ อย่างไรก็ตาม โหลชีแน่ใจว่าตอนนี้นางคงจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับซวนหยวนจ้านนั้น แต่ไม่มั่นใจว่าคนคนนั้นเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของนางหรือไม่ เกี่ยวกับชาติกำเนิดของนาง หลังจากที่นางได้พบกับโหลฮ่วนเทียน บางสิ่งก็ชัดเจน แต่หลังจาก ครั้งนี้ จู่ๆ ก็รู้สึกกลับกลายเป็นวุ่นวายอีกครั้ง

เฉินซ่าเหลือบมองที่กระดิ่งที่แกว่งไปมาเบา ๆ พูดว่า "เหตุผลที่ข้าเวียนหัวเพียงเล็กน้อย ก็คงจะเป็นเพราะเลือดของเจ้าถูกหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของข้าแล้ว"

ถูกต้อง เมื่อก่อนหน้านั้นที่เขาแก้คำสาปราชวงศ์ซีเจียง เลือดของนางก็หลอมรวมเข้าไปในอกแล้ว เมื่อนางจะจากไป ก็เก็บเลือดไว้มากมายให้เขา

"ด้วยเลือดของคุณ ผูกข้าไปทุกภพทุกชาติไปสิ" เฉินซ่าก้มศีรษะลงกระซิบที่หูของนาง ลมหายใจพ่นเข้าไปในคลอเคลียในหูของโหลชี ทำให้ร่างกายนางร้อนขึ้น

นางเหล่มองเขา เอนตัวเข้าหา ยืนเขย่งปลายเท้าและกระซิบข้างหูเขาเหมือนกันว่า "ฝ่าบาทไปเรียนคำหลอกอ่อนหวานพวกนี้มาจากไหนกัน"

"ถ้อยคำจากใจของข้าเอง"

อุ๊บ แม้แต่ทรราชก็สามารถพูดคำหวานเช่นนี้ได้ นางอยากจะพูดจริง ๆ พอได้ยินมันทนไม่ได้เนี้ยสิ

โหลวซิ่นทนไม่ไหว: "ฝ่าบาท แม่นาง อย่ากระตุ้นข้าน้อยอย่างนี้ได้ไหม ข้าน้อยและคนอื่น ๆ ไม่แม้แต่จะอยู่ที่นั่นได้เลย ทำไมพวกท่านถึงยังกระซิบกันอีก?"

เฉินซ่าเหลือบมองไป พูดกับโหลชี "เจ้าตามใจจนพวกเขาเสียคนแล้ว"

เมื่อตอนที่อยู่กับเขา องครักษ์เหล่านี้ไม่กล้าพูดมาก แต่ตอนนี้พวกเขากล้าที่พูดพวกเขาเช่นนี้แล้ว

โหลชีจ้องไปที่โหลวซิ่น: "ฝ่าบาทบอกว่าเจ้าพูดมากเกินไป จะเย็บปากของเจ้า!"

โหลวซิ่นถอยกลับไปข้างหลังเยว่ทันที ปิดปากเอาไว้

เขาผิดแล้ว เขาผิดแล้ว!

ก่อนหน้านี้ภาพที่ฝ่าบาทที่สังหารฮูหยินไป่ฮัวโดยไร้คำพูดก็ยังถูกเล่นซ้ำโดยอัตโนมัติในหัวของเขา

โหลชีอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

หลังจากเฉินซ่าพูดอย่างนั้นก็เพิกเฉยต่อเขา หันไปที่กระดิ่งพูดว่า "เจ้าลองใช้มือกดมันไว้ดู"

ถ้ามันเกี่ยวข้องกับสายเลือดของนางจริงๆ แก้ค่อนข้างง่าย ตราบใดแค่ที่นางถือกระดิ่งด้วยมือของนางไม่ให้ลมผ่านรอยแยกไป ป้องกันไม่ให้ทันสั่นสะเทือนก็พอแล้ว

โหลชียื่นมือของนางไป ถือกระดิ่งไว้ในมือ กระดิ่งหนึ่งอัน พอดีมือทั้งสองข้างของนางหุ้มไว้ มือจับเย็นเหยียบ ไม่รู้ ไม่ใช่เครื่องเคลือบไม่ใช่แก้วไม่ใช่เงินไม่ใช่ทองแดง ไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร

แต่ทันทีที่นางถือกริ่ง ทันใดนั้นก็เหมือนความทรงจำเมื่อนานมาแล้วส่งเข้ามา นางรู้ว่าแค่กุมมันไว้ไม่ได้แน่ๆ โหลชีหลับตาลง ใช้กำลังภายในไหลเข้าสู่มือ มันเป็นวิธีกักขังอย่างหนึ่ง โหลชีก็ไม่รู้ว่านางทำได้อย่างไร นางแค่รู้สึกว่านางควรทำอย่างนี้

กระดิ่งนั้นไม่มีเสียงแม้แต่น้อยแล้ว