บทที่ 406 ยามวิกฤตการณ์

"มากี่คน?" ขณะที่เขาตายไป อิงก็ถามพลัน

เขาก็ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเหมือนกัน ความตระหนกในใจก็ยิ่งหนักขึ้น

อดีตขณะองค์จักรพรรดิกำเริบโดยทั่วไปจะไม่ออกจากห้อง พวกเขาจะจัดการให้กลุ่มองครักษ์ลับและองครักษ์หน่วยเจี่ยทั้งหมดเฝ้าห้องนั้นแบบไม่ปล่อยเล็ดลอดสักนิด และเป็นครั้งที่ออกไปพบกับโหลชีบนเขา ครั้งนั้นหากมิใช่สูญเสียหน่วยเจี่ยมากมายก็ยังหาดอกลึกลับไม่พบ เวลานั้นองค์จักรพรรดิก็จะไม่ออกไปด้วยตัวเอง

แต่ครั้งนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด ทั้งที่ภายในเจ็บหนัก แต่ยังตามโหลชีออกมา

เขาไหนเลยจะรู้ เพราะโหลชีกลับไปอย่างฉุกละหุกทำให้เฉินซ่าตกใจ เวลานี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะอยู่กับนาง

"อย่างน้อยมีมากกว่าห้าสิบคน! ล้วนเป็นยอดฝีมือ!" จิตใจโหลวซิ่นก็ระส่ำด้วย

"รีบไป"

ตุบๆๆ หัวใจระส่ำระสาย มิใช่หวั่นใจ มิใช่ตื่นเต้น นั่นคือตื่นตระหนก

พวกเขาไม่เคยตื่นตระหนกเช่นนี้มาก่อน

เทียนอิ่งไม่กล่าววจีอีก แบกเฉินซ่าด้วยความเร็วปานฟ้าแลบ มุ่งหน้าเข้าป่าไม่หยุด

อิงคุ้มครองอยู่ด้านข้าง มองรอบทิศอย่างระแวดระวัง โหลวซิ่นก็กวาดรอยเลือดเร็วรี่ แต่ในสายตาของยอดฝีมือ เช่นนี้ก็หวังเพียงสามารถยื้อเวลาได้อีกหน่อย หากต้องการปกปิดยอดฝีมือได้โดยสมบูรณ์ นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะพวกเขาอาจได้กลิ่นคาวเลือดเป็นหยดๆ

พวกเขาหวังเพียงรีบพบโหลชี ถึงโหลชีจะไม่ลงมือ ขอเพียงองค์จักรพรรดิได้สัมผัสนาง เขาก็จะดีขึ้นในพริบตา

แต่พวกเขากลับขัดแย้งเล็กน้อย หากองค์จักรพรรดิดีขึ้นมา เดินกำลังอย่างหยุดไม่อยู่จะทำอย่างไร? โหลชีเคยกล่าวไว้ สถานการณ์เขาตอนนี้หากยังใช้กำลังอีก ก็อาจถึงตายได้

"พระสนมไปไหนแล้ว!"

ครั้นอิงตื่นตระหนกก็อดร้อนรนเป็นไม่ได้

พงไพรนี้ใหญ่กว่าและทึบกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก ไม่เข้ามาไม่รู้ ครั้นเข้ามาเป็นต้องตกใจ ป่าใหญ่เช่นนี้ โหลชีได้กลิ่นตัวยาตอนไหนกันแน่?

หากอยู่ด้านนอกป่าก็ได้กลิ่น เช่นนั้นตัวยาก็ไม่น่าไกลถึงจะถูก แต่หลังจากพวกเขาเข้ามารีบร้อนมุ่งหน้าอยู่ค่อนวัน ยังไม่เห็นร่างเงาแม้แต่คนเดียว! นี่จะอัปมงคลไปหน่อยแล้วกระมัง?! อัปมงคลจนอิงอยากใช้กำลังมาก

"พวกแม่นางคงไม่หลงเข้าค่ายกลอะไรหรือกลไกอะไรพวกนั้นหรอกนะ?" โหลวซิ่นเอ่ย หาใช่เขาคิดมาก แต่ติดตามโหลชีมาระยะหนึ่งแล้ว สถานที่ที่นางไปมิได้ราบเรียบธรรมดาขนาดนั้น สถานการณ์ในตอนนี้ เขาคิดว่าต้องเข้าค่ายกลหรือกลไก มิเช่นนั้นคนหลายสิบคนจะหายไปได้อย่างไร?

คลับคล้ายมีเสียงดังมาจากด้านหลัง ต้นไม้เบื้องหน้าก็บางตาไปเรื่อยๆ หากไม่มีต้นไม้หนาทึบบดบัง พวกเขาต้องเผยตัวโดยเร็วแน่

ทันใดนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็แวบปรากฏขึ้น

เทียนอิ่งหยุดตัวกึกอย่างเร่งด่วน อิงกับโหลวซิ่นก็ผ่านไปอยู่เบื้องหน้าเขาทันที บังพวกเขาไว้

"เล่าลือว่าพิษกู่จักรพรรดิพั่วอวี้จะกำเริบทุกวันที่สิบห้า แต่วันนี้มิใช่วันที่สิบห้า กลิ่นคาวเลือดก็เข้มข้นเช่นนี้แล้ว หรือว่าการบาดเจ็บภายในจะทำให้พิษกู่กำเริบก่อนกำหนด?"

เสียงที่เจือความชั่วร้ายค่อยๆ ดังขึ้น บุรุษที่ขวางอยู่ด้านหน้าพวกเขาอยู่ในชุดสีขาวล้วน ใบหน้าสวมหน้ากากวัสดุเงิน ดวงตาคู่หลังหน้ากากกำลังมองทะลุพวกเขา มองเฉินซ่าที่อยู่บนหลังของเทียนอิ่ง

"คุณชายหยุน?" โหลวซิ่นเห็นรูปร่างและเสื้อผ้าของเขาแล้วรู้สึกคุ้นตามาก แต่บุคลิกคนผู้นี้กลับต่างจากหยุนเฟิงโดยสิ้นเชิง หยุนเฟิงราวสายลมสบาย คนผู้นี้กลับมีความชั่วร้ายอำเภอใจ เป็นท่วงทำนองที่แตกต่างสองฟากฝั่ง แม้เสื้อผ้าเหมือนรูปร่างละม้าย แต่ก็ทำให้ไม่กล้ามั่นใจว่าเป็นคนคนเดียวกัน

"ข้าหาใช่เจ้าโง่หยุนเฟิงนั่น ตอนนี้ทำข้อแลกเปลี่ยนสักข้อบ้างดีไหม?"

"เราไม่มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรคุยกับเจ้า" อิงมองเขาด้วยความระแวดระวัง วรยุทธ์คนผู้นี้กลับไม่ด้อยกว่าเขา กระทั่งยังเหนือชั้นกว่าเขาด้วย

เขาร่วมมือกับโหลวซิ่นน่าจะขวางเขาไว้ได้ แต่ทหารสนับสนุนด้านหลัง หากพวกเขาเป็นพวกเดียวกัน เช่นนั้นก็จบเห่แล้วจริงๆ แต่ถึงพวกเขาจะไม่ใช่พวกเดียวกัน ถูกเขาขวางอยู่ที่นี่ คนที่ตามมาก็จะถึงบัดเดี๋ยวนี้แล้ว จบเห่เหมือนกัน

อิงกัดฟัน สายตาแหลมคมมุ่งไปทางคนสวมหน้ากากชุดขาว "หลีกไป!"

"มิสู้ฟังเนื้อหาข้อแลกเปลี่ยนที่ข้าจะคุยก่อนเถิด..."

ในจุดไม่ไกล จู่ๆ ก็เหมือนมีเสียงแว่วมาก "ไล่ตามทางกลิ่นคาวเลือด ไม่ไกลแล้ว!"

เขายืนตรง "มีคนตามมา? มาเพราะเฉินซ่า?"

ครั้นได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ อิงจึงรู้ว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่พวกเดียวกับเขา มากน้อยก็รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง แต่คนผู้นี้ยังไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู เขาไม่กล้าประมาท "เจ้าจะเอาอย่างไร?"

"ข้าจะช่วยเจ้า ข้อแลกเปลี่ยนประเดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ มาทางนี้"

ว่าแล้วเขาก็เบี่ยงทิศทาง แวบเข้าข้างขวาไป

"ใต้เท้าองครักษ์อิง จะเชื่อเขาดีไหม?" โหลวซิ่นมองอิง

อิงยังไม่ทันตอบ คนสวมหน้ากากชุดขาวผู้นั้นก็หยุดฝีเท้า "พวกเจ้าจะไม่เชื่อข้าก็ได้ ขอเพียงพวกเข้ามั่นใจว่าจะคุ้มครองเฉินซ่าได้"