บทที่ 42 ตำแหน่งข้างกายฝ่าบาท

"แม่นางอะไรรึ?"

โหลชีไม่รู้จริงๆ ว่าในตำหนักจิ่วเซียวจะมีแม่นางอะไรอีก? คงไม่ใช่เป็นประภทน้องสาวบุญธรรมของเฉินซ่าหรอกนะ?

เอ้อร์หลิงกำลังจะอธิบาย ก็ได้ยินเสียงเทียนยีดังขึ้นว่า "แม่นางโหล บรรดาแม่นางหลัน แม่นางฉ่ายจือขอพบขอรับ"

เอ้อร์หลิงพูดในใจ มากันแล้ว บังเอิญเสียจริง นางพึ่งจะพูดถึงหลายคนนี้ พวกนางก็มากันเลย

โหลชีกลับฉายแววสนใจขึ้นมา สองวันนี้นางโดนทำเหมือนกับเป็นหมูที่โดนขุน วันๆ ไม่กินกินกิน ก็นอนนอนนอน อันที่จริงแล้วอากาศที่นี่ดีกว่ายุคปัจจุบันมากนัก ถ้าพูดตามนิยายจอมยุทธ์หรือคำพูดคนที่นี่ ต้องบอกว่าพลังธรรมชาติเปี่ยมล้น อย่างไรก็ตามอาจเป็นเพราะคุณภาพน้ำที่นี่ดีมาก ความเร็วในการฟื้นฟูของนางเลยเร็วกว่าในยุคปัจจุบันมากนัก

เมื่อก่อนตอนอยู่ยุคปัจจุบันนางเคยลองสองครั้ง มีครั้งหนึ่งเกือบเอาชีวิตไม่รอด จนต้องพักฟื้นไปหนึ่งเดือนเต็ม ต้องนอนพักฟื้นบนเตียงทั้งเดือน จากนั้นยังต้องดื่มยาบำรุงนานาชนิด กว่าจะบำรุงกลับมาได้มันไม่ง่ายเลย

แต่ที่นี่นางกลับใช้เวลาแค่สามวันก็ฟื้นฟูกลับมาได้ถึงห้าหกส่วน ดูท่าอีกแค่ไม่กี่วันนางก็จะฟื้นคืนสภาพเดิมแล้ว

แม่นางในตำหนักจิ่วเซียวนี้ นางไม่เคยได้ยินเลยจริงๆ เพียงแต่เมื่อก่อนก็ไม่เคยออกมาเหมือนกัน ตอนนี้จู่ๆ กลับมาหานาง หมายความว่ายังไง?

"ข้ามีสิทธิ์ให้พวกนางเข้ามาหรือไม่? เทียนยี" โหลชีแสดงออกว่าตอนนี้ตนกำลังทำตามหน้าที่ ดูแล้ว ควรจะต้องถามอำนาจสิทธิ์ของตนเสียก่อน

เทียนยีก้มหัวลงพูดอย่างนอบน้อมว่า "ตอนนี้แม่นางโหลดูแลจัดการตำหนักสาม ย่อมต้องมีอำนาจสิทธิ์ขอรับ"

"แม่นางโหล ท่านจะพบพวกนางจริงหรือเจ้าคะ?" เอ้อร์หลิงเดิมเรียกชื่อนางตรงๆ แต่นับจาก โหลชีกลายเป็นนางกำนัลใกล้ชิดของเฉินซ่า นางก็มิกล้าเรียกเยี่ยงเดิมแล้ว เพราะด้วยฐานะ เป็นนางกำนัลเช่นเดียวกันก็จริง หากนางกำนัลของตำหนักสามมีฐานะสูงกว่านางกำนัลของตำหนักสองมากนัก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นสาวใช้คนสนิทอีก

"ทำไม เจอมิได้รึ?" โหลชีดื่มน้ำแกงคำสุดท้าย จากนั้นหยิบผ้าที่แช่ในน้ำอุ่นมาเช็ดปาก พลางลุกขึ้น บิดเอวบริหารร่ากาย

"แม่นางหลายท่านนั้นออกจะ..." เอ้อร์หลิงอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด

โหลชีกระซิบถาม "สนุกใช่หรือไม่? มิเป็นไรดอก ต้องเจออยู่ดี โชคดีตอนนี้ข้าเป็นนางกำนัลของตำหนักสาม ถ้าเพียงแค่พวกนางยังมิรู้จัก ต่อไปจะอยู่เยี่ยงใดเล่า"

เอ้อร์หลิงเหงื่อตก นางมักรู้สึกว่าคำพูดกิริยาของโหลชีดูไม่ค่อยเหมือนพวกนาง ดูแล้วใจกล้ามาก หากอาจเป็นเพราะแบบนี้ นางจึงถูกโหลชีดึงดูด บางที คนที่ชอบนางจะชอบนางมาก และเกลียดก็คือเกลียดมาก

"ให้พวกนางเข้ามาเถิด"

มินาน คนยังมิทันเข้าใกล้ โหลชีก็ได้กลิ่นหอมของเครื่องประทินผิว นางโดนนักพรตเลวโยนลงแช่น้ำยาตั้งแต่เด็ก บวกกับต้องเรียนด้านความรู้เกี่ยวกับหญ้าและดอกไม้แปลกประหลาดต่างๆ ดังนั้นประสาทดมกลิ่นของนางถึงดีเป็นพิเศษ กลิ่นเครื่องประทินผิวแรงขนาดนี้ พวกนางคิดจะทำอะไร? แต่รอจนพวกนางเข้าใกล้แล้ว คิ้วโหลชีกระตุกทันที และแอบขำอยู่เงียบๆ

ดูท่า ในนี้จะมีผู้เชี่ยวชาญนะ

แม่นางทั้งหมดมากันสี่คน

ทุกนางล้วนแต่งกายสีสันฉูดฉาด นางหนึ่งใส่สีชมพู นางหนึ่งชุดสีเหลืองอ่อนดุจขนห่าน นางหนึ่งเป็นชุดม่วงอ่อน อีกนางเป็นชุดขาวนวลแสงจันทร์

อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี กำลังเป็นอายุที่อ่อนเยาว์ประหนึ่งดอกไม้ ใบหน้าอิ่มเอิบ ริมฝีปากชมพูระเรื่อ รูปร่างบอบบางเย้ายวน ท่วงท่านวยนาดเข้ามาราวกับก้านต้นหลิว ดูน่ามองยิ่งนัก

ถ้าดูจากรูปร่างหน้าตา ทั้งสี่นางเรียกได้ว่ามัจฉาจมวารี จันทร์หลบโฉมสุดา

"คารวะแม่นางโหล" ทั้งสี่นางยืนอยู่ตรงหน้านาง พร้อมใจกันย่อตัวคารวะหนึ่งที น้ำเสียงกระจ่างอ่อนโยนดุจนกกระจิบและนกนางแอ่น

เพียงแต่พอทั้งสี่คนออกมา นางรู้สึกว่าในตำหนักสามที่พลังหยางมากเกินไปก็อ่อนโยนขึ้นมาก ผู้ชายไม่มีทางไม่ชอบหรอกมั้ง? ดังนั้น ทั้งสี่คนคงไม่ใช่นางบำเรอของเฉินซ่าหรอกมั้ง?

เมื่อกี้นางก็ไม่ได้ให้เอ้อร์หลิงพูดชัดเจน แต่ถ้าเป็นนางบำเรอฐานะไม่ควรจะสูงกว่านางกำนัลอย่างนางหรอ? ทำไมเป็นพวกนางมาพบนาง และคารวะนางล่ะ?

"แม่นางทั้งสี่เกรงใจไปแล้วเจ้าค่ะ" โหลชีมองดูพวกนางด้วยรอยยิ้มค้างเล็กน้อย ถึงจะพูดว่าเกรงใจยิ่งนัก แต่ก็มิเห็นนางคารวะพวกนางตอบ

นางเห็นแววไม่พอใจผ่านวาบในสายตาสาวงามชุดชมพูดคนนั้น อีกสามคนกลับสีหน้าเรียบเฉย ดูอะไรไม่ออก ดี สาวชุดชมพูคนนี้ดูแล้วอายุน้อยที่สุด ถ้าจะแย่งชิงกันในวังคงอยู่ไม่ถึงตอนสามหรอก

"ควรมาพบแม่นางโหลนานแล้ว เพียงแต่หลายวันนี้พวกเราต้องฝึกฝนศิลปะ วันนี้ถึงมีเวลามา แม่นางโหลคงไม่ถือโกรธพวกข้ากระมัง?" สาวงามชุดเหลืองอ่อนขนห่านเอ่ย

"จะเป็นไปได้อย่างไร ขออภัยจริงๆ ก่อนหน้าวันนี้ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามีพวกท่านอยู่ จริงสิ รบกวนพวกท่านแนะนำตัวกับข้าจะได้หรือไม่? ข้ายังมิทราบนามพวกท่านเลย" โหลชีพูดอย่างขอลุแก่โทษ

เอ้อร์หลิงเหงื่อตกอยู่ข้างๆ แม่นางโหล ท่านบอกพวกนางตรงๆ เยี่ยงนี้ว่า ข้าไม่รู้ว่ามีพวกเจ้าอยู่ด้วย แบบนี้จะดีหรือ? แบบนี้ไม่เท่ากับเป็นศัตรูกับพวกนางหรือไร?

แต่ยามเห็นท่าทางจริงใจของโหลชี ประหนึ่งไร้เดียงสายิ่งนัก เพียงแค่อยากให้พวกนางแนะนำตนเองเท่านั้น

ครานี้สีหน้าสาวงามทั้งสีไม่สู้ดีนัก สาวงามชุดขาวราวแสงจันทร์หัวเราะอย่างอ่อนโยนว่า "แม่นางโหลมิเคยได้ยินเรื่องพวกข้ามาก่อนมิแปลกอันใดดอก พวกข้าอยู่ตำหนักหนึ่ง ปกติมิมีโอกาสเข้าตำหนักสามดอก แม่นางโหล ข้ามีนามว่าหลันอี้ อดีตเจ้าเมืองของพั่วอวี้คือบิดาข้า"

หลันอี้? ชื่อนี้ไม่เลวเลย แถมยังเข้ากับความอ่อนโยนงดงามของนาง ลูกสาวอดีตเจ้าเมือง? อดีตเจ้าเมืองโดนเฉินซ่าดึงลงจากตำแหน่งไม่ใช่หรอ? ตามหลักแล้ว หลันอี้ควรจะแค้นเฉินซ่าถึงจะถูกสิ ทำไมถึงยอมอยู่ที่นี่ มาเป็น... หนอนน้อยที่ฐานะไม่แน่ชัดคนหนึ่งในตำหนักหนึ่งนี้ล่ะ?