บทที่ 368 ออดอ้อนไม่เป็น

ได้ยินคำพูดของอิ้นเหยาเฟิง โหลชีถึงได้ดึงตัวเองออกมาจากความยุ่งเหยิงของพวกราชวงศ์ ลัทธิสิ้นโลกีย์ ซวนหยวน ตระกูลเฉิน ความจริงที่น่าตกใจและความสัมพันธ์ลูกพี่ลูกน้องพวกนั้น

นางกับเฉินซ่ามีจุดหนึ่งที่คล้ายกันคือ พวกเขาต่างก็ไม่ใช่คนประเภทที่พอได้ยินเรื่องราวความลับที่เกี่ยวกับชาติกำเนิดการฆ่าล้างตระกูลอย่างทารุณอะไรทำนองนั้นก็จะพุ่งออกไปสืบหาความจริง ค้นหาญาติ และล้างแค้น พวกเขาให้ความสำคัญกับตนเองในตอนนี้มากกว่า สิ่งที่พวกเขาจะทำในตอนนี้ยังมีอีกมากมายนัก

อย่างเช่นตอนนี้สิ่งที่นางควรจะทำคือการฝึกหน่วยนั้นออกมาก่อน

โหลชีให้อิ้นเหยาเฟิงอดทนรอก่อนอย่าเพิ่งวู่วาม ตนเองก็ไปที่เรือนจำรอบหนึ่ง ฮั่วหยูฉุนเห็นนางก็ย่อมดีใจมาก ได้ยินว่านางต้องการจะพบเฟยฮวน ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

"พระสนม ผู้หญิงคนนั้นช่างตายยากจริงๆ ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีก ยังสามารถยืนหยัดได้อยู่อีก"

โหลชีกลับโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

"โชคดีที่ไม่เป็นไร จะตายก็ต้องให้ข้าใช้งานให้เสร็จก่อนค่อยตาย"

ระหว่างทางที่มานางยังรู้สึกเสียดายเล็กน้อย กลัวว่าเฟยฮวนจะทนกับความลำบากในคุกไม่ไหวตายไปแล้ว ถ้าหากก่อนหน้านี้นึกได้ว่าจะสร้างหน่วยแบบนี้ขึ้นมา นางอาจจะไม่ทำให้เฟยฮวนบาดเจ็บหนักขนาดนั้น

เพราะอะไร?

พวกเขาต้องฝึกแก้คาถา ย่อมต้องเข้าใจในคำสาปของซีเจียงให้ถ่องแท้ให้ได้มากที่สุด แต่ว่าแม้แต่นางยังไม่กล้าพูดว่าเข้าใจเป็นอย่างดี ซีฉางหลีกับซีเฟยฮวนถูกนางทำให้ตกตะลึง นึกว่าคำสาปอะไรนางก็แก้ได้ ความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพียงแต่ว่าบังเอิญที่นางเจอล้วนเป็นคำสาปที่ค่อนข้างมีระดับสูงทั้งนั้น

คำสาประดับสูงคือสิ่งที่ทำให้นักพรตเลวจำได้ฝังใจ และเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจศึกษาโดยเฉพาะ ดังนั้นนางกลับเป็น แต่ระดับเริ่มต้นพวกนั้น คำสาปขั้นพื้นฐาน บางทีนางอาจจะแก้ได้ แต่กลับไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง วิธีการแก้ทั่วไปของแต่ละอย่างคืออะไร หากต้องการจะสอนไม่รู้ว่าจะเริ่มสอนจากตรงไหนเลย

หาเฟยฮวนดีที่สุด

เฉิงสิบกับโหลวซิ่นตามนางมาด้วย ต่างก็รู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย

"แม่นาง เฟยฮวนนั่นจะยอมสอนคำสาปที่เป็นให้ท่านหมดได้อย่างไรกัน?"

โหลชียิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา: "ข้าย่อมมีวิธีของตัวเอง"

นางก็อยากจะรู้เหมือนกัน เทพธิดาแห่งซีเจียง คนที่ควบคุมฝันเป็น จะสามารถต้านทานการสะกดจิตของนางได้ไหม

ความจริงพิสูจน์แล้วว่านางประเมินเฟยฮวนสูงเกินไป ความจริงอาการบาดเจ็บของเฟยฮวนก็ใช่ว่าจะไม่สามารถทนได้อีกหลายวัน สิ่งที่โจมตีนางจนย่อยยับคือเจตจำนงของนาง เจตจำนงของนางทลายลงมาแล้ว เฟยฮวนมาตำหนักจิ่วเซียวไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะตาย นางไม่เคยคิดเช่นกันว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องเสียแขนทั้งสองข้างไป ไม่มีวันได้ร่ายคำสาปอีก คนทั้งคนพิการจนกลายสภาพเป็นเช่นนี้ได้

ความสิ้นหวังเช่นนี้ต่างหากที่เป็นสาเหตุทำให้นางตายเร็วขึ้น

นางในตอนนี้ไหนเลยจะยังมีเจตจำนงต่อกรกับการสะกดจิตของโหลชีอีก

การมาของโหลชีครั้งนี้ราบรื่นมากจริงๆ แน่นอนว่า นางยังให้ยาไปเม็ดหนึ่ง สามารถทำให้เฟยฮวนยืนหยัดได้นานขึ้นเล็กน้อย สอนคำสาปที่นางเป็นทั้งหมดให้กับนางรอบหนึ่ง

คำสาปของซีเจียงมีมากมายเกินไปจริงๆ ใหญ่ๆเล็กๆเยอะจนนับไม่ถ้วน และในฐานะเทพธิดาแห่งซีเจียงต้องเรียนรู้ได้มากที่สุดแน่นอน ภายในสองวัน โหลชีก็เรียนรู้คำสาปที่เฟยฮวนเป็นมาหมดแล้ว

"แม่นางเรียนรู้หมดแล้ว?" โหลวซิ่นรู้สึกไม่อยากเชื่อเล็กน้อย

โหลชีออกมาจากประตู หันกลับไปมองเฟยฮวนที่ไร้พลังชีวิตแล้วครู่หนึ่ง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "มีหลายอย่างที่เรียนไปแค่คร่าวๆ ไม่ได้เจาะลึกรายละเอียดเลย"

คำพูดประโยคนี้ทำให้เฉิงสิบกับโหลวซิ่นเกือบจะลื่นล้ม

สองวันนี้พวกเขาตามมาด้วยทั้งสองวัน และก็เฝ้าอยู่ข้างนอก สิ่งที่เฟยฮวนพูดพวกเขาก็ได้ยินทั้งนั้น ถึงอย่างไรสำหรับพวกเขาแล้วก็เหมือนกับการฟังพระคัมภีร์ แม้แต่จะฟังให้เข้าใจก็ยังไม่มีทางเลย เพียงแค่ลองนับดูแล้วอย่างน้อยก็มีประมาณร้อยคำสาป แต่ว่าแม่นางของพวกเขากลับเป็นหมดแล้ว! เรียนรู้ทั้งหมดนั่นก็ทำให้คนแซ่ซ้องว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว นางยังจะเรียนรู้ให้ถ่องแท้อีก!

โหลวซิ่นคร่ำครวญ "แม่นาง เหลือทางรอดให้คนอื่นหน่อยเถอะ เช่นนี้ในใจข้าน้อยรู้สึกกดดันมากนะ ข้าน้อยทำอะไรดีล่ะ?" ติดตามนางก็ไม่รู้แล้วว่ายังสามารถทำอะไรได้อีก......

โหลชีเหล่มองเขา: "ไม่งั้นวันหลังรองเท้าของข้าพังเจ้าเป็นคนซ่อมไหม?"

โหลวซิ่น: "......"

มีคำสาปทั้งหมดของเฟยฮวนแล้ว โหลชีถึงจะถือได้ว่ามีความมั่นใจอย่างแท้จริง สามสิบกว่าคนนั้นก็รอกันอย่างกระวนกระวายเล็กน้อยแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็ถูกรับไปที่ตำหนักจิ่วเซียว

พวกเขารออยู่ในตำหนักด้านข้างของตำหนักหนึ่ง กลับไม่รู้ว่าเวลานี้โหลชีกำลังถูกสายตาที่โกรธจัดของเฉินซ่าจ้องมองอยู่

"ข้าไม่ยินยอม ไม่อนุญาต ห้ามเด็ดขาด" เสียงที่ทุ้มลึกเผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่เลวร้ายสุดๆของผู้ชายคนนี้

โหลชีจ้องมองเขากลับอย่างจนใจ: "เช่นนั้นท่านก็บอกมาว่าที่ท่านไม่ยินยอม ไม่อนุญาต ห้ามเด็ดขาดเหตุผลมันคืออะไร? ข้าจะได้โน้มน้าวท่านไปทีละข้อ!"

เยว่กับอิงต่างก็หมดคำพูด สิ่งที่ชัดเจนอยู่แล้ว ท่าทีของพระสนมยังเตรียมพร้อมจะให้เหตุผลหนึ่งสองสามสี่ห้าข้อแก่เจ้า

"เจ้าว่าเพราะอะไรล่ะ?" เฉินซ่าแทบอยากจะใช้แรงบีบนางให้เล็ก ปั้นเป็นตัวเล็กๆแล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อพกติดตัวเอาไว้ตลอด นางจะได้ไม่มีความคิดเพ้อฝันที่ไม่เป็นจริงเช่นนี้ ครั้งก่อนตอนอยู่บนเขาผลไม้นอกเมืองชี ความน่ากลัวของมดเย็นแดงนั่นใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนี้นางกลับบอกว่าจะพาสามสิบห้าคนนั้น ไปยังสถานที่ที่คนพวกนั้นตายไป!

นั่นเป็นรังของมดเย็นแดงไม่ใช่หรือ?

เขาจะตอบตกลงได้อย่างไร!

แม้แต่อิงก็ห้ามปรามอย่างสุดกำลัง "พระสนม ท่านเปลี่ยนสถานที่เถอะ ครั้งที่แล้วข้าน้อยหนีรอดมาได้อย่างยากลำบาก เจ้าสิ่งนั้นบีบจนข้าน้อยต้องแสร้งทำเป็นตาย มันอันตรายมากเกินไปจริงๆ"

โหลชีกล่าวออกมาจากจนใจเล็กน้อย: "ที่นั่นน่าจะเป็นสถานที่สำหรับฝึกพิเศษที่ดีที่สุดแล้ว สถานที่ที่แม้แต่ข้าก็ยังไม่เคยไป ข้าถึงจะสามารถสังเกตพวกเขาได้ดียิ่งกว่า อีกอย่าง ต่อไปสถานที่ที่จะส่งพวกเขาไปคือซีเจียง คือหนานเจียง สถานที่พวกนั้นล้วนไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ดังนั้นข้าไม่มีเวลาไปหางูเล็กที่ถูกถอนฟันมาให้พวกเขาเล่น แรกเริ่มก็ทำให้พวกเขามีทางถอยหลังแล้ว ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะสามารถกระตุ้นพลังที่แฝงอยู่ออกมาได้?"

พวกเขารู้ว่า สิ่งที่นางพูดมีเหตุผล แต่ว่า......

"พระสนม ถึงอย่างนั้นก็ไม่ต้องไปในสถานที่ที่อันตรายขนาดนั้น" เยว่ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

พวกเขาไม่กล้าที่จะคิดเลย หากเกิดเรื่องขึ้นกับนาง ฝ่าบาทจะเป็นอย่างไร

"ข้าก็บอกแล้วว่า สถานที่แห่งนั้นน่าจะไม่มีมดเย็นแดงแล้ว คนตายไปห้าคน มดเย็นแดงที่หิวโหยจนถึงขีดสุดจะต้องเข้าไปในร่างของห้าคนนั้นทั้งหมดแล้วแน่นอน แล้วก็ถูกเผาตายไปนานแล้ว"