บทที่ 44 ยู่ไท่จื่อแห่งตงชิง

แม่นางโหลไม่เข้าใจ "ข้ากังวลเรื่องอะไร?"

อืม ที่จริงแล้วนางกังวลมาก ก็คือกังวลว่าจะหลบหนีไปจากที่นี่อย่างไม่ราบรื่น

เอ้อร์หลิงมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงลดเสียงลงแล้วกล่าวขึ้นว่า "แม่นางโหล ตอนนี้ฝ่าบาทชอบท่านเช่นนี้ ท่านควรฉวยโอกาสขอร้องเขา ให้ท่านเป็นพระสนมสิเจ้าคะ ท่านดู ถึงเวลานั้นมีคนเข้ามาอย่างมากมายขนาดนี้ ฝ่าบาทคงไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจที่ตัวท่านคนเดียวแล้ว ท่านจะทำอย่างไร?"

"พรูด"

โหลชีเกือบจะสำลักน้ำลายของตัวเองตาย

นางขอร้องเฉินซ่าให้นางได้เป็นพระสนม? พระสนมกับผีสิ! นางขอให้เขาปล่อยนางไปสิไม่ว่า! นางคิดไม่ออก ถึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานกับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง? นางคิดไม่ออก ถึงต้องปรนนิบัติสามีเพียงคนเดียวกับผู้หญิงมากมายขนาดนี้

จุ๊ๆ ถ้านางจะต้องได้เป็นพระสนมที่นี่ อย่างนั้นถ้าคนในยุคปัจจุบันพวกนั้นรู้เข้าล่ะก็ พวกเขาคงไม่ได้หัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่!ราชินีแห่งอาณาจักรมืดสมัยใหม่ ใช้สามีคนเดียวกันกับคนอื่น!

บ้าเอ๊ย ก่อนหน้านี้ มีผู้ชายรูปงามมากหน้าหลายตาที่เข้ามาหานางเองนางยังไม่ได้สนใจเลยป่ะ นางโหลชี ยังจะต้องแบ่งปันผู้ชายเพียงคนเดียวใช้กับผู้หญิงคนอื่นๆ ด้วยหรือ?

โหลชีหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และส่ายหน้า

แต่นางไม่ได้อธิบายให้เอ้อร์หลิงฟังมากนัก พวกนางคงไม่มีทางเข้าใจความคิดของนางแน่ อย่างพวกนางคิดว่าผู้ชายคนหนึ่งแต่งงานกับผู้หญิงมากมายเช่นนี้คงเป็นเรื่องธรรมชาติ

"มีเพียงองค์หญิงสองท่านแห่งแคว้นเป่ยชางมาหรือ?"

เมื่อเอ้อร์หลิงได้ยินนางถามองค์หญิงทั้งสอง ก็เข้าใจความหมายของนางผิด คิดว่านางต้องการอยากรู้เขารู้เราแล้ว จึงรีบแนะนำสถานการณ์ขององค์หญิงทั้งสองให้นางอย่างกระตือรือร้น ดังนั้น คนอื่นๆ ที่อาจจะได้เป็นพระสนม ก็พูดจบในครั้งเดียว

ยามพลบค่ำ ดวงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนภูเขา ท้องฟ้าแดงระเรื่อราวกับไฟ

และตะเกียงในวังหลวงก็สว่างขึ้นแล้ว

อีกครึ่งชั่วยาม งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นแล้ว

เมื่อโหลชีได้ฟังเอ้อร์หลิงพูดถึงผู้หญิงในช่วงบ่าย ก็รู้สึกเวียนศีรษะ และแน่นอนว่า นางไม่สนใจเรื่องนี้ตั้งแต่แรก นางอยากรู้เกี่ยวกับองค์หญิงสักเล็กน้อยเท่านั้น แต่พอนางได้ยินว่ามีบุตรสาวของท่านอ๋องจากอาณาจักรต่างๆ รวมถึงบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่อะไรนั้น หรือบุตรสาวของนายทุนพ่อค้าของพระราชวงศ์และคนอื่นๆ ฟังไปฟังมานางก็เกือบจะหลับแล้ว

ตอนนี้เอ้อร์หลิงกำลังหวีผมให้นาง ท่าทางของนางค่อนข้างเบา หวีนั้นหวีผมของนางทีละนิดทีละนิด ทำให้นางอยากนอนอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เฉินซ่าไม่ได้กลับมาตลอดทั้งวัน บางทีอาจจะไปกับองค์หญิงทั้งสองของเป่ยชางแล้วมั้ง

"แม่นางโหล เสร็จแล้ว มาเจ้าค่ะ เอ้อร์หลิงแต่งหน้าให้ท่าน"

โหลชีส่ายหน้า "ไม่ต้องแล้ว ข้าทำเองเถอะ"

ครั้งที่แล้วเอ้อร์หลิงบอกว่าจะแต่งหน้าให้นาง แต่สุดท้ายใบหน้าก็ขาวซีด ต้องการเป็นผีเหรอ?

การแต่งหน้าของตัวนางเองเป็นเทคนิคที่ทันสมัย และต้องสวยกว่าพวกของเก่าโบราณที่นี่ได้แน่นอน แต่วันนี้นางไม่ใช่ตัวเอก นางไม่ต้องสวยขนาดนั้นด้วย

"แม่นางโหล ท่านต้องการสวมชุดไหนเจ้าค่ะ?"

เมื่อวานเฉินซ่าให้คนส่งชุดมาให้นางหลายชุด เป็นสีที่อ่อน สดใสงดงาม แต่กลับไม่ใช่แบบที่นางชอบ

โหลชีมองไปที่เสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ไม่ต้องเปลี่ยน ใส่ชุดนี้ก็พอแล้ว" บนตัวนางสวมชุดสาวใช้สาวใช้ของตำหนักสาม ที่มีสีไม่เหมือนกับชุดสาวใช้ของตำหนักหนึ่งและตำหนักสอง นางรู้สึกว่านี่ก็ดูดีมากแล้ว อีกอย่าง นางก็คือสาวใช้ จะใส่เสื้อผ้าเหล่านั้นไปแข่งอะไรกับผู้หญิงพวกนั้น?

เอ้อร์หลิงเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ จึงได้แต่กระทืบเท้า แล้วเดินตามนางออกไป

ท้องฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว โคมไฟพระราชวังที่แกะสลักไว้สะท้อนเงาที่พร่ามัวออกมา เหมือนกับดอกไม้และภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น โหลชีเดินอยู่ในทางเดินยาวของตำหนักสอง และได้ยินเสียงคำนับต่างๆ นานา เพียงแค่รู้สึกว่าที่นี่ไม่เคยคึกคักเช่นนี้มาก่อน

ดูเหมือนว่า ไม่เพียงแต่องค์หญิงทั้งสองท่านแห่งเป่ยชางเท่านั้น แต่ยังมีสาวงามอื่นๆ ด้วย นางจินตนาการถึงภาพของเฉินซ่าที่ถูกล้อมรอบไปด้วยสาวงามนางกลุ่มหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี

ห้องจัดเลี้ยงของตำหนักสอง หลังมีขนาดใหญ่และหรูหรา บนพื้นปูด้วยพรมหนาที่ทอด้วยลายดอกไม้ ซ้ายขวาวางโต๊ะไว้สองแถว ทั้งหมดเป็นไม้ฮวาหลีแม้ว่าในยุคปัจจุบันโหลชีจะมีเงินมากมาย โดยไม่ได้กังวลว่าจะไม่มีเงินใช้ แต่เมื่อเห็นความฟุ่มเฟือยเช่นนี้ นางก็คันไม้คันมืออยากจะนำพวกมันกลับไปขาย

เสาที่แกะสลักมังกรสองคนโอบยังไม่รอบ บนนั้นยังมีไข่มุกเรืองแสงประดับอยู่

ไข่มุกเรืองแสง?ไข่มุกเรืองแสง?

โหลชีรีบดูให้ละเอียดอีกครั้ง ขนาดเท่ากับกำปั้นของนาง เปล่งแสงแต่ไม่ค่อยสว่างมากนักแต่อ่อนโยนมาก! บ้าเอ๊ย นี่มันไข่มุกเรืองแสงในตำนานชัดๆ !

นางไม่เคยมาที่ห้องงานเลี้ยงนี้มาก่อน และไม่เคยคิดเลยว่าที่นี่จะหรูหราถึงเพียงนี้ แม้แต่ไข่มุกเรืองแสงในตำนานก็ยังมี หนึ่งสองสามสี่... มีทั้งหมดสิบแปดเม็ด!

จุ๊ๆ เฉินซ่ามีเงินขนาดนี้ แต่ก็ไม่เคยเสนอเบี้ยหวัดหรืออะไรก็ตามกับนาง หรือว่านางเป็นสาวใช้คนสนิทก็เลยได้ไม่มีเบี้ยหวัด?

ไม่ได้ คืนนี้จะต้องคุยเรื่องนี้กับเขาแล้ว

เฉินซ่านั่งอยู่บนที่นั่งสูงตรงกลาง และมองไปที่ผู้หญิงที่เดินมาช้าๆ พอเข้ามากลับไม่ได้มองเขาก่อน แต่กลับมองไปทั่ว ดูโต๊ะ ดูเสา ดูลูกปัดเหล่านั้น ตอนนี้กลับ เริ่มมองดอกไม้และพืชพันธุ์ต่างๆ ที่อยู่ตรงมุมห้องแล้ว!

เขาไม่พอใจ และอารมณ์เสียมาก

"โหลชี"