บทที่ 369 เขาพิณไม้พิณ

หลังจากที่นางเตรียมตัวเสร็จหมดแล้ว ค่อยอธิบายกับสามสิบห้าคนนั้นให้ชัดเจน ให้โอกาสพวกเขาเลือกเป็นครั้งสุดท้าย

"มันอาจจะอันตรายมาก พวกเจ้าจะไม่ไปก็ได้ หากว่าไม่อยากไป สามารถถอนตัวได้ตอนนี้เลย"

อิ้นเหยาเฟิงโดดออกมาเป็นคนแรก: "พระสนม ข้าจะไป ข้าไม่ถอนตัว!"

โหลชีอดที่จะยิ้มให้นางไม่ได้

วันนี้ตอนเช้าตอนที่ออกมาก็ได้ยินมาแล้ว พี่ใหญ่พี่รองของอิ้นเหยาเฟิงคนนี้ได้ยินว่านางจะไปเข้าร่วมการฝึกพิเศษนี้ เข้าร่วมกับหน่วยเล็กหน่วยนี้ อยากจะสกัดกั้นนางไว้ตั้งแต่เช้า ไม่อนุญาตให้นางไป แต่ว่าอิ้นเหยาเฟิงก็มีไหวพริบมาก ดักรอเสี่ยวโฉวที่ออกไปทำธุระ แล้วก็ตามนางกลับมายังตำหนักสาม เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้ชายสองคนของตระกูลอิ้นก็ย่อมไม่มีวิธีที่จะตามเข้ามาในตำหนักสามได้

อิ้นเหยาเฟิงส่งข้อความออกไปให้พวกเขา บอกว่าพระสนมเป็นผู้หญิงยังสามารถนำทีมออกไปได้ ทำไมนางจะเข้าร่วมไม่ได้? สองพี่น้องตระกูลอิ้นก็ไม่สามารถจะทำอะไรนางได้

อิ้นเหยาเฟิงก็เป็นคนที่ตัดสินใจทำอะไรแล้วจะไม่เปลี่ยนแปลงง่ายๆเช่นกัน

บางทีอาจเป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่งยังมีความกล้าหาญเช่นนี้ ดังนั้นคนอื่นๆก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน สามสิบสี่คนก็ตัดสินใจไม่ถอนตัวเช่นกัน ถึงแม้ตอนนี้โหลชีจะยังไม่ได้บอกพวกเขาว่าเลือกพวกเขาออกมาทำอะไร ทำไมถึงมีการฝึกที่อันตรายเช่นนี้ แต่ด้วยความเชื่อมั่นที่มีต่อโหลชี พวกเขารู้สึกว่า การติดตามนางไม่ผิดแน่นอน

โหลชีก็กล่าวกับพวกเขาประโยคหนึ่ง ความเสี่ยงสูงมักจะหมายถึงผลตอบแทนที่สูงเช่นกัน

โหลชีได้สั่งให้คนเตรียมกระเป๋าเป้พิเศษสำหรับพวกเขาทุกคนแล้ว ตัวกระเป๋าทำจากผ้าฝ้ายหนาสองชั้น ตรงกลางประกอบด้วยกระดาษน้ำมันกันน้ำหนึ่งชั้น ผู้ออกแบบย่อมเป็นโหลชีอยู่แล้ว จำลองตามแบบกระเป๋าปีนเขาที่นางใช้บ่อยๆในอดีต และกระเป๋าของทุกคนก็ยังยัดถุงผ้าที่พับเป็นชิ้นเล็กๆไว้หนึ่งอัน

สำหรับภูเขาในโลกนี้นางก็ยังตั้งความหวังไว้สูงมาก เข้าไปในภูเขาไม่แน่ว่าอาจจะมีของดีให้เก็บ ดังนั้นเตรียมการเอาไว้ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงปัญหาได้ นางรู้สึกว่าเดิมทีตนเองก็ใจกว้างดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้กลายเป็นหมาป่าที่หิวโซไปแล้ว เห็นอะไรก็จะกระโจนเข้าไปตะครุบหมด

สามสิบห้าคน บวกกับโหลชี เทียนอิ่ง เฉิงสิบโหลวซิ่น ทั้งหมดสามสิบเก้าคนกลุ่มหนึ่ง ทุกคนควบม้าพันธุ์ดีออกเดินทางไปทางเมืองชี

ในขณะที่พวกเขาลงไปทางเขาจิ่วเซียว ท้องฟ้ามีเสียงนกอินทรีร้องดังขึ้นมาเสียงหนึ่ง ราชันอินทรีหิมะสยายปีกกว้างของมันออก พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ดึงดูดให้ทุกคนในตำหนักจิ่วเซียวต่างก็มองไปทางท้องฟ้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"ดูนั่น นั่นคือราชันอินทรีเขาหิมะที่สมัยก่อนยู่ไท่จื่อแห่งตงชิงมอบให้นี่นา"

"นั่นน่ะสิ น่าเกรงขามจริงๆ!"

"ราชันอินทรีคงไม่ใช่จะบินหนีไปใช่ไหม?"

"จะเป็นไปได้อย่างไร!"

"แล้วทำไม......"

"คาดว่าพระสนมคงจะพามันออกไปเที่ยวเล่นล่ะมั้ง ราชันอินทรีเขาหิมะนี่ถูกพระสนมฝึกจนเชื่องนี่แหละ!"

"พระสนมของเราช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!"

ตำหนักสาม หน้าประตูห้องทรงอักษร เฉินซ่าเอามือไขว้หลังไว้ข้างหนึ่ง ผมดำขลับปลิวสยาย มองดูราชันอินทรีหิมะที่ไกลออกไป คิ้วที่ขมวดกันไว้อย่างไรก็ไม่สามารถคลายได้

เมื่อก่อนเขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อน เป็นห่วง คนเพิ่งจะจากไปก็คิดถึงแล้ว

มีคนค่อยๆเดินเข้ามาช้าๆ กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มประโยคหนึ่ง: "จุดอ่อนสินะ ร่ำลือกันว่าจักรพรรดิแห่งพั่วอวี้ที่โหดเหี้ยมไร้ความปรานีมีจุดอ่อนมรณะแล้ว ท่านไม่กลัวว่าข่าวจะรั่วไหลออกไป แล้วมีคนติดตามพระสนมไปหรือ?"

"หากไม่อยากมีชีวิตแล้ว ข้าสามารถสงเคราะห์เจ้าได้"

เฉินซ่ากวาดตามองไปครู่หนึ่ง แฝงไปด้วยจิตสังหาร

ซู่ฉงโจวรู้สึกเพียงว่ามีแรงกดดันกดลงมาจากหัว รอยยิ้มของเขาแทบจะรักษาเอาไว้ไม่ได้

"นายท่าน"

เยว่อดที่จะส่งเสียงไม่ได้ เมื่อครู่ตอนที่เขากำลังจะเข้ามาบังเอิญพบกับซู่ฉงโจวมาขอเข้าพบพอดี ก็เลยพามาด้วย เดิมทีคิดเอาไว้ว่าจะปล่อยให้เขารออยู่ข้างนอก คิดไม่ถึงว่านายท่านจะยืนอยู่ที่หน้าประตู

เดิมทีนายท่านตัวคนเดียวมาโดยตลอด หากสามารถมีพี่น้องจริงๆพวกเขาก็ยังหวังให้เป็นเช่นนั้น และยังเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของนายท่านคนหนึ่งอีกด้วย สั่งการให้ผู้ส่งสารส่งจดหมายไปแล้ว ไปรับพ่อแม่ของเขามา ก่อนหน้านี้ ซู่ฉงโจวพำนักอยู่ในตำหนักสอง รอการยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้วค่อยตัดสินใจอีกที

แน่นอนว่า พวกเขายังต้องสังเกตและทดสอบเขา

ไม่ว่าอย่างไร ก็ฆ่าไม่ได้

เฉินซ่าฮึเย็นชาออกมาคำหนึ่ง กล่าวอย่างราบเรียบ: "ข้าไม่เคยกลัวจุดอ่อน ผู้หญิงของข้าก็ไม่อ่อนแอเช่นกัน"

เพียงแต่พวกเขาไม่รู้ว่า สิ่งที่ซู่ฉงโจวกล่าวเมื่อครู่นี้บังเอิญไปถูกจริงๆ จุดอ่อนของจักรพรรดิแห่งพั่วอวี้ คนมากมายอยากจะจับเอาไว้

"ไม่อ่อนแอ ไม่อ่อนแอจริงๆ จ้าวหยุนเองก็ชื่นชมนางไม่ขาดปาก ยากที่จะลืมเลือนเช่นกัน" คำพูดที่ซู่ฉงโจวดูเหมือนจะพูดขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

มือของเฉินซ่ากลับกำขึ้นมาในทันใด ในดวงตาอันดำมืดมีแสงแห่งการข่มขู่กดดันคนแวบผ่านไปในชั่วพริบตา

......