บทที่ 407 อสูรปรากฏ

ซ้ายขวาหน้าหลังมีแสงกระบี่เย็นแทงเข้ามาในเวลาเดียวกัน ความเคลื่อนไหวทั้งเร็วทั้งรุนแรง กำลังภายในของสี่คนล้ำลึกยิ่ง แทงกระบี่มาล้วนพกพาอายกระบี่ที่น่ากลัว วรยุทธ์ของอิงเป็นเลิศอยู่แล้ว แต่หนึ่งต่อสี่ ด้านข้างยังมีอีกสองสามคนที่จ้องตาเป็นมัน รอหาโอกาสเสริมกระบี่เข้ามาทุกเมื่อ เขามีใจแต่ขาดกำลังโดยแท้

ฉึกเสียงหนึ่ง กระบี่ของคนทางซ้ายแทงเข้าแขนของเขา กระบี่ทะลุแขน แทบจะแทงเข้ารักแร้เขาแล้ว

"ใต้เท้าองครักษ์อิง!"

โหลวซิ่นเห็นอิงถูกล้อมทำร้ายบาดเจ็บ ในใจก็ตึงเครียด คิดพยายามกวาดฆ่าไปใกล้กับเขาทางนั้นทันที สองคนอยู่ด้วยกัน อาจรับมือได้ดียิ่งกว่า แต่เขาเพิ่งขยับ ก็มีหลายคนต้องการมุ่งจากเขาไปทางนั้น แทงไปทางเฉินซ่าที่อยู่บนแผ่นหลังเทียนอิ่ง

"โถ่เอ๊ย!" ด้วยโทสะและความร้อนรนเขาด่าทอคำหยาบ ได้แต่หันกลับมาวาดกระบี่พยายามสกัดคนเหล่านั้น

กระบี่สามเล่มฟันลงมาที่ศีรษะเขาพร้อมกัน โหลวซิ่นกัดฟัน ชูมือขวางกระบี่ที่ศีรษะทันที พร้อมกันนั้นก็รับกระบี่ทั้งสามนั้นด้วย

สามคนใช้กำลัง ข่มลงล่าง โหลวซิ่นรู้สึกเพียงมีความกดดันดุจขุนเขา เข่าอ่อนฉับพลัน แทบทรุดลงไป แต่เขายังฝืนทัดทานเอาไว้ เค้นกำลังเต็มที่ พยายามประวิงเวลา เท้าข้างหนึ่งยกขึ้น ถีบไปตรงท้องของหนึ่งในนั้น "ไปตายเสีย!"

คนผู้นั้นคิดไม่ถึงว่าเขายังขัดขืนได้ ถูกเขาถีบถอยไปสามก้าวตึกๆๆ แรงที่กดลงลดลงมากทันที โหลวซิ่นตะคอกเสียงหนึ่ง ยกมือดันพวกเขาออก กระโดดคราหนึ่ง ชูกระบี่ตะพายแล่งหยดโลหิตสาดกระจาย

แต่ถึงเขาจะสังหารไปคนหนึ่ง อีกฝ่ายก็ยังมีเยอะมากเหลือเกิน

หันไปมอง สีหน้าอิงซีดขาว ทรวงอกก็ถูกแทงอีกหนึ่ง แต่ที่อยู่ข้างเขากลับล้มไปสามคน!

"ใต้เท้าองครักษ์อิงไหวไหมขอรับ!"

"ไม่ตายหรอก!"

อิงตวาดเสียงหนึ่ง กระบี่หนึ่งพุ่งไปทางศัตรูที่ดาหน้าไปทางเทียนอิ่ง

เทียนอิ่งนิ่งเงียบตลอด แบกเฉินซ่า สายตาดุจกระแสไฟ หลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว เขายังต้องปกป้ององค์จักรพรรดิที่แบกอยู่

คนสวมหน้ากากชุดขาวผู้นั้นอยู่ด้านหลังฟาดฟันกับอีกฝ่าย แรกเริ่มเทียนอิ่งยังแบ่งสมาธิสังเกตเขา ภายหลังก็ไม่เห็นเขามีปัญหา อีกอย่างการบุกโจมตีของคนเหล่านั้นดุเดือดมากเกินไป เขาหลบหลีกลำบากมาก ดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตเขาอีก

สู้สุดใจ

บนเรือนร่างทั้งสามคนต่างมีบาดแผลไม่น้อย แต่กำจัดอีกฝ่ายไปเพียงสิบกว่าคน ยังมีสามสิบกว่าสี่สิบล้อมโจมตีต่อ

"ช้าเร็วก็ตายทั้งนั้น พวกเจ้าจำต้องมีแผลเต็มตัวถึงตายได้จริงๆ หรือ?" คิ้วขาวยืนอยู่นอกวง มองพวกเขาใบหน้าเผยอารมณ์เดือดดาล แค่สามสี่คน กลับสามารถสังหารลูกน้องเขามากมายเพียงนี้ ทันใดนั้นเขาก็คำรามเยี่ยงราชสีห์ คลื่นเสียงกระแทกจนอิง โหลวซิ่นและเทียนอิ่งชะงัก

โหลวซิ่น "พู" เสียงหนึ่งกระอักเลือดคำใหญ่

เทียนอิ่งเขาอ่อน กึ่งคุกเข่าลงไป เกือบรับผิดชอบเฉินซ่าที่สูงใหญ่ไม่ได้

ก็ในขณะนั้นเอง แรงกำยำหนึ่งกระชากเฉินซ่าไปอย่างฉับพลัน หลังเขาเบาหวิว สะดุ้งหนัก พลิกมือจับไปทางด้านหลังด้วยความรวดเร็ว แต่กลับช้าไปก้าวหนึ่ง ทันเพียงเห็นคนสวมหน้ากากชุดขาวผู้นั้นหิ้วตัวเฉินซ่า ขึ้นสองสามทีก็วิ่งเข้าดงป่าไปอีกครั้ง

"ฝ่าบาท!" เส้นเลือดฝอยดวงตาเทียนอิ่งแตก

ครั้นอิงกับโหลวซิ่นได้ยินเสียงนี้ หัวใจก็ระทึก พร้อมกันนั้นก็รีบหันศีรษะมา เห็นภาพนี้ ทั้งสองคนแทบกระอักเลือดคำใหญ่

คนสวมหน้ากากชุดขาวผู้นั้นกลับมีจุดประสงค์อื่นจริงด้วย!

พวกเขาเชื่อเขาได้อย่างไร เชื่อได้อย่างไร!

ยามนั้นอิงเสียใจภายหลังสุดซึ้ง!

"ครึ่งหนึ่งตาม ครึ่งหนึ่งอยู่นี่จัดการสามคนนี้" คิ้วขาวเชอะเสียงหนึ่ง กางแขนทั้งสองออก ทั้งตัวราวกับนกกระเรียน ตามคนสวมหน้ากากชุดขาวผู้นั้นไปอย่างว่องไว วิชาตัวเบาเขาเร็วที่สุด การฝึกกำลังภายในก็ล้ำลึกที่สุด!

"ฝ่าบาท!" เทียนอิ่งตาแดงทั้งสองข้าง วาดกระบี่ฟาดฟันศัตรูที่ขวางอยู่เบื้องหน้าราวกับไม่เอาชีวิต เขาใช้วิธีการสู้ที่มีบุกไม่มีป้องกันแล้ว บาดแผลบนตัวเท่าใดเขาไม่สนใจ สมองเขามีเพียงจุดประสงค์เดียว ฆ่าออกไป ตามคนผู้นั้น ปกป้ององค์จักรพรรดิ!

"อ๊า!" อิงแทงทรวงอกคนหนึ่งในกระบี่เดียว สองมือเขากุมด้ามกระบี่ ดันเขาถอยออกด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง บีบจนคนอื่นไม่อาจเข้าใกล้ในชั่วขณะ

"แม่นาง! แม่นาง!" โหลวซิ่นผ่าคนผู้หนึ่งล้ม กู่ร้องกับท้องฟ้า

แม่นางท่านอยู่ที่ใด!

ทางนี้ สามคนต่อสู้เลือดอาบ ทางนั้น ชายสวมหน้ากากชุดขาวหิ้วเฉินซ่ารู้สึกกินแรงอยู่บ้าง