บทที่ 43 ร่วมเรียงเคียงหมอน

"เฮย พี่หลัน ท่านเป็นอะไรไปหรือ?"

แม้ว่าหยาวสุ่ยเอ๋อร์จะร้องเรียก และอยากจะยื่นมือออกไปดึงนาง แต่มันก็สายเกินไป ร่างกายของหลันอี้เกือบจะล้มเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินซ่า

อีกทั้งสามคนต่างกัดริมฝีปากล่างไว้

ดวงตาของโหลชีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

อืม มีคนส่งอ้อมกอดมาให้ด้วย นี่คือรูปแบบของการแสดงช่างโบราณเสียจริง

ถ้าเฉินซ่ากอดนางไว้เช่นนี้ นั้นคงถือว่าโชคดีด้านความรักจริงๆ

หนึ่ง สอง สาม กอดไว้

นางเพิ่งนับจำนวนเสร็จ ก็เห็นว่ามีมือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง สอดแทรกระหว่างหลันอี้กับเฉินซ่า และประคองร่างของนางไว้ จนทำให้นางไม่แม้แต่จะแตะต้องเสื้อผ้าของเฉินซ่าได้

เฉินซ่าดูเหมือนจะไม่พบเจอกับเรื่องนี้อย่างไรอย่างนั้น และยังคงเดินหน้าต่อไปโดยไม่แม้แต่จะหยุด แม้แต่สายตาก็ไม่เหลือบไปมอง

โหลชีอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้เทียนยี

ช่างเป็นองครักษ์ลับที่ดีจริงๆ อะไรก็รับแทนนายท่าน เพียงแค่หวังว่าในคืนจะแทนได้นี่

"หัวเราะอะไร มีความสุขกับความโชคร้ายของคนอื่นอย่างนั้นหรือ?" มือด้านหนึ่งของเฉินซ่าจับไปที่ใบหน้าของนาง และใช้แรงดึงเล็กน้อย

โหลชีตบมือเขาออกหนึ่งครั้ง ก่อนจะกล่าวอย่างอารมณ์เสียว่า "นายท่าน เป็นคนไม่สามารถเอาแต่ใจเช่นนี้ได้นะ แม้แต่คนอื่นจะหัวเราะก็ไม่ได้?"

หยาวสุ่ยเอ๋อร์รอคนจนสูดหายใจเข้าด้วยความตกใจแล้ว ไม่ว่าคนอื่นจะออกมาพูดว่าโหลชีเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาทได้รับความโปรดปรานเช่นไร นางกินดีแค่ไหน และเหมือนกับว่านางยังนอนที่เตียงของฝ่าบาท หากไม่เห็นด้วยตาตัวเอง พวกนางก็คงไม่เชื่อ

แต่ตอนนี้ได้เห็นแล้ว และพวกนางก็เชื่อแล้ว แต่ความจริงในข้อนี้ทำให้นางรับไม่ได้จริงๆ เหตุใดนางถึงสนิทสนมกับฝ่าบาทฝ่าบาทเช่นนี้ได้? ทำไมฝ่าบาทถึงตามใจนางเช่นนั้น?

"ฝ่าบาท ข้าน้อยได้ฝึกรำกระบี่แล้ว คืนพรุ่งนี้จะจัดแสดงให้แขกที่เดินทางมาไกลในงานเลี้ยงได้หรือไม่เพคะ?" เสียงของหลันอี้ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล เมื่อครู่นางได้ถูกเทียนยีพยุงไว้ ก็ไม่เห็นสีหน้าที่ผิดหวังใดๆ แต่กลับกล่าวขอบคุณเขาเบาๆ อย่างใจกว้างและจากนั้นก็ทรงตัวให้นิ่งแล้ว สักพักก็ได้คำนับเล็กน้อยและกล่าวกับเฉินซ่าราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นางเรียกตัวเองว่าข้าน้อย หรือเป็นเพราะนางเป็นบุตรสาวของอดีตเจ้าเมือง ตอนนี้ถือว่ายอมจำนน?

"อนุญาต"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" หลันอี้เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกไป

หยาวสุ่ยเอ๋อร์เริ่มเลียนแบบนางทันที ขณะที่นางกำลังจะพูด ก็ได้ยินเฉินซ่ากล่าวว่า "พวกเจ้าต้องการแสดงอะไร ให้ไปบอกองครักษ์เสวี่ย ออกไปเถิดโหลชีกำลังพักฟื้นอยู่ หากไม่มีเรื่องอะไรพวกเจ้าอย่ามารบกวนนาง"

ใบหน้าของทุกคนได้เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

นี่เป็นเพราะความน่าอายและความโกรธ

สาวใช้คนหนึ่ง มีฐานะที่สูงส่งพอๆ กับพวกนางเช่นนั้นหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะนางได้รับความโปรดปรานอย่างนี้ พวกนางจะมาหาหล่อนก่อนได้อย่างไร ทั้งยังทำความเคารพนางอีก? ตอนนี้ยังบอกว่า พวกนางมานี่เพื่อมารบกวนหล่อน

เมื่อเห็นสี่สาวงามบิดเอวออกจากตำหนักสาม โหลชีก็มองไปที่เฉินซ่าอย่างช่วยไม่ได้ "นายท่าน ฝ่าบาท ได้ยินว่าจะมีงานเลี้ยงเย็น และต้องรับรองแขกยู่ไท่จื่อที่มาจากต่างแดนแทน ท่านยังจัดที่นั่งของข้าให้อยู่ข้างๆ ท่านด้วย?"

"ร่างกายของเจ้ายังไม่หายดี ไม่นั่งแล้วจะยืนอยู่ด้านหลังข้าเช่นนั้นหรือ? "

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าหมายความว่า ข้าไม่ไปจะได้ไหม?" โหลชีรู้สึกว่าถ้านางเข้าร่วมงานแบบนี้มันคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ ตอนนี้นางแค่อยากหลีกหนีจากความขัดแย้งนี้ และหลังจากรักษาสุขภาพให้หายดีก็รีบหาโอกาสหาเงินสักเล็กน้อยจากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ ไปจากผู้ชายคนนี้

แน่นอนว่า เดิมทีนางควรจะขอค่าตอบแทนจากเขาเล็กน้อย เพราะยังไงก็เพื่อแก้คำสาปให้เขา และมอบเงินหนึ่งพันตำลึงทองให้นางก็สมควรแล้ว บางทีนางอาจไม่กล้าเอ่ยปากพูด เพราะถ้านางบอกว่าต้องการเงิน ชายผู้นี้ต้องรู้แน่ว่านางจะหนีไป

"สาวใช้ของข้า แน่นอนว่าข้าอยู่ที่ใด นางต้องอยู่ที่นั่น"

กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้

โหลชีกลอกตาของนางขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่านางก็รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อยต่อยู่ไท่จื่อ แต่ความอยากรู้อยากเห็นอาจทำให้ตัวเองตายได้ ข้อนี้นางยังคงรู้ดี

แต่น่าเสียดาย ที่นางไม่อาจจะปฏิเสธได้

ในคืนนี้ โหลชีให้ตายอย่างไรก็ไม่ยินยอมที่จะขึ้นเตียงของเฉินซ่าแล้ว คนหนึ่งก็นั่งอยู่บนเตียง ใส่เสื้อสีขาว ส่วนอีกคนหนึ่งก็แต่งตัวอย่างเรียบร้อย และยืนตรงข้ามจ้องมาที่เขา

"นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้าไม่พักผ่อนเพราะอยากฝึกวรยุทธ์รึ?" โหลชีมองนางด้วยสายตาที่เคร่งขรึม

โหลชีกลอกตาขึ้น "ข้าเป็นสตรีที่อ่อนแอ ยามนี้ยังจะฝึกวรยุทธ์อะไร นายท่าน ข้าไปนอนที่ห้องโถงด้านข้างพอแล้ว ท่านนอนเองเถอะ"

ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมหลายวันมานี้เขาต้องนอนกับนางอยู่ตลอด ขอร้องล่ะ ต่อให้อยู่ในยุคปัจจุบัน นางก็ไม่ได้ปล่อยตัวแบบนี้ไหม? และอีกอย่างขณะที่เขามักจะกอดนางไว้ อีกทั้งลมหายใจที่อุ่นๆ ได้พ่นลงบนคอของนางจนทำให้นางต้องขนลุก นี่ก็ไม่ใช่ผู้ชายของนาง!

"เจ้าแก้คำสาปซีเจียงให้ข้า นี่เป็นรางวัลที่มอบให้เจ้า มานี่ อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สอง"

รางวัล รางวัลกับผี!

โหลชีเพิ่งอยากจะอธิบายกับเขาต่อ แต่ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงปังจากข้างนอก จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงหายใจหนักๆ ของเทียนยี และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แล้วโยนเรื่องนอนไม่นอนออกไปก่อน

"เทียนยี" เฉินซ่ามีกำลังภายใน และแน่นอนว่าจะต้องได้ยินเสียงเทียนยี

เสียงที่อัดอั้นตันใจของเทียนยีดังเข้ามา "รบกวนฝ่าบาทแล้วข้าน้อยสมควรตาย"

"เรื่องอะไร?" ประโยคนี้ เฉินซ่าได้มองไปที่โหลชีและถามขึ้น นางยิ้มแบบนั้น กล้าบอกว่าไม่รู้?